Sunday, September 30, 2018

නවක වදය ගැන






මේ සටහන ලියන්න පාදක වෙන්නේ සැප්තැම්බර් 12වෙනිදා විකාශය වුනු දෙරණ අලුත් පාර්ලිමේන්තුව වැඩසහනයි. සරසවි නවක වදය කියන්නේ පහුගිය මාසය තුල මෙරට ජනතාව සහ සමාජ මාධ්‍ය සත්වයන් සියලු දෙනා පාහේ උඩ දාගෙන තලපු මාතෘකාවක්. මේ වෙද්දි ඒ මාතෘකාවේ උණුසුම පහවෙලා ගිහින්. උණුසුම පහ වුනු මේ වගේ වෙලාවක් තමයි එවැනි ආන්දෝලනාත්මක මාතෘකා ගැන කතා කරන්න තියන හොඳම කාලේ වෙන්නේ.  මොකද මේ වගේ වෙලාවක තමයි තම තමන්ගේ පක්ෂපාතීත්වයන්, න්‍යාය පත්‍රයන් පොඩ්ඩකට බිමින් තියල නිස්කාන්සුවේ මෙවැනි ප්‍රශ්න දිහා බලන්න පුලුවන් වෙන්නේ.

එදින සාකච්ඡාව ආරම්භ කලේ මේ මතෘකාව බෝම්බයක් ගැහුවා වගේ එලියට ගන්න ක්‍රියා කරපු උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යවරයා. එතුමා අතිශය සාම්ප්‍රදායික දේශපාලකයෙක් වගේ මේ මාතෘකාව පැටලෙව්වා. ඒ කියන්නේ ඔහුගේ කතාවෙදි ඔහු රටේ උසස් අධ්‍යාපනයේ තියන ගැටලු කන්දරාවම නවක වද ක්‍රියාවලිය නිසා ඇතිවෙන්නක් ලෙස අර්ත ගන්වන්න හැදුවා. එතුමා කියන විදිහට පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල වලට ඇති ඉල්ලුම වැඩි වීම, රජයේ වි.වි වල දරුවන්ගේ ඉංග්‍රීසි හැසිරවීමේ දුර්වලතාව, රැකියා වෙලඳපොලේ රැකියා සඳහා වැඩි අවස්තාවක් පෞද්ගලික වි.වි සිසුන්ට ලැබීම ආදී සියල්ල සිදුවන්නේ නවක වදය නිසා. රටේ උසස් අධ්‍යාපන ප්‍රමිතියේ සහ ක්‍රියාවලියේ ඇති ව්‍යුහාත්මක ගැටලු නිසා ඇතිවන මෙවැනි ප්‍රශ්න නවක වදය මත පැටවීම කියන්නේ , නවක වදය කියන කරුණ සම්බන්ධයෙන් පෙනී සිටින අයට කරන උදව්වක්. මන්ද, එවිට නවක වදය නම් නිශ්චිත ගැටලුව උසස් අධ්‍යාපන ක්‍රියාවලියේ ගැටලුත් සමග මුසු වෙලා අතිශය තනුක වෙනවා. අමාත්‍යවරයාගේ මේ ප්‍රවේශය මේ ප්‍රශ්නය අවුල් කරලා මාතෘකාව වෙනත් දිශාවකට ගෙනයන විහිලුවක් බවට පත් වෙනවා.

උදාහරණයක් විදිහට මෙරට සරසවි බොහෝ ප්‍රමාණයක පාඨමාලා පැවැත්වෙන්නේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන්. දේශන, විභාග, presentation , viva මේ සියල්ල සිදු කෙරෙන්නේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන්. එවැනි ක්‍රියාවලියක් තුල සිසුන්ට ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබඳ අවම හෝ නිපුණතාවක් ලබා ගැනීම අනිවාර්‍‍ය වෙනවා. ඒ සඳහා ඔවුන්ගේ ස්ව්‍යං පෙලඹුමක් ඇති කිරීමට අදාල තත්වයන් විසින් පොළඹවනවා. ඒ අවමයවත් ඔවුන් ලබා නොගන්නේ නම් එය එම වි.වි වල ඇගයුම් ක්‍රියාවලියේ ඇති දුර්වලතාවයක්. ඒ කෙසේ වෙතත් අප මතක තබා ගත යුත්තේ වි.වි යනු ඉංග්‍රීසි උගන්වන තැන් නොවන බවයි. අවුරුදු 13කටත් වඩා කාලයක් ඉංග්‍රීසි භාෂාව පාසල් මට්ටමෙන් සහ ටියුෂන් පන්ති වලිනුත් ඉගෙන ගෙන පැමිනෙන සිසුන් ඉංග්‍රීසි කෙරෙහි දුර්වලතාවෙන් පෙලීම ලංකාවේ සුලබ කරුණක්. ඉන් බොහෝ දෙනෙක්ට අත්තේ කථනයේ දුර්වලබව. එයට ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ ඉංග්‍රීසි කථන මාධ්‍යයක් ලෙස පාවිච්චි නොවීම.  එම අඩුව වි.වි වලින් පිරවිය හැකිනම් එය කල හැකිවන්නේ අදාල ඇගයුම් ක්‍රියාවලි තදින් සිදුවී ඒ හරහා ඉංග්‍රීසි කතනයේ ව්‍යක්ත බවක් ලබාගැනීමට සිසුන් පෙලඹවීම හරහා පමණයි. ඇතැම් වි,වි වල නවකවද සමය තුල පුස්තකාලයට ඇතුලු වීම නවකයන්ට තහනම් කරන අවස්ථා මෙරට වි.වි පද්ධතියේ දක්නට තිබෙනවා. නමුත් එය අමාත්‍යවරයා පවසන ලෙස මුලු විශ්ව විද්‍යාල කාල සීමාවටම අදාල වන්නක් නෙවෙයි. මාස කිහිපයකට ක්‍රියාත්මක වෙන මේ අත්තනෝමතික තහනම සහ ඉංග්‍රීසි ප්‍රවීනතාව අතර කිසිඳු සම්බන්ධයක් නෑ. එනිසා අමාත්‍යවරයා සඳහන් කරන පරිදි පුස්තකාල වලට සිසුන් ඇතුල්වීම වලකන ක්‍රියාවලියක් පැවතීම සහ ඒ නිසා ඉංග්‍රීසි බැරිවීම යන කල්පිතය විසුලු සහගතයි. මොකද සිසුන්ට තවත් අවුරුදු 3ක්ම තිබෙනවා ඉංග්‍රීසි ප්‍රවීනතාව ලබා ගැනීමට. නමුත් එය සිදු නොවන්නේ ඉහත සඳහන් කල ඇගයුම් ක්‍රියාවලීන්හී පවතින දුර්වලතාව සහ කථන මාධ්‍යක් ලෙස ඉංග්‍රීසි භාවිතවීමේ අඩුව. මෙලෙසම අමාත්‍යවරයා පෞද්ගලික විශ්ව විද්‍යාල ඉදිරියට දමමින් පෙන්වන රැකියා වෙලඳපොලේ ගැටලුවත් නවකවදයට සම්බන්ධයක් නැති වර්තමාන ආර්ථිකය හා සම්බන්ධ කරුණු. අදාල නොවන මෙවැනි කරුණු කාරනා නවකවදයත් එක්ක ගැටගසන්න යාමෙන් සිදුවන්නේ සරසවි නවක වදය නමැති ඊනියා සංස්කෘතික ව්‍යායාමයට අදාල තීරණාත්මක සංවාදය වැලලී යාමයි. සැබවින්ම මෙවැනි අදහස් පල කිරීමෙන් සිදුවන්නේ ඇමතිවරයාත් නවක වදයට ආවැඩීමක් පමණයි. මන්ද මේ කරුණු හරහා නවක වද සම්භාෂකයන්ට ඉතා හොඳ ඉඩක් විවර කර දෙනවා වෙනත් පාරවල් වල යමින් නවක වද කාරනා යටපත් කරන්නට.

එනිසා අලුත් පාර්ලිමේතුව සංවාදයේදී ඉතා වැදගත් ප්‍රවේශයන් ගනිමින් නවක වද සම්භාෂකයන්ට අභියෝගයක් එල්ල කලේ නිර්මාල් සහ චරිත හේරත් යන ආචාර්‍‍යවරුන්.  විශේශයෙන් පසු ගිය දශක දෙකක පමණ කාලය තුල සරසවි නවක වදය යනු ඉතා සංවිධානත්මක ලෙස සිදුවන ක්‍රියාවලියක් ලෙස ස්ථාපිතව තිබෙන්නක්. එය මුල් අවධියේ මෙන් තැනින් තැන සිදුවූ හුදකලා සිදුවීම් වල එකතුවක් නොවෙයි. මේ වෙද්දි එම ක්‍රියාවලිය නියමිත කාල සටහනකට සිදුවන විදිමත් වැඩපිලිවෙලක්. එය අනිවාර්‍යයෙන් සිදුවිය යුතු වතාවතක් ලෙස සරසවි සිසුන් අදහනවා. නවකවදයට ගොදුරු වන සමයේදී මේ සියලු දෙනා සිටින්නේ එය කවදා නිම වෙයිදෝයි සිතමින්, ජේෂ්ඨයන්ට සාප කරමින් වුවත් නවක වද ක්‍රියාවලිය අවසන් වන්නේ ඉතා උත්කර්ෂවත් මුවගට සිනහ ගෙන දෙන සහෝදරාත්මක අවසානයක් සමගින්. මෙන්නේ මේ අවසානය සහ එතනින් එහාට ගෙවෙන සුන්දර අවුරුදු කිහිපය නවක වද කාල සීමාව තුල ඔවුන් ගොදුරු වූ ප්‍රචණ්ඩත්වයන් සහ මානසික ආතතීන් අමතක කරවන්න සමත් කරවනවා. වඩාත්ම උත්ප්‍රාසාත්මක කාරණය වන්නේ නවක වද සමය තුල තමන් විඳි ගැහැට නිසා  සමහර ජේෂ්ඨයන්ට හිත යටින වයිර කරන සිසුන් පවා තමන්ගේ පසු පරම්පරාවට නවක වදය දිය යුතු බව තරයේ ඇදහීමයි. ඉන් සමහරෙක්ගේ මතය වන්නේ තමන් රැග් උනා නම් ඉන් පසු පැමිණෙන අයත් අනිවාර්‍යයෙන් රැග් විය යුතු බවයි. නිර්මාල් මතු කල කාර්ණයක් මේ සම්බන්ධයෙන් ඉතා වැදගත් වෙනවා. එනම් මේ සිසුන් දන්නේ නෑ තමන්ගෙන් පසු පරම්පරාව සමග ගනු දෙනු කල යුත්තේ කෙසේදැයි යන වග. ඔවුන්ට හිංසනය හැර වෙන විදිහක් ඊට හිතා ගන්න බෑ. දශක ගණනාවක් පුරා ක්‍රියාත්මක වෙන මේ ප්‍රතිගාමී පුරුද්ද සංස්කෘතික ලක්ෂණයක් ලෙස කිඳා බැසීමේ ප්‍රතිඵලයක් තමයි මේ හැසිරීම. 

නවක වදය සම්බන්ධ විවාද පැන නගින විට එහි මූලිකම වග උත්තර කරුවෙක් ලෙස චෝදනාවට ලක් වෙන්නේ අන්තර් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලය. කලින් සතියකදී කිව්වත් වගේ අන්තරය සෑම කාලයකම පාහේ කියා සිතින්නේ තමන් නවක වදයට ඉඳුරාම විරුද්ධ බව. ඒ වගේම ඔවුන් කියා සිටිනවා නවක වදය සරසවි වලින් තුරන් කිරීමට තමන්ට තනිවම නොහැකි බව. ඔවුන් ඒ සඳහා ආචාර්‍ය වරුන්ගේ , බුද්ධිමතුන්ගේ දාර්ශනික ප්‍රවේශයක් බලාපොරොත්තු වෙනවා. රටේ අධ්‍යාපනය සම්බන්ධ ගැටලු බොහොමයකට රජයේ මර්ධනකාරී යාන්ත්‍රණයන් සමග පවා නොබියව හැප්පෙන, ඉතා ශක්තිමත් ජන සමූහයක් වෙන අන්තරය, තමන්ගේ අඩවියේ ඇති නවක වදය තුරන් කිරීමට රටේ සහය ඉල්ලමින් ඉල්ලමින් පණ නැති හැසිරීමක් පෙන්වන්නේ ඇයි. ?... ඒ වෙනෙකක් නොව තම ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය වටා සිසුන් ගොනු කර ගැනීමේ යටි පෙල ව්‍යාපෘතියක් ලෙස නවක වදය ඔවුන්ට උපකාර වීමයි. අන්තරය වටා සිටින සෑම විශ්ව විද්‍යාලයකම මහා ශිෂ්‍ය සංගම් තම විශ්ව විද්‍යාලයේ ඇති නවක වද ක්‍රියාවලිය ගැන හොඳින්ම දැනුවත්. ඔවුන් මේ ශිශ්‍ය සංගම් වලට පත්වන්නේ පිටින් ඇවිත් නොවෙයි. ඔවුනුත් එම වි.වි වලම ඉගෙන ගන්න ශිෂ්‍යන්. නමුත් ඔවුන් නවක වද ක්‍රියාවලියට එරෙහි බරපතල මැදිහත් වීමක් සිදු නොකරන්නේ ඒ හරහා ගොඩ නගන එකමුතුව ඊලඟ අදියරේදී තම බලය පවත්වාගෙන යාමට රුකුලක් වන නිසයි. අතිශය හිංසාකාරී අංග නවක වද ක්‍රියාවලිය තුලින් ඉවත් කරන්න අදාළ සිසු සංගම් මැදිහත් වුනත් නවක වදය මුලිනුපුටා දැමීමේ අදහ්සක් ඔවුන්ට නැත්තේ ඒ නිසා.

කරුණු මෙසේ වෙද්දී බොහෝ දෙනාගේ මතය වෙන්නේ නවක වදයට සම්බන්ධ අයවලුන්ට දැඩි ඳඬුවම් පැමිණවීමෙන් මේ තත්වය තුරන් කල හැකි බව. නමුත් මගේ අදහස වෙන්නේ දැඩි ඳඬුවම් හඳුන්වා දෙමින් එසේ කළ නොහැකි බව. S.B . දිසානයක්ගේ කාලේ ඔහු සරසවි ශිෂ්‍ය සංගම් මර්දනය කිරීමේ ව්‍යාපෘතියක් පටන් ගත්තේ නවක වදය ඊට ඉත්තෙක් කර ගනිමින්. එවකට ශිෂ්‍යන් බුරුතු පිටින් පන්ති තනමට සහ ශිෂ්‍ය බාවය අහෝසි කිරීම් වලට ලක් වුනා. නමුත් ඔහුගේ මර්දන න්‍යාය පත්‍රය ඉදිරී ගිය ගමන් එමෙන්ම එම මර්දන ක්‍රියාවලිය අතරතුරත් සරසවි වල නවක වදය ක්‍රියාත්මක වුනා. සමාජයේ බොහෝ දෙනෙක් සිතන්නේ දැඩි ඳඬුවම් පැමිණවූ පසු , හොරකම්, ස්ත්‍රී දූෂණ සහ මිනී මැරුම් මෙන් නවක වදයත් අඩු කර දැමිය හැකි බව. නමුත් නවක වදය මේ අනෙකුත් වැරදි වලින් වෙනස් වන කරුණක් තියනවා.  හොරකම, මිනී මැරීම, දූෂණය ආදී දේ වැරදි දේවල් විදිහට සමාජය පිලි ගන්නවා. රජයෙන් ඊට දැඩි ඳඬුවම් දුන්නත් නැතත්, සංස්කෘතික ගොඩ නැංවීම විසින් ජනයා අවබෝධ කරන් තියනවා ඒවා වැරදි ක්‍රියාවන් ලෙස. එනිසා කවුරුත් ඒවා කල යුතුයි හෝ පැවතිය යුතුයි කියලා රහසෙන්වත් පෙනී සිටින්නේ නැහැ. නමුත් නවක වදය එසේ නෙවෙයි. සරසවි සිසු ප්‍රජාව මෙන්ම ආදි විද්‍යාර්තයින් පවා නවක වදය වරදක් ලෙස දකින්නේ නෑ. මුලදී කිව්ව විදිහටම නවක වද අවසානය ඔවුන්ගේ සිතේ ධාරණය වී ඇත්තේ අතිශය සුන්දර අත්දැකීමක් විදිහට. ඒ හැඟීම නවක වද ක්‍රියාවලිය තුල තිබ්බ පීඩාකාරී තැන් අමතකකර,නවක වදය සාදාරණීකරනය කිරීමට ඔවුන්ව පොළඹවනවා. ඒ නිසා තමයි එයට නවක නම්නීකරණය, නවකයන් පිලිගැනීම වගේ යෙදුම් පවා යෝජනා වන්නේ. එය ඳඬුවම් පැමිණවිය යුතු වරදක් ලෙස ඔවුන් දකින්නේ නැහැ. එලිපිට වරදක් ලෙස පිළි ගත්තත්  හිත යටින් එය ඔවුන්ගේ සිතේ ස්ථාපනය වී ඇත්තේ සුන්දර අත්දැකීමක් විදිහට. මේ ස්ථාපනය විසින් බැහැර කරන්නේ නවක වද ක්‍රියාවලිය තුල එය දරගත නොහැකිව කඩා වැටී ජීවිතය අඳුරු කරගන්නා සිසුන්ගේ ශෝකාලාපය. අති බහුතර සරසවි සාමූහික විඥානය විසින් මේ පීඩිතයන් ගැරහීමට සහ අවඥාවෙන් බැහැර කිරීමට ලක් කරනවා. එය හරියට ආගම් සහ ජාතීන් විසින් තමන්ගේ කල්ලිය සහ එහි ඇවතුම් පැවතුම් රැක ගැනීමට ගන්නා ප්‍රතිගාමී ප්‍රවේශයන් හා සමානයි. යම් ක්‍රියාවක්, අදාල සමාජය විසින් වරදක් ලෙස නොදකින්නේ නම් කෙතරම් නීති රීති ක්‍රියාත්මක කලත් එය වලක්වාලිය හැකි වන්නේ නෑ. තමන් නියෝජනය කරන හෝ කල සමාජ කුලකයන් වල අගතීන් විචාරාත්මකව දැකීම ඉවතලන තාක් වඩා යහපත් හෙටක් දවසක් යනු සිහිනයක්. මේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස තමයි විශ්ව විද්‍යාල වල ඊනියා උප සංස්කෘතිය අභ්‍යන්තර ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය හකුලා ගනිමින්  මුග්ධ භාවය කරා පිය නගන්නේ. ඒ අතින් බලන කල අන්තරය යෝජනා කරන දාර්ශනික සාකච්ඡාව සරසවි වල සිදු වීම අත්‍යාවශ්‍යයි. නමුත් එහි සාර්ථක භාවය රඳා පවතින්නේ අන්තරය ප්‍රමුඛ ශිෂ්‍ය සංගම් කෙතරම් සද්භාවයෙන් ඊට මැදිහත් වෙනවාද කියන කාරණය මත.






Sunday, September 9, 2018

ජනබලය මොකටද ?




ඒකාබද්ධ විපක්ෂය විසින් සංවිධානය කළ ජන බලය කොළඹට නම් ව්‍යයාමය පසුගිය පස් වෙනිදා රාත්‍රියේදී නිමාව දුටුවේය. එය ව්‍යායාමයක් ලෙස හැඳින්වූයේ එම ක්‍රියාව හඳුනාගත හැකි වෙනත් විශේෂ නමකින් නම් තබන්නට නොහැකි නිසාය. එය රැලියක්ද, පාගමනක්ද, විරෝධතවක්ද නැතිනම් වටලෑමක් ද කියා හරිහැටි හඳුනාගැනීම අසීරුය. පවැත්වුනේ ඉන් කුමක් වුවත් ඊට අති විශාල ජනතා සහභාගීත්වයක් ලැබී තිබුණි.  දිවයිනේ බොහෝ ප්‍රදේශවල ජනයාගේ සහභාගීත්වයෙන් බල නැංවුනු ජන බලය ව්‍යායාමය ගැන මේ වෙද්දී බොහෝ පශ්චාත් විවේචන සහ කිරා මැනීම් සිදුවන්නේය. ආණ්ඩුවට හිතවත් පාර්ශව බොහොමයක් මේ ව්‍යායාමය විහිලුවට ලක්කරන්නේ "කෝ ආන්ඩුව පෙරලුනාද ?', "මහින්ද අගමැති උනාද ?" කියා අසමිනි. තවත් කොටසක් පාරම් බාන්නේ ජන බලය ව්‍යායාමය ආණ්ඩුවට දශමයක බලපෑමක්වත් කිරීමට අසමත්වූ බවයි. එහෙන් මෙහෙන් ඇහෙන සමහර කතාවලට අනුව ජන බලය බලගැන්වූ ඇතැම් ජනතාවද සිතා ඇත්තේ ආණ්ඩුව පෙරලන ගමනක් සඳහා තමන් දායක වන බවයි. . සැබවින්ම ජන බලයේ අරමුණ වූයේ ආණ්ඩු පෙරලීම හෝ ආණ්ඩුව බිය ගැන්වීමද?. මට නම් හිතෙන්නේ නැත කියාය. ජන බලය කොළඹට යනු ඒකාබද්ධ විපක්ෂය මේ මොහොතේ තමන් පත්වී ආතතියෙන් මිදෙනු වස් සිදුකල මානසික ස්ව්‍යං වින්දනයක් මිස අන් කිසිවක් නොවේ.

පසුගිය පෙබරවාරි මාසය යනු ඒකාබද්ධය යලි පණ ගසා ආ මාසයයි. 2015 වසරේදී මුහුණ දුන් විශාල පරාජයන් දෙකකින් අනතුරුව , ඒ පසු බෑම ආපස්සට හැරවූ සටන වූයේ පසුගිය පළාත් පාලන මැතිවරණයයි. ශීලනිපයෙන් ඉවත් වී හදිසියේ අටවාගත් පක්ෂයක් සහ එහෙන් මෙහෙන් හොයාගත් අපේක්ෂකයන් සමග ඒකාබද්ධය ලැබූ ජය එසේ මෙසේ එකක් නොවේ. එය ඔවුන් පවා බලාපොරොත්තු නොවූ යළි නැගී සිටීමකි. ආණ්ඩුවේ පාර්ශවයන් විවිදාකාරයේ ඉලක්කම් හරඹයන් දමා රටේ ජනයාගෙන් වැඩි කොටසක් එම මැතිවරණයෙන් ඒකාබද්දය ප්‍රතික්ෂේප කර ඇති බව පවසන්නට වලි කෑවත්, ඒකාබද්ධ පොහොට්ටුව කිසිවෙකු නොසිතූ අයුරින් පිපෙන්නට පටන් ගත් බව ඒ කවුරුත් හොඳින් දනී. එනිසා 2020 දෙස අතිශය බලාපොරොත්තු සහගතව බැලීමට ඒකාබද්ධයට අවස්ථාවක් ලැබුණි. සැබවින්ම මෙහි ඒකාබද්ධය යනු මහින්ද රාජපක්ෂ මිස අන් කිසිවක් නොවන බව කුඩා ළමයෙකු පවා දන්නේය. පළාත් පාලන මැතිවරණය සඳහා පොහොට්ටුවෙන් ඉදිරිපත්වූ බොහෝ අපේක්ෂකයන් ඇහින්දාස් ක්‍රමයට දැමූ හෝ ඒ ඒ පළාත් වල සායම හෝදාගත් මිනිසුන්ය. ඒත් 'මහින්ද' සාධකය ඒ සියලු අබල දුබලතා අමතක කර පොහොහොට්ටුව ඉදිරියෙන් කතිරය ගැසීමට මිනිසුන්ව පෙලඹවීය. ඒ නිසා 2020 පැවැත්වෙන මහා කඩුලු දෙක පනින්නට ඒකාබද්ධයට, මහින්ද රාජපක්ෂ අත්‍යවශ්‍ය සාධකයකි. 

මහින්ද ඊට උපරිමයෙන් සහාය දෙන බව පෙනෙන්නට තිබේ. තමාගේ බල තන්හාව නිසා ඒකාබද්ධයත් සමග තැලෙමින් පොඩිවෙමින් මේ මඩ ගොහොරුවේ ඔහු තවමත් පිනුම් ගහයි. පලාත් පාලන මතිවරණයෙන් කෙතරම් සිත පිනායන ප්‍රතිඵලයක් ලැබුණත්, මහින්ද සාධකය ගැන ඇති විශ්වාසය සිය ගුණයකින් තවවුරු උනත්, 2020දී තමන්ට හමුවෙන ප්‍රථම කඩුල්ල ඔවුන් බියටත් අසහනයත් පත් කරන එකකි. එනම් 2020 ජනාධිපතිවරණයයි. ජනාධිපතිවරණය යනු මුලු රටම එක් ඡන්ද කොට්ඨාසයක් බවට පත්වී එක් පුද්ගලයෙකු වෙනුවෙන් තම තමන්ගේ කැමැත්ත පල කරන අවස්ථාවකි. ඒකාබද්ධය සතු මහා බලවත් ජන ආකර්ෂණීය සුපිරි තරුව වන මහින්දට ඊට ඉදිරිපත්විය නොහැක. මහින්දට බැරි නම් එයට යම් තරමකින් හෝ උත්සහ කල හැක්කේ රාජපක්ෂ නම ඇති වෙනත් කෙනෙකුට බව පැහදිලිය. ඔවුන් සතු ජනප්‍රියම විකල්පය වන්නේ ගෝඨාබයයි. නමුත් ඔහුගේ ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ජනපති තරඟ බිමට පිවිසීමේ හැකියාව පිළිබඳ ගැටලු මතුකරයි. ඒ අතරම පක්ෂයේ යම් කොටසක් ඔහුගේ ජනපති ආගමනයක් සඳහා විරුද්ධ බව පැහැදිලිවම පෙනෙන්ට තිබේ. 

එම විරුද්ධ පාර්ශවයේ තේරීම වන බැසිල් රාජපක්ෂද ද්විත්ව පුරවැසිභාවය නිසා ජනපති සටනට වරම් ලැබීමේ ගැටළුවට මුහුණ දීමට නියමිත චරිතයකි. එමෙන්ම ඔහුටත් පක්ෂයේ පූර්ණ සහයක් නොලැබෙන බව පැහැදිලිය. ඒ දෙදෙනාටම බැරි නම් නාමල් රාජ්පක්ෂ විකල්පයක් විය හැකිමුත් 2020 වන විටත් ඔහු වයස අවුරුදු 35 සම්පූර්ණ නොකරයි. එසේ සම්පූර්ණ වුවත් ඔහුට වඩා අත්දැකීම් බහුල නායකයන් රැසක් ඇති ඒකාබද්ධය ඔහු යටතේ බල ගැන්වේදැයි සැක සහිතය. එසේ නම් ඔවුන් සතු තරඟකරුවා චමල්ද ?, නැතිනම් පක්ෂයේ වෙනත් ජේෂ්ඨ සාමාජිකයෙක්ද?....2020 මහ කඩුල්ල තරණය කිරීමේදී ඒකාබද්ධය පැටලී සිටින මහා ජංජාලය එයයි. මේ වන විටත් පක්ෂ මධ්‍යය තුල මේ අරඹයා උණුසුම් මත ගැටුම් ඇති බවට සැක නැත. පක්ෂ ජේෂ්ඨයන් තැනින් තැන සිදු කළ ප්‍රකාශ වලින් එය ටිකෙන් ටික පිටතට කාන්දු වෙමිනි පසු ගිය කාලය ගෙවුනේ. පෙබරවාරියේදී නැවත  තමන් අතට ආ බලය , කටට දමාගන්න හොඳටම අවස්ථාව තියෙද්දී එය ගිලිහී යාමේ බයානක සිහිනය හැබහින් දකින්නට වේදෝයි යන කම්පනයෙන් පක්ෂ මධ්‍යය පීඩා විඳින බවට සැක නැත.

පක්ෂ මධ්‍යය මෙවැනි තාක්ෂණික සහ පක්ෂපාතීත්වයන් පිළිබඳ අර්බුධයකට මුහුණ දුන්නද පක්ෂය වටා එකතුවී ඇති ජනයා ඉතා උනන්දුවෙන්, ජවයෙන් 2020දී ආණ්ඩුවට බැටේ දීමට සැදී පැහැදී සිටින බව පැහැදිළිය.මෙවැනි ත්ත්වයක් යටතේ පෙබරවාරියේදී ලද ජයග්‍රහණයත් සමග ආ ගැම්ම තවදුරටත් පවත්වා ගැනීම අනිවාර්ය කරුණක් බව ඒකාබද්ධය දනී. සරළ සිංහලෙන් කියනවා තම පාක්ෂිකයන් warm down වෙන්න නොදී තියා ගත යුතුය. අභ්‍යන්තරයේ ඇති බල අරගලය වඩාත් හොඳින් විසඳා ගන්නකම් පාක්ෂිකයන් අතර උණුසුම නිවෙන්න්ට නොදී තබා ගැනීමේ අරමුණකි ජන බලය කොළඹට ව්‍යාපෘතිය.  ඇතුලත ගිනි පිටතට නොදෙමින්, පිටත ඇති ජන බලය පරීක්ෂා කරමින් මානසික සහනයක් ලබාගැනීමේ අරමුණද ඒ අතර වේ.එහි පැමිණි 90%ක් ජනයා මහින්ද රාජපක්ෂ ගැන ඇති භක්තියෙන් හා විශ්වාසයෙන් පැමිණි අය බව පෙනෙන්න්ට තිබුණි. උන් බීලා වෙරි වෙලා පිස්සු නටද්දීත් කිව්වේ මහින්ද ගැනය. ඒ උමතුව 2020 වෙනතෙක් ගෙනයාම ඒකාබද්ධයේ අරමුණය. පසුගියදා පැවති එම මෙහෙයුම මට අනුව අසාර්ථක විසිර යාමකින් අවසන් වූවක් උවත් එයට පැමිනි මහින්ද ලෝලීන්ට එය කෙසේ දැනෙනවාදැයි උපකල්පනය කිරීම අසීරුය. මහින්ද සාධකය එම ජනයාගේ විඥානය හසුරුවන ආකාරය ඉතා සංකීර්ණ බැවිනි. ජනපතිවරණය ගොඩදා ගතහැකි අපේක්ෂකයා තහවුරු වන තෙක් මහින්ද පෙන්වමින් මේ ජන සමූහය ඒකාබද්ධය වටා තදින් ඇද බැඳ තබා ගැනීමේ මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක වෙමින් ඇත. ඒ අතර කාලයේ  හාස්කමකින් වී ජනාධිපතිවරණයට පෙර  මහ මැතිවරණයකට අවස්ථාවක් ලැබුනොත් ඒකාබද්ධයට මල් පිපෙනු ඇත. නමුත් ඒ හාස්කම සිදුවේනම් සිදුවන්නේ පාර්ලිමේන්තුව තුල මිස මෙවන් මහපාරේ සෙනග පිරවීම් වල නොවේ.


Sunday, August 26, 2018

අන්තරය තරාදියට දැමීම




"අන්තරය" සහ "ශිෂ්‍ය අරගල" යනු මේ දවස් වල ඇති ජනප්‍රියම මාතෘකා වලින් එකකි.. ඉතින් වැස්සකට වගේ අපිත් කැම්පස් ගොඩවී ඇති නිසා මේ ගැන යමක් නොකියා ඉන්නට අමාරුය. හතරවටේ ඒ ගැන ලියවෙන, කියවෙන දෑ ඇසූ විය කට කසන්නට ගනී. ඉතින් ඒ කැසිල්ලට පිළියමක් ලෙස මේ කතන්දරය ලියවෙන්නේය.

සබරගමු සරසවියේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨය බිහි වන්නේ 1993 දීය. එය ආරම්භයේදී බුත්තල අනුබද්ධ විශ්ව විද්යාලය විය. අධ්‍යාපන , නවාතැන් සහ ජල අර්බුධ වලින් පිරි එම කටුක ජීවිතයට තිත තැබිය යුතු බවට ශිෂ්‍යන් මෙන්ම ආචාර්‍ය වරුන්ද විශ්වාස කළහ. පීඨය සබරගමු සරසවි මවු පරිශ්‍රය තුල ස්ථාපනය කරන ලෙසට වූ ඉල්ලීම ඒ අනුව බිහි වන්නකි. කිසිදා යහපත් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණු ඒ ඉල්ලීමට ජීවය දෙන මහ සටන ඇරඹුනේ 2007 ඔක්තෝම්බර්  20 වැනිදාය.  සියලුම සිසුන් තම බඩු බාහිරාදිය රැගෙන බස් රථ වල නැගී බුත්තල පරිශ්‍රය හැරදා බෙලිහුල් ඔය බලා පිටත් වූහ. ඒ සාක්ච්ඡා හෝ ඉල්ලීම් වලින් තමන්ට කිසිදා යහපතක් නොවූ තැනය. හල්දුම්මුලේදී ඔවුන්ට පොලිස් මාර්ග බාධක වැටිනි. පොලීසිය සිසුන් පැමිණි සියලු බස් රථ ආපසු හරවා යැවූහ. ඔවුන්ට හරවා යැවිය හැකිවූයේ බස් රථ පමණි. සිසුන් තම බඩු භාණ්ඩ අතින් කරින් ගෙන නැවත ගමන ඇරඹුවෝය. එසේ පැමිණි ගමන අවසන් වූයේ සබරගමු සරසවි පරිශ්‍රයෙනි. අනෙක් පීඨ වල සිසුන්ගේ සහය ඇතුව සබරගමු මවු පරිශ්‍රයේ සිට කෙරුණු උද්ඝෝෂණ, පා ගමන්, විරෝධය පෑම් අවසන් කරන්නට සිදුවූයේ එදවස පාලානාධීකාරිය විශ්ව විද්‍යාලයට සපයන ජලය අවහිර කරමින්, දින කිහිපයක් යද්දී විශ්ව විද්‍යාලය වසා දැමීම නිසාය. බෙලිහුල් ඔය, බලංගොඩ ආශ්‍රිතව කෙරුණු සටන් එලෙස නිහඬ කරනු ලැබීය. 

නමුත් නොවැම්බර් 10 වෙනිදා සටන නැවත ඇරඹුනේ කොළඹ UGC ය ඉදිරිපිටදීය. UGCයට පාගමනින් පැමිනි සිසුන් එය ඉදිරිපිට වාඩිලා ගනිමින් සත්‍යග්‍රහයක් ඇරඹූහ. එය දින 28ක් පුරා පාරේ නිදාගනිමින්, පාරේම උයාගෙන කමින් ගත කල දින 28කි. 29වන දිනයේදී පොලීසිය විසින් පහරදී සත්‍යග්‍රහය විසුරුවාහරිනු ලැබීය. ශිෂ්‍ය නායකයින් තිදෙනෙක් අතඩංගුවට ගනු ලැබීය. දෙසැම්බර් දහවැනිදා අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මණ්ඩලයේ සහයත් සමග අති විශාල උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරයක් පැවති අතර එය මර්ධනය කර්ණු ලැබුවේ දරුණු පොලිස් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරමිනි. එහිදී සිසුන් 10 දෙනෙකු අත් අඩංගුවට ගැනිනි. දෙපාර්ශවයෙන්ම එල්ල වූ පහරදීම් නිසා රජයේ වාහන වලට අලාබ හානි සිදු වූ අතර සිසුන් වැඩි ප්‍රමාණයක් තුවාල ලැබූහ. ඇතිවන අසහනකාරී තත්වයට විසඳුමක් ලෙස  දෙසැම්බර් 12වෙනිදා රජයේ පාර්ශවයෙන් සාකච්ඡා ලබා දුන් අතර එහි අවසන් තීන්දුව වුනේ  2008 මාර්තු 15 වෙනිදා වන විට විද්‍යා පීඨය සබරගමු පරිශ්‍රය තුල ස්ථාපිත කිරීමට අවසර ලබාදීමය. ඒ නිකම්ම නොව අලුතෙන් පීඨ සංකීර්ණයක් ලබාදීමේ පොරොන්දුවත් සමගය. එමෙන්ම අලුත් උපාධි අධ්‍යයනාංශ දෙකක්ද ඊට එක්විය. අද දක්වාත් Applied එකේ සැමරෙන "යදම් මතින් නැවුම් බිමට" ඉතිහාස කතාව කෙටියෙන් එසේය.

මේ කතන්දරය කියන්නේ නිකම්ම නොවේ. වසර 2010 දී සබරගමුවට යන මට ඉගෙන ගන්නට සිදුවූයේ කුකුල් කූඩු වැනි දේශන ශාලා තුලය. වසර 4ක සිසුන් 400දෙනෙකුට පමණ එහි තිබුණේ දේශන ශාලා 4ක් පමණය. එයිනුත් එකක් වෙනත් පීටයකට අයත් එකකි. ඊට වඩා විශාල හොඳ පන්ති කාමර අපේ ඉස්කොලේ තිබුණේය. අපි මාරුවෙන් මාරුවට දේශන ශාලා සොයා යමින් විශ්ව විද්‍යාලයේ එහා කොනටත් මෙහා කොනටත් ඇවිද්දෙමු. 2008 මුලදී පොරොන්දු වූ පීඨ සංකීර්ණයේ මුල් ගල ඉහළට එසවුණේ ඉතා සෙමිනි. ඒ සඳහාත් නොනවතින අරගල රැල්ලක් විශ්ව විද්‍යාලය තුල ඇතිවිය. දිනෙන් දින ඉදි කිරීම පමාවුනු එය යථාවක් කරගැනීම සඳහා තවත් වසර දෙකකට වඩා ගත විය.  අවුරුදු ගණනාවක් පැවති මේ අරගල රැල්ලේ සිටි බොහෝ දෙනාට අලුත් පීඨයේ පොළවට පය තැබීමේ වාසනාවක් උදා වුනේ නැත. ඔවුන්ගේ ඉගෙනුම් කාලය පුරාම එය සිහිනයක් උදෙසා සටන් කිරීමෙන් පමණක් ගතවිය. සබරගමුවේ අද පවතින පීඨ සංකීර්ණ සියල්ල පාහේ දීර්ඝ කාලීන ඉල්ලීම් සහ සටන් වලින්, කොළඹ පොලව රත් කල පාගමන් වලින් උපත ලද ඒවාය. සමහරෙක්ට මෙය විහිලු කතාවක් ලෙස සලකා "ඕවා උඹලා කෑගැහුවත් නැතත් ලැබෙනවා " යැයි බැහැර කල හැක. ඒත් ඒවා විහිලු නොවූ බව, වසරේ එක් කාලයකට වතුර නැති කමින් වහන්නට සිදුවුනු සරසවියක ඉගෙනුම ලැබූ සහ සටනේ යෙදුණු බොහෝ දෙනා දනිති. ලංකාවේ වි.වි බොහෝ ප්‍රමාණයකට මේ කතාව වලංගුය.

දින කිහිපයකදීම මට 2008ට පෙර කාලයේ සිටි ආදි සිසුන් සරසවියට පැමිණි විට මුන ගැසී ඇත. ඔවුන් සියලු දෙනාගේම පාහේ මුවින් පිටවූ මුල්ම වචන ටික වූයේ යමුද "අපේ" facultyය බලන්න, කියන එකය. ඒ කිසිවක් ඔවුන් සරසවිය තුල පය ගසා සිටි සමයේ බිහිවූ පීඨ සංකීර්ණයන් නොවේ. නමුත් ඔවුන් පය ගසා සිටි හැම දවසක් පාසාම සිහින දුටුවේ ඒවා ගැනය. ඒ සිහිනය හැබහින් තම පයට දැනෙන විට, හැබහින් තම දෑස ඉදිරියේ තිබෙනු දුටු උන්ගේ නෙත් වලට ඉනූ සතුටු කඳුලු මට තවමත් මතකය. ඒ කඳුලු මේ දැන් මගේ ඇස්වලින් ගලන්නේය. ඒවා නොදුටු පරපුරක යහපත උදෙසා කළ සටන්වලින් උපත ලද කඳුලු වන්නේ  එසේය.

ඒවා එසේ වෙද්දී "අන්තරය", අපි බොහෝ දෙනෙකුට මේ කාලයේ හතුරා වෙමින් ඇත්තේය. මේ යන්තරය මේ අරගල වල භූමිකාවක් වන්නේ කෙසේද?. ඉහත කී කතාව අනුවම කියනවානම් මේ ප්‍රාදේශීය අරගල ජාතික මට්ටමට ගෙන යාමේ මහා කර්තව්‍ය කරමින්ය. එය යම් යම් විශ්ව විද්‍යාල වලට විශේෂිත වූ ගැටලු වල සිට රටේ සමස්ථ අධ්‍යාපන/උසස් අධ්‍යාපන ගැටලු දක්වා විහිදෙන්නකි. පිරිස් බලයෙන් අඩු හෝ කොළඹින් ඉතා දුර බැහැර ඇති විශ්ව විද්‍යාලයන්හී අරගලයන්හී ප්‍රබලතාව වැඩි කිරීම සහ ජනතාව අතරට ගැටලුව ගෙනයාම සඳහා අන්තරය මැදිහත්වේ. එමෙන්ම විශ්ව විද්‍යාල අතර සම්බන්ධය එකිනෙක යා කරමින් සිදුවන තවත් ක්‍රියාකාරකම් බොහොමයකින් එය සමන්විතය. ඔය අරගලයන්ට අමතරව අන්තරය කල යුතු බොහෝ දෑ ගැන මීට කලින් ලියා ඇති නිසා (1, 2) දැන් ඒවා ආයේ ලිවිය යුත් නැත.

පහු ගිය කාලයේ සිදුවූ 6% අරගලය, සයිටම් අරගලය යනු සමස්ථ අධ්‍යාපන ගැටලු මුල් කරගත් ජාතික මට්ටමේ අරගලයන්ය. ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙවැනි අරගල හේතු කොටගෙන සාමාන්‍ය ජන ජීවිතයට සිදු වන බලපෑමයි. ඒ නිසා මේ පන්නයේ විරෝධතා වලට යම් ස්වයං විනයක් හා පාලනයක් අවශ්‍ය වන්නේය. නමුත් වැදගත් කරුණක් වන්නේ සාමාන්‍ය  ජනයාට හිරිහැරයක් නොවන ලෙස මෙවැනි අරගලයන් සිදු නොවීමයි. මේ පන්නයේ ඒවා සිදු කිරීමේ අරමුණ වන්නේ රජය අපහසුතාවට පත් කරමින් රජයේත් , රටේ ජනතාවගේත් අවධානය අදාළ ගැටලුව සඳහා යොමු කර ගැනීමයි. රටේ සාමාන්‍ය ජන ජීවිතය අඩාළ වීම යනු රජයක් අපකීර්තියට හා අපහසුතාවට ලක් වෙන සිදුවීමකි. එමෙන්ම එය රටේ ආර්ථිකයට අහිතකරය. ඒ නිසා රජයකට ඒ ඒ අරගලයන්ට හේතු වන ගැටලු විසඳීම සඳහා බල කෙරෙන්නේය. මෙය එක් අතකින් බැලුවහොත් යම් ත්‍රස්ථවාදී එළඹුමක් ලෙස වුවද නම් කළ හැක. එනිසා ජන දිවිය අඩාළ කරන අරගල එළඹුම් වලට සෑහෙන තරමේ විනයක් අවශ්‍ය වේ. එනම් ඒවා සිදුවිය යුත්තේ ගත හැකි අවසන් ක්‍රියා මාර්ගයක් ලෙස මිස සතියෙන් සතිය කළ යුතු දේව මෙහෙයක් පන්නයෙන් නොවේ.

පහුගිය කාලය පුරා සිදුවූ සයිටම් අරගලය තුළ එවැනි හික්මීමක් තිබුණාදෝයි සැක සහිතය. කෙටි කාලයක් තුල වැඩි උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාර ප්‍රමාණයක් සංවිධානය විය. එය ජයග්‍රහණයෙන් කෙලවර වූ පසු වෙනත් ඉල්ලීම් මුල් කොටගත් උද්ඝෝෂණ ව්‍යාපාරයන් පෙර තීව්‍රතාවෙන්ම සිදුවන්නේය. අවසානයේ රටේ පොදු ජනයා හැමතිස්සේම පාහේ බැටකන තත්වයට පත්වෙන්නේය. ඒ නිසා අන්තර්ය ප්‍රමුඛ සරසවි සිසුන් කියනා යම් සත්‍ය කරුණක් වේද, එය යට ගොස් තරහව, අපාහසය පමණක් පොදු ජන සිත් වල පැලපදියම් වෙන්නේය. මෙය අන්තරයත් , සමස්ථ සරසවි ශිෂ්‍ය ප්‍රජාවත් හොඳින් තේරුම් ගත යුතු වන්නේය. අනෙක් කරුණ අන්තරය යනු සහමුලින්ම අහිංසක ඉල්ලීම් උදෙසා සටන් කරන ව්‍යාපරයක් නොවේ. එයට අදාළ දේශපාලන පක්ෂ මූලයන් තිබෙන්නේය. ඉතින් සමහර අර්බුධ කාල වලදී මේ දේශපාලන මූලයන්හී යටි අරමුණු අන්තරය හරහා වි.වි වලට රිංගා ඒවායේ තත්වය අවුල් කිරීම යනු විය හැකි දේවල්ය. වි.වි සිසු ප්‍රජාව ඒවා ගැන සවිඥානික විය යුතුය. අන්තරය යනු හොඳ මිතුරෙකු මෙන්ම තත්වයන් අවුල් කල හැකි ලෝකයෙකු බවද සිත්හී තබාගැනීම වැදගත්ය.

මේ සියලු කරුණු මෙසේ තියෙද්දී පසු ගිය දවසක විජේදාස රාජප්ක්ෂ උන්නැහේ නවක වදය සම්බන්ධයෙන් අන්තරයට හොඳටම දෙහි කැපුවේ, තවත් වල්භූත චෝදනා කුට්ටියක්ද ගමගිනි. ඒ වල්භූත ඒ තරම් ගණන් ගතයුතු ඒවා නොවුනත් නවකවදය යනු අමතක කර අත පිහදා ගත හැකි මතෘකාවක් නොවේ. වාර්තාවලට අනුව පසුගිය වසර දෙක තුල 2000කට ආසන්න පිරිසක් නවක වදය නිසා වි.විද්‍යාල හැරගොස් ඇත. දෙදහක් නොව එක් අයෙකු වුවද නවකවදය නිසා වි.වි හැර යනවානම් එය සරළ කරුණක් නොවේ. ලහිරු වීරසේකර මේ සම්බන්ධයෙන් කියන්නේ අන්තරය නවක වදයට විරුද්ධ බවත්, රටම කුණු වී ඇති තත්වයක් තුල වි.විද්‍යාල තුල මෙවැනි පසුගාමී තත්වයන් ඇති වීම ගැන මහා කතිකාවක් අවශ්‍ය බවත්ය. ඔහුට අනුව අන්තරයට පමණක් එය නවැත්විය නොහැක. ඒ සඳහා සරසවි ඇඳුරන්ගේත් , විද්වතුන්ගේත් , සමාජයේත් සහය සපිරි කතිකාවක් අවශ්‍යය. ඒ කතාවේ ඇත්තක් ඇත. නමුත් පසුගිය වසර ගණනාවක් පුරා අන්තරේ කැඳවුම් කරුවන් ඔය නවක වද ප්‍රශ්නය ඝැන කියන්නේ ඔය ටිකය. විද්වත් සමාජයේ මැදිහත්වීමක් ඊට අවශ්‍ය විය යුතු උනත් ඔය නවක වද කෙරුවාව පාලනය කරනවා නම් එහි අති විශාලම බලපෑම කළ හැක්කේ අන්තරයට මිස වෙන කාටවත් නොවේ. ඒත් නවකවද මාතෘකාව ගැන කතා වෙද්දී අන්තරය හරි අබල දුබලය. නමුත් තමන්ගේ අනික් ප්‍රශ්න වලදී ආණ්ඩුවේ හැම බලයක් සමගම හැප්පෙන්නට තරම් අන්තරය ශක්තිමත්ය. නවකවදය සම්බන්ධයෙන් අන්තරය මේ දිව දෙකේ කතා වලින් වැලකී රිජුව මැදිහත් වීම අත්‍යවශ්‍ය වන කාලයක් උදා වෙමින් ඇත. රට පුරා ඇති සරසවි හා උසස් තාක්ෂ්ණ ආයතන තුළ විවිද තීව්‍රතාවයන්ගෙන් යුත් නවක වද ක්‍රියාවලීන් සිදු වන්නේය. ඉන් සමහරක් ඉතා සුන්දර සිනහමුසු ඒවා වෙද්දී අනික්වා සමාජයට ලීක් වුනොත් රෙද්දක් ඇඳන් පාරේ බහැලා යන්නට බැරි තරම් ජුගුප්සාජනකය, හිංසාකාරීය.  තමන්ගේ පාර්ශවයේ ඇති මේ ලොකුම කැත කමට එරෙහිව සැබෑ සංගායනාවක් අරඹන්නට හැකි නම්, ලහිරු..... වීරයා උඹය.


Wednesday, August 22, 2018

හිංසනය ?..එහෙම එකක් තියනවද ?





ඊයේ සවස පැරාගේ (අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ ) අලුත් නවකතාව වුනු "K පොයින්ට්" අලලා කතාබහක් පැවැත්වුනා. එහිදී කෙරුණු දේශන වලින් අනතුරුව එළඹුණු මිනිත්තු කිහිපය තරමක් උණුසුම් ප්‍රශ්න කිහිපයකට අවකාශයක් විවර කලා. ඒ සියලු ප්‍රශ්න ගොනුවී තිබුනේ එක් කරුණක් වටා. ඒ තමයි හිංසනය. පැරාගේ නවකතාව වුනත් ලියවෙන්නේ එලියකන්ද වද කඳවුර ආශ්‍රිත සිදුවීම් වලින්. පොත කියවූ අයගෙන් පලවුනු අදහස් අනුව කේ පොයින්ට් පිටු අතරත් දුවන්නෙත් 89,90 කාලයේ දියත්වුනු නොමද හිංසනය.

අවසන් මිනිත්තු කිහිපයේ පළමු ප්‍රශ්නය යොමු වුනේ උපුල් කුමාරප්පෙරුම සහෝදරයාට. එහිදී මූලිකව ප්‍රශ්න කෙරුනේ ජවිපෙ දෙවනි කැරැල්ල සමයේ කැරලිකරුවන් අතින් ඝාතනයට හෝ හිංසනයන්ට ලක්වුනු අහිංසකයන් පිලිබඳව උපුල්ට කියන්න තියෙන්නේ කුමක්ද කියලා. මං හිතන්නේ මේ ප්‍රශ්නය එලෙස යොමු වුනේ උපුල් තමන්ගේ දේශනය තුල ප්‍රධාන වශයෙන් රාජ්‍යය විසින් පසුගිය දශක 3,4 තුල මුදා හරින ලද හිංසනයට එරෙහිව වදන් මෙහෙයවපු නිසා. මේ ප්‍රශ්නයේ තවත් කොටස් කිහිපයක් තිබ්බ නිසා උපුල්ට ඒකට හරි උත්තරයක් දෙන්න උනේ නෑ මං හිතන්නේ. ඒත් අන්තිමට උපුල්ගෙන් කියවුනු දෙයක් වුනේ , මේ "අහිංසක" කියන වචනයට නිත්‍ය අර්ත දැක්වීමක් නැති බව. එනම් අපි මේ මොහොතේ අහිංසකයින් ලෙස දකින අය එදවස කැරලිකරුවන් විසින් අහිංසකයන් ලෙස නොදකින්නට ඇති හැකියාව. ඒ අනුව කැරැලිකරුවන් විසින්   ඔවුන්ගේම මිණුම් දණ්ඩකට අනුව අහිංසකත්වය වර්ග කරන්නටත් ඒ අනුව ජීවත් වන්නන්, එලොව යන්නන් හා වද විඳින්නවුන් කවුද කියා තීරණය කිරීමේ අයිතිය ඔවුන් සතු කරගන්නවා. මේක හරිද වැරදිද කියන එකට වඩා උපුල් මතු කලේ එවැනි සමයක එය එසේ සිදුවන්නේය කියන එක. එය එවැනි වකවානු වල යම් ලාක්ෂණිකයක්. ඒ අනුව අහිංසකත්වයට නිරපේක්ෂ වටිනාකමක් නෑ.

ඊට පස්සෙ යොමු වුනු ප්‍රශ්න හරියටම මතක නැතත් ඒවාට ලැබුණු උත්තර එකිනෙකාට අභියෝග කරගත්තා. එහිදී වික්ටර් අයිවන් මහත්මයාගේ ආස්ථානය උනේ අපි හිංසනය මුලුමනින්ම තුරන් කල යුතු බව. ඔහු විටෙක ගාන්ධිව ආදර්ශයට ගනිමින් ,තවත් විටෙක ස්කැන්ඩිනේවියානු රටවල් ආදර්ශයට ගනිමින් හිංසාවෙන් ඈත්වීමේ අවශ්‍යතාව පෙන්වා දුන්නා. එමෙන්ම ඔහු කිව්ව කරුණක් උනේ තත්වය කෙතරම් නරක අතට හැරුනත් මනුෂ්‍යයෙකුගේ ජීවිතය නැති කිරීමට කිසිඳු විටෙක ක්‍රියා නොකල යුතු බව. කම්මුලට පාරක් ගැහුවොත් අතගාල හරි බෙහෙත් කරලා හරි ගොඩ දාගන්න පුලුවන් ඒත් මරලා දැම්මොත් නැවත ඒමක් නෑ. ඒ ආකාරයට ඔහු හිංසාවේ උපරිම අගය සලකුනු කරලා දුන්නා.

අයිවන්ගේ මේ කතාවට ප්‍රවේශයන් දෙකකින් ගීතිකාත්, විදර්ශනත් එදිරි උනා. විදර්ශන අවධාරණය කල කරුණ උනේ හිංසනය කියලා දෙයක් වෙනම ගලවලා අරන් බෑග් එකක දාල  පෙන්නන්න බැරි බව. එනම් හිංසනය සැම විටම ඒ ඒ මොහොතට අදාළ සන්දර්භයක් එක්ක බැඳිලා පවතින බව. ඒ නිසා සන්දර්බයෙන්, හිංසනයක් වෙනම උගුල්ලලා අරන් පරීක්ෂණ නලයකට දැමිය නොහැකියි. ඒ ඒ අවස්ථාව විසින් ක්‍රියාවට නැගිය යුතු යම් හැඟීම් සමූහයක් සැම විටම මතුවෙනවා. එය පසුකාලීනව හිංසනයක් ලෙස අර්ථදැක්වෙන්න පුලුවන්. ප්‍රංශ විප්ලවය, ඔක්තෝම්බර් විප්ලවය තුල විප්ලවවාදීන්ට ගන්නට බලකෙරුනු ක්‍රියා කලාපයන් හිංසනයක් ලෙස වෙනම අතට අරන් විග්‍රහ කරන්න බැරි බවක් තමයි විදර්ශනගෙන් කියවුනේ. ඒ අනුව අයිවන් මතු කරන උපරිම සීමාව හෙවත් මරණය පවා විදර්ශන ඒ ඒ සන්දර්බයන්ට අනුව ප්‍රතික්ෂේප කරන ගතියක් පෙනෙන්න තිබුණා.

ගීතිකා පිළිතුරු දුන්නේ අයිවන් සඳහන් කල ස්කැන්ඩිනේවියානු, යුරෝපියානු  හෝ ඇමරිකානු මහා ප්‍රජාතන්ත්‍රයන්හී මායාව ගැන. අතීතයේ ඔවුන්ගේ යටත්විජිත ක්‍රියාමාර්ග විසින් ඒ ඒ භූමි භාගයන් තුල සිටි ස්වදේශික ජනතාව සහමුලින් අතුගා දැමීම සිදු කළා. ඒ වගේම ලෝකය පුරා කරක් ගසමින් තමන්ට හැකි සෑම රටක්ම කොල්ලකමින් , ඒවායේ විසූ ජනයා මරණයට හෝ නොමද පීඩාවට ලක් කරමින් තම ආර්ථික සූරාකෑම දියත් කළා. අද ඔවුන් ලඟාවී ඇති මහා ධනවාදී සංවර්ධනයේ මූලයන් වුනේ අතිශය හිංසාකාරී අධිරාජ්‍යවාදය. තමන්ට අවශ්‍ය කරන සංවර්ධනය සහ බලය ලොව පුරා ගොඩනගා ගත්තාට පසු ඔවුන් පතුරවනවා අදහසක් හිංසනයෙන් තොර වීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය. මේ අදහස් නැතිනම් දෘෂ්ටිවාදයන් පතුරවන්නේම තම ලේවැකි බල පොදියට එරෙහි විය හැකි පාර්ශවයන් යටපත් කරන්න. නැතිනම් එවැනි ව්‍යාපාර බිහිවීමේ විභවයන් නැති කරන්න.

හිංසනය පිළිකුල් කරමින් එවැනි අදහස් ව්‍යාප්ත කරන රාජ්‍යයන් ආයුධ සන්නද්ධ හමුදා, පොලීසි සහ වෙනත් පෞද්ගලික ආරක්ෂක මාදිලි වලින් අනූනයි. ඒ නිසා විදර්ශන නැවත මතු කල කරුණක් වූයේ රාජ්‍යයට අවි දරන්න අනුමැතිය දුන්නේ කවුරුන්දැයි කියන එක. ජනතාව ඉල්ලා සිටියාද අවිබලයෙන් යුත් මිලිටරී බලයක් නඩත්තු කරන ලෙස? සැබවින්ම හිංසනයට විරුද්ධ රාජ්‍යයකට මෙතරම් මිලිටරි බලයක් අවශ්‍ය වෙන්නේ ඇයි.  එය ජනතාවගේ ආරක්ෂාව සඳහාද ?.....මේ ප්‍රකාශයට සභාවෙන් යම් විරෝධයක් එල්ල උනේ විදර්ශන මේ යෝජනා කරන්න යන්න්නේ අරාජකවාදයක්ද කියලා. සැබවින්ම  පෙර රජ දවස දක්වාම ගියත් එම අධිපතියා  අවි දැරූ සමූහයක් නඩත්තු කල බව පේන්න තියනවා. එය කාගෙන් කවුරු ආරක්ෂාකරන්නද කියලා අහන එක ආකර්ෂණීය ප්‍රශ්නයක්. නමුත් අවුරුදු දහස් ගනනක් තිස්සේ අධිපතීන් විසින් අවි දැරීම යනු පවතින තත්වයක්. ඒ නිසා එයතවදුරටත් ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නයක් වෙන්නේ නෑ. එය රාජ්‍යයේ නාමයෙන් සුජාත වී , ස්ථාපිත වී අවසන්.

ඒ වගේම විදර්ශන කියා සිටි දෙයක් උනේ එදා මෙදා තුරා වාමාංශික , දක්ශිණාංශික දෙපාර්ශවයෙන්ම සිදු වුනු අයුතු හිංසනයන් එකට ගෙන හෙලා දැකිය යුතු බව. ඔහුගේ ප්‍රධාන අදහස වුනේ ධනවාදී සුසමාදර්ශ තුල හිඳිමින් වාමාංශික විමුක්ති අරගල මනින්නට යාමෙන් වාම කතිකාව හිංසාකාරී ම්ලේච්ඡ කුලකයකට දමමින් බිත්තියට හේත්තු නොකල යුතු බව. නමුත් ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ මොකක්ද මේ අපි හෙලා දැකිය යුතු හිංසනය කියන එක ?

වාමාංශික, දක්ෂිණාංශික අන්ත දෙකේම සිටි නායකයින් තම තමන් අත එක් රැස් වෙන බලය වැඩි වන තරමට ඒවා උමතුවෙන් භාවිත කරමින් තම විරුද්ධවාදීන් මෙලොවින් තුරන් කෙරූ ආකාරය ඉතිහාසය පුරාම ලියවී අවසන්. ඒ ඒ අයට අනුව ඒ ඒ ඝාතන විවිදාකාරයෙන් සාධාරණීකරනය උනා. ඒ කියන්නේ ආයෙත් උපුල් කිව්ව තැනටම, එනම් අහිංසකත්වයට නිරපෙක්ෂ වටිනාකමක් නැති වුනා. සැබවින්ම මේ ලෝකය තුල සාර්වත්‍රිකව හරි හෝ වැරදි කියා දෙයක් නොමැති බව ඒ ඒ යුගයන් අපිට සනාත කරනවා. ආගම් වලින් අපිට දේශනා කරන උතුම් කරුණු පවා ඒ ඒ යුගයන් වල ව්‍යාපෘතීන්ට අනුව එහා මෙහා කරන්න පුලුවන් වෙනවා. හිංසා, අහිංසා, වීරයා, දුෂ්ටයා ආදී වූ මේ සියලු වචන පවතින්නාවූ සන්දර්භයට අදාල දිය හැකි වටිනාකම් මිස ඒ වචන වලට අනන්‍ය වූ වටිනාකමක් නැති බව පැහැදිලි වෙන තැනට මේ අසහනකාරී  යුගයන් අපිව ගෙනියනවා.

මේ සටහන අවසන් කරන්න මට යොදා ගන්න හිතුනේ මේ දිනවල තිරගතවන ඝරසරප චිත්‍රපටයේ කියවෙන වචන ටිකක්,

කුමාරයෙක් උනත් මං යකෙක්, 
අනෙක් අතට යකෙක් උනත් මං කුමාරයෙක්. 

මේ දක්වා බිහිවූ පැසිස්ට්වාදී, ධනවාදී, සමාජවාදී, රාජාන්ඩුවාදී මෙකී නොකී සියලුම නායකයින්, එනම් කුමාරවරුන් තුල යකෙක් සිටි බව රහසක් නොවෙයි. ඒ යකා තමයි හිංසනය. මේ සියලුම කුමාරවරු තමන්ගේ පාලනය බලය ස්ථාවර කරගැනීම සඳහා නැතිනම් එය ලබා ගැනීම සඳහා එක් එක් පරිමාන වලින් හිංසනයන් මුදා හැර තිබෙනවා. ඒ කුමාරවරුන්ට එරෙහිව ආ කැරලිකාර ව්‍යාපෘති තුලත් නොමදව හිංසනය ගැබ්වී තිබුනා. ඒ ඒ හිංසනයන් සුජාතකරණයට ලක් කිරීමට නොයෙක් කතිකාවන් ඉතිහාසය පුරා නිර්මාණය වෙනවා. ඒ කතිකාවන් වල සාර්ථකත්වය රඳාපවතින්නේ එම ආයතන වලට ජනතාවගෙන් ලැබෙන සහනුමැතිය මත. ඒ සහනුමැතිය අති සාර්ථකව ලබාගත් කල, දවස ගානේ මහ පාරේ දැවෙන මිනිස් සිරුරු යනු කුණු ගොඩක දැවෙන කොල කෑලි තරමට සාමාන්‍ය වෙනවා.ඝාතනය කරන ලද මිනිසුන් යනු භාගයක් තිරිසනුන් ලෙස අර්ථ දැක්වෙනවා. කොහොම උනත් කැලේ ඉඳන් එලියට ආපු දඩයම් වානරයාගෙන් පරිණාමය වූ අප තුල හිංසනය කියන ලාක්ෂණිකය නිසඟව අන්තර්ගතයි. ඒ ලාක්ෂණිකයත් එක්ක හැප්පෙන එක මිනිස් ශිෂ්ඨාචාරය තියෙන තුරාවටම පවතීවි. අපේ ජීවන අංගයක් වුනු හිංසනය අපි හදාගන්න සංස්කෘතික රාමු ඇතුලට කොටු කරගන්න අපි දරන වෙහෙස සහ එහි සාර්ථකත්වය මිනිසුන්ගේ අනාගත පැවැත්ම තීරණය කරාවි.


Saturday, August 11, 2018

රස්තියාදුවක් ????





අපේ රටේ කාලෙන් කාලෙට මුහුණු පොත උණුසුම් කරන සංවාද හෝ ප්‍රවෘත්ති පැතිරෙනවා. ගොඩක් වෙලාවට මේවා එතරම් වැඩකට නැති අපහාස උපහාස වලින් හෝ බොරු ප්‍රචාර  වලින් සමන්විත ඕපදූප. ඒ අතර ප්‍රමුඛ වෙන්නේ දේශපාලකයන්ගේ වාචාල ප්‍රකාශ, කාන්තාවන්ට කරන අපහාස හෝ ජාතිවාදී , ආගම්වාදී සිදුවීම්. මේ ඕපයන් අතර පොතක් පතක් ගැන කතාවීමක් නම් කවදාවත් සිදුවෙන දෙයක් නෙවී. ඒත් මේ දවස් වල කවදාවත් නැති විදිහට මුහුණු පොතේ යම් උණුසුමක් ඇති කරලා තියෙන්නේ පොතක්. පොතක්ම කිව්වට මේ ආන්දෝලනේ ඇති කරන්නේ පොතේ නම. කවුරුත් මේ වෙද්දි දන්න පරිදි K.K.ශ්‍රීනාත් චතුරංග ගේ "බුදුන්ගේ රස්තියාදුව" තමයි ඒ පොත.. පොත ගැන කතා කරන්න විදිහක් නෑ තවම පොත හම්බුනේ නැති නිසා. ඇත්තටම මේ වෙද්දී වාදයට පැටලිලා ඉන්න බොහෝ දෙනා පොත කියවපු අය නෙවී. ඒ නිසා මේ සටහන පොත ගැන නෙවී පොතේ නම ගැන.

ආරංචි විදිහට මුල් සතිය ගෙවිලා යද්දිම  පොතේ පළමු මුද්‍රණය විකිණී අවසන්. ඇත්තටම ඒ අළෙවි වුනේ පොත නෙවී නම කියලා තමයි නයියාට හිතෙන්නේ. පොතේ ප්‍රචාරණ කටයුතු සඳහා ලොකුම මෙහෙයක් කලේ බුදුන්ගේ රස්තියාදුව කියන නමට එරෙහි වුනු විරුද්ධවාදීන්. පොත එළිදකවන දවසෙ ශ්‍රීනාත්ගේ ගේ පොත් තොගේම පොලීසියට පටවන් ගිහින්  ඇතිවුනු සිද්ධි දාමයේ ඉඳලා මේ පොත බුද්ධාගමට අපහාසයක් , ඒක තහනම් කරන්න , ගිණි තියන්න කියලා විරුද්ධව කියවුණු හැම වචනය්ක්ම, ලියවුණු හැම post එකක්ම පොතේ අළෙවිය සඳහා තදින්ම උපකාර වුනා. 

"බුදුන්"...ඒ කියනේ චතුරාර්ය සත්‍ය අවබෝධ කරගත් අවස්ථාවට එනම් "බුද්ධ" කියන අවස්ථාවට පැමිණි තැනැත්තා. "රස්තියාදුව"....නිසි අරමුණක් නොදැන එහේ මෙහේ යන ගමන. මේ දෙක එකට ගැටෙද්දි අපේ හිතේ ජනිත වෙන හැඟීම නැතිනම් රූපය පිළිබඳ අර්බුධය නිසා තමයි මේ නම ගැන මෙතරම් හාහෝවක් ඇතිවෙන්නේ. වචන වල ශබ්ධකෝෂ අර්ථයන් කොහොම උනත් මේ වචන එදිනෙදා භාවිතවේදී මවන්නේ වෙනම අර්ථයන් හ රූපයන්. බුදුන් කිව්වම අපේ හිතේ මැවෙන රූපේ ඉන්නේ බොහෝම නිවුනු පෙනුමක් තියෙන, රත් දෙතොල් ඇති, කරුණාවෙන් බර ඇස් ඇති , සිවුරක් දරාගත් ලස්සන රූපකායක්. ඒ වගේම දෙතිස් මහා පුරිස් ලකුණු ඇති, නව අරහාදී ගුණ ඇති චරිතයක්. නිකම් චරිතයක් නෙවී වැඳුම් පිඳුම් වල උපරිම තලය උසුලන චරිතයක්. රස්තියාදුකාරයා කියලා හිතේ මැවෙන්නේ ගංජා ගහන , කුඩු බොන , පාරේ යන කෙල්ලන්ට ඉන්න දෙන්නේ නැති අපිරිසිඳු චරිතයක්. ඉතින් මේ රූප දෙක හේත්තු කරන්න ගියාම ඇති වන විකාරරූපී ගතිය නිසා සමහර දෙනෙක්ට කේන්ති යනවා, ඇස් රතු වෙනවා. 

එක අතකින් ඒකට වරදක් කියන්න බෑ. ඔවුන් බුදුන් කියලා දකින්නේ දකින්නේ ඔවුන්ගේ අසීමිත වැඳුම් පිදුම් වලට ලක් වෙන, ඉහළින්ම ගරු කරන පුද්ගල චරිතය. මේ ජීවිත කාලයේදී නැති වුනත් සසර කවදා හෝ තමන්ට මුණ ගැසී තමන් සසර කතරින් එතෙර කරනු ඇතැයි, කියලා පොඩිකාලේ පටන් තමන්ගේ ඔලුවට පත්තියම් වුනු උත්තුංග චරිතය. එතුමන්ගේ පෙනුම යනු පන්සල් වල, පාඩම් පොත් වල දකින්න ලැබෙන අඹපු, ඇඳපු රූපය. ඒ චරිතය ගම් නියම් ගම් සිසාරා යෙදුනු ගමන උතුම්වූ නිරවාණය අවබෝධ කරගැනීමේ චාරිකාව. රස්තියාදුව කියන්නේ පොඩි කාලේ ඉඳන්ම අපේ දෙමව්පියන් අපිව වලක්වන ක්‍රියාව. රස්තියාදුවේ යාම යනු කුඩ්ඩෙක්, මැරයෙක්, රස්සාවක් නැතිව කාණු පල්ලේ වැටෙන , කාලකන්නියෙක් වී ජීවිතය අවසන් කරගැනීමේ ගමන. ඔය තමයි අප වටා ඇති මහා කතිකාවන් විසින් ගමන් දෙකක් චිත්‍රණය කර ඇති විදිහ. 

නමුත් මේ දෙවල් දිහා ස්ථාපිත මතයන්ගෙන් පොඩ්ඩක් එහාට ගිහිල්ලා බලද්දි වෙන වෙන දේවල් පේන්න ගන්නවා. සමාජයේ බහුතරයකට බුදුන් කියන්නේ වැඳුම් පිඳුම් කරමින් සුවඳ දුම් අල්ලමින් පූජාසනය මත තැබිය යුතු අස්පර්ශ වස්තුවක් වෙද්දි, යම් පිරිසක් බුදුන් වදාල දර්ශනයත් එක්ක ගනුදෙනු කරන්න ගන්නවා. අපරදිග බිහි වුනු බොහොමයක් දර්ශනවාද ජීවිතයේ අරමුණ, පැවැත්ම වගේ දේවල් කතා කරන්න බොහෝ කලකට කලින් අපේ පැවැත්ම ගැන මනස මූලික කරගත් දර්ශනයක් ගොඩ නගන්නේ ගෞතම බුදුන්. ඉතින් දර්ශනය ගැන උනන්දු වෙන අයට බුදුන් වදාල දර්ශනය කියන්නේ හොඳ මෙවලමක්. පර්යේෂණාත්මක මෙවලක්. ඔවුන් කරන්නේ බුදුන්ගේ රූපයට ඇලිලා වැඳුම් පිදුම් කරනු වෙනුවට බුදුන්ගේ දර්ශනය මහ පොළවේ හම්බෙන අනික් දේවල් එක්ක ඝට්ටනය කරන එක. මේ ආකරයෙන් ඝට්ටනය කරන එක විදිහක් තමයි සාහිත්‍යය. 

ස්ථාපිත මතයෙන් එලියට බහින්න උත්සහ කරන සාහිත්‍යයක් ඇතුලේ රස්තියාදුව කියන්නේ හරි අපූරු චාරිකාවක් වෙන්න පුලුවන්. ලෝකයේ ස්ථාපිත ලෞකික අරමුණු වලින් මිදිලා වෙනත් රහක්, අත්දැකීමක් හොයාගෙන යන හැම ගමනක්ම අර්ත දැක්වෙන්නේ රස්තියාදුවක් විදිහට තමයි. කොටින්ම දැන් කාලේ උනත් ළමයෙක්, තරුණයෙක් අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශයෙන් දීල තියන සිලබස් එක ඉගෙන ගන්න එක,  සමාජය විසින් ඉහළයි කියලා සම්මත කරගත් රස්සාවක් හොයාගන්න එක පැත්තකින් දාලා  කලාව, ස්ව්භාදහම , ජීවිතය විඳින්න කියලා ගමනක් ඇරඹුවොත් ඒක හැඳින්වෙන්නෙත් රස්තියාදුවක් විදිහට. ස්ථාපිත ක්‍රමය ප්‍රතික්ෂේප කරන ඕනෑම ගමනක් රස්තියාදුවක් වීමට නියමිතයි. මොකද ඒ ගමන් වල අවසානය කුමක් වේදැයි කියන එක පවතින රාමු ඇතුලේ අවිනිශ්චිත හෝ අර්ථ නොදක්වන ලද ඒවා නිසා. ඒ ඔස්සේ බැලුවොත් රජ මාළිගෙන් එළියට බැහැලා , රජ කමට පයින් ගහලා ඒ වෙද්දි සොයාගෙන නොතිබුණු විමුක්තියක් හොයාගෙන තැන තැන ඇවිදපු සිද්ධාර්ථ ගැහුවේ රස්තියාදුවක්ම තමයි. ආලාරකාලාම ලා, උද්ධකරාමපුත්ත ලා ලඟ ගෙවුනු ජීවිතය තේරුමක් නැති බව දැනගෙන අන්තිමට තමන්ම සොයාගතයුතුයි කියන අධිටනින් එක එක තැන ගෙවපු ජීවිතය කියන්නේ පිටස්තර ලෝකයාගේ මිම්මට අනුව අනුව අනිවාර්ය රස්තියාදුවක් වෙන්න ඇති. පස්සේ නිවන අවබෝධකරන්, ඒක පොලවේ ස්ථාපිත කරාට පස්සේ, නැතිනම් ලෝකයාට තහවුරු කරාට පස්සේ තමයි ඒ ගමන රස්තියාදු අර්ථකතනයෙන් මිදෙන්නේ.  ඊට පස්සෙන් පහු ඒ ගමන හැඳින්වෙන්නේ අමා මහ නිවන සොයා යන උතුම්වූ ගමනක් හැටියට.

ඒක, මේ වචන දෙක දිහා බලන්න පුලුවන් තවත් විදිහක්. ඉතින් ඔය විදිහට වචන දෙකකට විවිධ අර්ථ කතන හැදෙන්න පුලුවන්. ශ්‍රීනාත් ඔය වචන දෙක ගලපන්න ඇත්තේ දෙවනි අර්තෙන් කියලා තමයි මට හිතෙන්නේ. ශ්‍රීනාත් මීට කලින් පැවැත්ම ගැන ලියලා තිබෙන බොහෝ ලියවිලි කියවපු අය දන්නවා ඔහු ජීවිතයේ යම් ගැඹුරක් අල්ලන්න උත්සහ ගන්නෙක් බව. ඒ නිසා මේක අපහාස කිරීමේ අර්ථයෙන් යෙදුනක් වෙන්නේ නැහැ. නමුත් ශ්‍රීනත් මේ නම දාද්දී පැහැදිලිවම දැන ඉන්නට ඇති මේක යම් පටලැවිල්ලකට මුල පුරන බව. ඒ පටලැවිල්ලම පොත හිට් කරන්න මග පාදන බව. ඒ නිසා යම් marketing ට්‍රික් එකක පාට මේකේ තැවරිලා තියනවා. කොහොම උනත් සාහිත්‍යය කියන්නේ ඇසුරු කල යුතු , පුරුදු කල යුතු අපූරු අවකාශයක්. ඒ අවකාශයේ සැරිසරද්දි අපිට ජීවිතේටම හිතන්න , අහන්න නොලැබුණු මානයන් මුණ ගැහෙනවා. සමහර ඒවා අපිව සනසනවා, සමහර ඒවා අපිව පුදුම කරවන්වා, තවත් සමහර ඒවා අපිව කේන්ති ගස්සනවා. වැදගත්ම දේ වෙන්නේ කලාව කියන්නේ අධිපති මතවාද හා ක්‍රමයන් ඇතුලටම වෙලා සෙල්ලම් කරන්න බැඳිලා ඉන්න ක්‍රියාවලියක් නෙවී. ඒ ක්‍රියාවලිය අපි බැඳිලා ඉන්න සීමාවන්, කොටුපවුරු අතික්‍රමණය කරමින් ගලායන  ක්‍රියාවලියක්.   සැබෑලෝකයට වඩා කලාවෙන් අපිට මවන ලෝකය සුන්දර  එකක් වෙන්නේ ඒ නිසා. ඉතින්  ඒ සුන්දරත්වය පිටකවර වල එල්ලිලා වාද කරලා ලබාගන්න බෑ. ඒ නිසා පිටු ඇතුලේ කරක් ගහලා මේ වාදය ඉදිරියට කරගෙන යමු. 



Monday, July 23, 2018

රෙදි වැල




මීට කලින් ලියමනේදී සුප්පා කිව්ව ස්විච් එකකින් ක්‍රියාත්මක වෙන රෙදි වැල ගැන ලියද්දි පොඩි අතීත සිදුවීම් ටිකක් මතකෙට ආවා වැල ගැන. වැල කිව්වේ රෙදි වැල. රෙදි වැල වටා බිහිවෙන සන්නිවේදන යන්ත්‍රණය , එදා සංජා කියපු මානව සම්බන්ධතා කෑල්ලටත් හේත්තු කරන්න පුලුවන් වගේ දැනුනු නිසා මේ ටික කුරුටු ගාන්න හිතුනා.

ඉස්සර අපි පොඩි කාලේ අපේ වත්ත හතර මායිම තාප්පයකින් සලකුනු කරලා තිනුනේ නෑ. තිබ්බේ කුරුඳු පොලු වලින් හා කටු කම්බි වලින් මායිම වෙන් කරගත් භූමි ප්‍රමානයක්. වටේ පිටේ තිබ්බ හැම ඉඩමක්ම තව එකකින් වෙන්වුනේ ඒ වගේ කම්බි වැටවල් වලින්. ඉතින් කාට කාටත් අල්ලපු ඉඩමේ උදවියත් එක්ක බොහොම පහසුවෙන් සම්බන්ධකම් පවත්වන්නත් එකිනෙකාගේ භූමි ප්‍රමානයන් තුල සිදුවන දෑ බොහොම පහසුවෙන් දැක අසා ගන්නත් පුලුවන් වුනා. ගෙයින් එලියට බැහැලා වත්තේ පිටියේ ඇවිදිනකොට, මිදුල අතුගානකොට, සෙල්ලම් කරනකොට එහෙමත් නැතිනම් රෙද්දක් වැලට දාන්න යනකොටත් අහල පහල උදවිය තම තමන්ගේ වතු වල ඉඳලා ටිකක් උස් හඬින් එහා වත්තේ ඉඳන් මෙහා වත්ත දක්වා ඕප දූප, දුක සැප, ආ ගිය දේවල් ගැන කතා උනා . වෙන කාටවත් ඇහෙන්න ඕන නැති එකක්නම් වැට මායිමටම ඇවිත් කසු කුසුවේ යෙදුනා. ඒ අවිධිමත් අදහස්  හුවමාරුවීම් අතර මට මතක තියන සිත්ගන්නාසු සන්නිවේදන කලාපයක් තමයි රෙදි වැල එහෙම නැත්නම් රෙදි වැනීමේ ක්‍රියාවලිය එක්ක බැඳුනු ඉක්මන් සන්නිවේදන කලාපය.

අපි පොඩි කාලේ ඉඳලම ඉතින් අපේ ගෙදර සියලු ඇඳුම් කැඩුම් හේදුවේ අපේ අම්මා. අපි ටිකක් ලොකු වයසට ආවම  අනේ අපොයි  කියලා ජොක්කු ටික හෝදගත්තා මිසක් වෙන රෙද්දක් නම් හේදුවේ නෑ . අම්මා ඉතින් නැහීගෙන උදෙන්ම රෙදි ටික හෝදලා වැලට දානවා. ඊට පස්සේ දවල්ට රෙදි ටික අනික් පැත්ත ගහලා , අව්ව වැටෙන්නේ නැති තැන් වල තියන ඒවා අව්වට ගෙනත් දානවා, ඒ වෙද්දි වේලිලා තියන රෙදි තියනවා නම් ගෙට ගේනවා. හවස් වෙලා අන්තිම අව් රැල්ල නිවිලා යද්දි ඔක්කොම රෙදි ටික ගෙට ගන්නවා.  වටේ තියන හැම ගෙදරකම  ගෑනු උදවිය ඔය වැඩ ටික එකම වෙලාවක වගේ තමයි කරන්නේ. ඉතින් එහා ගෙදර වැලේ ඉඳන් මෙහා ගෙදර වැලට ක්ෂණික සන්නිවේදනයන් ගලා යනවා. "අද නම් අව්ව සැරයි නේද නැන්දේ?", "අද නම් රෙදි කන්දක් හේදුවා නංගී", "අද නම් රෙදි ටික වේලගන්නවත් අව් රැල්ලක් නැති හැටි" , "හවසට මහ වැස්සක් එන පාටයි, බලලා රෙදි ටික ගෙට ගන්න වෙයි අක්කේ",..... ඔය වගේ රෙදි වේලීමේ කරුමාන්තේ එක්ක සම්බන්ධ කෙටි කතා බස් හැමදාම වගේ වෙනවා.

උයන එකට අමතරව දවසේ තියන බරපතලම රාජකාරිය වෙන අපේ රෙදි කන්ද හේදුවට පස්සේ අම්මා අපට කියන දේ තමයි එයා උයන වෙලාවට හරි හවසට පොඩ්ඩක් නිදියන වෙලාවට හරි වැස්සොත් හෙම රෙදි ගෙට ගන්න කියන එක. අපරාදේ කියන්න බෑ ඉතින් අපිට පැවරුනු ඒ සුලු රාජකාරිය පවා අපි අපූරුවට ඉෂ්ඨ කලා. ගොඩක් වෙලාවට සිද්ද වෙන්නේ පොතක, film එකක, නැත්නම් මල් කැඩිල්ලක එල්ලිලා ඉන්න අපට වහින එක ගැන හාං කවිසියක් නැතුව යන එක. ඉතින් අම්මා කුස්සියේ ඉඳන් කෑ ගහනවා "වහිනවා රෙදි ගන්න කියලා...". අපේ කුසීත කමේ තරමට , දිග ඇදිලා ඇඟ මැලි කඩලා හෙම කාමරෙන් එලියට යන්තම් අඩිය තියනකොට  අම්මා ගෙයි එහා කෙලවරේ වත්තේ කෙලවර දක්වාම දුවලා රෙදි වලින් භාගයක් අරගෙනත් ඉවරයි. අපි ඉතින් බැනුම් අහගෙන ඉතුරු වෙලා තියන රෙදි කෑල්ලක් දෙකක් අරගෙන එනවා ලොකු වැඩක් කලා වගේ. ඉතින් ඒ වගේ වෙලාවට කවුරු කවුරුත් තමන්ගේ වැලවල් වල තියන රෙදි හනි හනික උස්සගෙන ගෙට දුවන් එනවා. හරියට අවුරුදු උත්සවේක ක්‍රීඩාවක් වගේ. ඔන්න ඔය වෙලාවල්වලට අල්ලපු ගෙදර වැලේ රෙදි උස්සන් දිවීම වෙනුවෙන් තරඟකරුවෙක් සහබාගී වෙලා නැත්නම්  මේ ගෙදර කෙනා කෑ ගහලා කියනවා "නැන්දේ  වහිනවෝ....රෙදි ගන්නනනනනනනනන....." කියලා. ඒ ගෙදරින් කෙනෙක් ආවේ නැත්නම් තමන්ගේ තමන්ගේ රෙදි ටික ගෙට ගත්තට පස්සේ ඉස්පාසුවක් තිබ්බොත් අල්ලපු ගෙදර රෙදි වැලට දුවලා ඒ ගෙදර රෙදි ටිකත් වැස්සෙන් බේරගන්න තරම් ඒ ඒ ගෑනු උදවිය උදව්වට ලැදි උනා. කොහොමත් ඒ දවස් වල ගේට්ටු හෙම තිබ්බෙත් නැති නිසා ඉක්මනට හැම වත්තකටම ඇතුල් වෙන්න පුලුවන් සුටුස් ගාලා. එහා ගෙදර රෙදි ටික වැස්සට තෙමිලා යද්දි මෙහා ගෙදර ගෑනු එහ ගෙදර රෙදි වෙනුවෙන් හීල්ලුවෙ, රෙදි හෝදන යුද්දේ තරම ඔවුනොවුන් හොඳටම දන්න නිසා.

තාප්ප ගේට්ටු නැති සරල දිවිය නිසාම අපි O\L කරන කාලේ ගෙව්වේ හරිම කලබලකාරී දිවියක්. අපේ ගෙදර උන්ට ගේ අතුගාන්න, මිදුල අතුගාන්න, රෙද්දක් හෝදන්න උදව්වක් තියා ඒවා කෙරෙන්නේ කොයි වෙලාවටද කියලවත් නොදැන හිටි අපි. සියඹලා ගහ ගෙදර අක්කා රෙදි වනන වෙලාව, පොඩි එකා සෙල්ලම් කරවන වෙලාව, රෙදි ගෙට ගන්න වෙලාව එහෙම හොඳට දැනන්  හිටියා. ඒ ගෙදර අක්කා ඒ දවස් වල අපේ ජනප්‍රියම සහ ආදරණීයම චරිතයක්. ඒ කාලේ දැන් කාලේ වාගේ නෙවෙයි කෙල්ලෝ කොටට අඳිනවා කියන එක සෑහෙන්න දුලබ දෙයක්. ඒකටත් එක්ක සියඹලා ගහ ගෙදර අක්ක ඇන්දේම කොටම කොට සාය කෑලි. අක්කා ඒකත් ඇඳන් පොඩි එකා එක්ක, රෙදි වැල එක්ක, සුලඟත් එක්ක අල්ලන ඔට්ටු ඉතින් පුන්චි අපිට බලන් ඉන්න හරිම ආසයි. නොදන්න කමටනේ ඉතින්...

ඒත් පස්සෙ පස්සෙ කාලයේ සහ ක්‍රමයේ දියුණුවත් එක්ක හැම ගෙදරකම වගේ උස් උස් තාප්ප ලොකු ලොකු ගේට්ටු ගැහෙන්න ගත්තා. දැන් ඉතින් එහා ගෙදර රෙදි වැල මෙහා ගෙදරට පෙන්නේ නෑ. කොට සාය කෑල්ල ගහගෙන රෙදි වැලත් එක්ක ඔට්ටු වෙන අක්කියා පේන්නෙත් නෑ. රෙදි වනනකොට වෙන කතා බස් වගේම වැස්සකදි එකිනෙකාගේ රෙදි බේරගන්න කරපු උදව් කිරීමත් වෙන්නේ නෑ. තාප්ප සහ ගේට්ටු ගැහිල්ලේ සංවර්ධන ප්‍රයාමයත් එක්කම රෙදි වැල හා බැඳුනු සන්නිවේදන කලාපයම හේදිලා ගියා.තාප්ප ගැහිල්ල නිසා කෙල්ලොන්ට හෙම දැන් දැන් තමන්ගේ තන පට , යට ඇඳුම් එහෙම හංගලා  වනන්න ඕනත් නෑ මයේ හිතේ. අපි නම් සුපුරුදු පරිදි ජොක්කු ටික විතරක් හෝදලා උන්ව ඔය කොහේට හරිදාලා පාඩුවේ දිවි ගෙවනවා. ජොක්කු ටික මද්දහනේ ගිනි ගහන අව්වට කරකූටං වෙලා, හවස් වෙද්දි හමන සිසිල් සුලඟට ලෙලෙදෙනවා හරියට කරන්ට් එක වැදිලා වයර් එකෙන් පහතට මැරිලා එල්ලෙන වවුල්ලු වගේ. ඒක හරිම සුන්දර දර්ශනයක්. ජොකා මට ආදරෙයි, මාත් ජොකාට ආදරෙයි. මගේ ජොකාට බුදු සරණයි.

Wednesday, July 18, 2018

සංජයි සුප්පයි එක්ක කසුනඹර...




මේ ඉරිදා නම් ගිය ඉරිදා වාගේ වෙන්නේ නැති බව සහතිකයි. ගිය ඉරිදා හැන්දෑව ගෙවුනේ යටාලතිස්ස සෑ රදුන්ට නුදුරුව කහ පාට මලින් බරවුනු ඇහැල ගස් පෙලක් යට කෙරුනු සාහිත්‍ය කයියක් එක්ක. ඒ කසුන් හේමන්තගේ අලුත් කවි පොත “කසුනඹර” දොරට වැඩුනු මොහොත. මේ ලියමන ලියන්න හිතුනෙ එදා සුප්පා සහ සංජා දක්වපු අදහස් කිහිපයක් හිත පහුරු ගාන මොහොතක. සුප්පා කිව්වේ මේ දිනවල සිරසෙ යන "ඒක දිග කතාවක්"  ටෙලිනාට්‍යයේ තරුණ අධ්‍යක්ෂ තුමා, සුපුන් රත්නායක. සංජා නොහොත් සංජක ප්‍රසාද් දොලේවත්ත ඔහු ඉරිදා apple පුවත්පතේ ප්‍රධාන කතෘ. සුප්පගෙ කතාවෙදි බර කරලා කියවුනු දෙයක් උනේ smart devices යුගයක ඉන්න ලාංකිකයන්ගේ ඌන smart thinking එක. සංජාගේ අදහස් මූලිකවම ගොනු උනේ තාක්ෂණය අතිශය දියුණුවට පත්වන කාලයක අපෙන් ගිලිහී යන මානුෂික සම්බන්ධතාවන් ගැන.

සුප්පා බොහොම ධනාත්මකව සන්තෝසෙන්  කිව්ව උදහරණ දෙකක් සංජගෙ අසන්තෝසයත් එක්ක ගැටෙනවා වගේ කියලා නිකමට හිතුණා. එහිදී සුප්පා කිව්වේ  නව නිර්මාණ වැඩමුලුවකට ගිය අවස්තාවක ඉතා කුඩා වයස් වල සිටි අපේ පාසල් දරුවන් දෙදෙනකු අතින් වුනු නිර්මාණ දෙකක් ගැන. ඉන් එකක් වුනේ ආබාධිතයන් සඳහා නිමවුනු වැඩිදියුණු කල කිහිලි කරුවක් ගැන. එමගින් වෙන කෙනෙක්ගේ සහයක් නැතුව එම පුද්ගලයාට ඉඳගන්න හිටගන්න අවස්තාවල තම කිහිලි කරුව හසුරුවාගන්න හැකි වෙනවා. අනික් නිර්මාණය උනේ ස්විචයක් මගින් එලියට ඇතුලට එහා මෙහා කරන්න පුලුවන් රෙදි වැලක්. මේ දෙකම සුප්පා කියපු smart thinking වල ප්‍රතිපල. නමුත් මේ දෙකම සංජාගේ දුකට හේතුවෙන මානුෂික ගනුදෙනුවල අඩුවීම ඇති කරවන සොයාගැනීම් වගේ එක අතකට. මොකද මේ නිපදවීම් වලින් අපිට තවදුරටත් අපේ වටේ ඉන්න මිනිස්සු ගැන සොයාබලා මානුෂිකවීමේ ඉඩහසර නැති කරනවා. රෙද්දක් ගන්නවත් එලියට බහින්න බැරි තරම් අපිව කම්මැලි කරවනවා. අපි අපේ ලෝකවල තව තවත් හිරකරවනවා. සංජා බලාපොරොත්තුවෙන human interaction  සුප්පාගේ smart thinking වලින් මිලින කරවනවා . නමුත් සුප්පා smart thinking කියලා අදහස් කලේ එක එක gadgets හදන එක විතරක් නෙවී. මම මේක එතනට සීමා කලේ වෙන දෙයක් මතුකරන්න.

මට හිතෙන්නේ අපේ ශිෂ්ටාචාරය පුරාවටම අපි කරන සොයා ගැනීම් සහ නිපදවීම් වලින් අපේ කාර්‍යයන් ලේසි පහසු කරනවා, ඉක්මන් කරනවා වගේම මිනිස්සු විදිහට ඒ ඒ කාලයන්හී තිබ්බ අපේ සාමූහිකත්වයන් අඩු කරනවා. ඉස්සර මුලු ගමේම  මිනිස්සු එක්කහු වෙලා එකිනෙකාගෙ කුඹුරු කෙරුවවාට උදව් කරගත් ප්‍රමාණය ට්‍රැක්ටර් ආදී යන්ත්‍ර හොයාගැනීමත් එක්ක අඩු වෙලා යනවා.ඊට බොහෝ කලියෙන් දඩයම් යුගේ ඉඳන් කෘෂි යුගයට ගමන් කිරීමේදීත් ඒක එහෙමයි. සකර්බර්ග් facebook එලිදක්වද්දි භෞතිකව දුරස්ව ලෝකය වටේම ඉන්න අපේ හිතවතුන් අපිට අතිශය කිට්ටු කරගන්න හැකි වීම අපිව පිස්සු වට්ටපු ප්‍රවෘතියක්  වුනා. නමුත් සංජා කියන විදිහටම මේ වෙද්දි අපිට අපේ ලඟම ඉන්න මිනිස්සු ටික මේ අන්තර්ජංජාලය නිසා දුරස් කරගන්න වෙලා. කොටින්ම අපේ අසල්වැසියා පවා අපිට හමුවෙන්නෙ messenger එකෙන්. අපි හිනා වෙන්නෙ තරහ වෙන්නෙ emojis වලින්. ඒ තරමට අපි අපේ කාමර වලට කොටුවෙලා. බඩුවක් ගන්නත් දැන් දැන් කඩේට යන්න ඕනි නෑ online ගෙදරටම ගෙන්න ගන්න පුලුවන්. ඉතින් ඒ අස්සෙ රෙදි වැලත් switch එකෙන් පාලනය වුනොත් අපිට අපේ ගෙදර මිනිස්සුවත් මුන නොගැහෙන්න පුලුවන්. මේක තමයි අපි සංස්කෘතික වෙන්න ගත් දවසේ ඉඳන් අපේ පරිණාමය. ඒ සංස්කෘතික පරිණාමයේ වැදගත්ම දේ තමයි miss වීම. ඒ කියන්නේ අපි ශිෂ්ටාචාරය පුරාම ඉන්නේ යමක් අහිමි කරගනිමින්. හැබැයි ඒ වගේම තවත් දෙයක් හිමිකරගනිමින්.

මිනිස් ශිෂ්ටාචාරය පුරාම අපි බොහෝ දෑ අලුතෙන් නිපදවලා ඒවා වලින් අපේ ජීවිතය පුරවගන්න හදනකොට, ඒවට ඉඩ හදල දෙන්න අපි සතුව ඒ වෙද්දි තිබූ දේවල් අපිටත් හොරෙන් අයින් වෙනවා. ( හරියට යන්ත්‍ර සූත්‍ර වල දියුණුවත එක්ක අපේ ඇඟ වෙහෙසවීම හොර වෙද්දි අපේ ශරීර සෞඛ්‍යය අපිට අහිමි උනා වගේ. ඉතින් අපි යනවා සල්ලි දීලා මහන්සි වෙන්න gym එකට). ටික කාලයක් යද්දි අපිට දැනෙන්න ගන්නවා අපිට යමක් miss වෙලා කියලා. ඉතින් නිරන්තරයෙන්ම අපි ඉන්නේ ඒ අහිමිවීම් ගැන සන්තාපයෙන්, එහෙමත් නැත්නම් ඒ ගැන පැමිණිලි කරමින්. එක අතකින් යම් අඬවැඩියාවක. අපේ සංජාත් කලේ ඒ වගේ අඬවැඩියාවක්. ඔහු මේ ගැන "මතක පදවලට" ඇවිල්ලත්  කිව්වා මට මතක විදිහට. ඒ අඬවැඩියාවෙ තැවරිලා තිබුනෙ විද්‍යුත් චුම්බක තරංග අතරෙ වියැකිලා යන අපේ මානුෂවාදී සම්බන්දයන් ගැන.

මං හිතන්නෙ ඒ අඬවැඩියාව හරි වැදගත්. ඒ පැමිණිල්ල තමයි අපිව මේ වේගවත් රැලි අතර නිරුවත්ව ගසාගෙන යාම වලක්වන්නෙ. අපි ඉන්නෙ අහිමිවීමක් තුල බව අපිට නොවැටහුනොත් අපිට නවතින්න වෙන්නෙ මහ ව්‍යසනයක් අභිමුව, අමු හෙලුවෙන්. ඒ වගේම ඒ පැමිණිල්ල  තමයි සෞන්දර්යාත්මක නිමැවුම් ලෙස අපේ ඉදිරියට එන්නේ. ඒ පැමිණිලි හෙවත් අඬවැඩියාවන් අපිට බල කරනවා මේ සැඩ පහරවල් වල ඔහේ ගසාගෙන නොයා කවියෙන්, කතාවෙන් , චිත්‍රයෙන් ඒ දුක, අසරණකම, ලොවට කියන්න කියලා. ඒ අතරම ඒ අඬවැඩියාවන් අපිට බල කරනවා ආගම් තුලින් ඊට විසඳුමක් හොයන්න  කියලා. නූතන මෙවලම් සහ සන්නාමයන් සමග අපේම ලෝකවල හිරවෙලා ලොවෙත් නැති වින්දනයක ඉන්න අතරෙ ඉඩ ලැබුනු වෙලාවට පන්සල් පල්ලි අස්සෙ, ඇස් චූටි කරන් අමාරුවෙන් කියවන බණ පොත් අස්සෙ අපි හොයන්නෙ ඒ අහිමි උනු දේ.

නූතනවාදී ප්‍රවනතාවන් එක්ක ප්‍රගාමීව ඉදිරියට යන ගමන් සිදුවන අපේ අහිමිවීම් එක්ක සිදුවන පොර බැදීම් තමයි ආගම, දේශපාලනය, කලාව, වෙලඳපොල හෝ යුද්ධ ලෙස අප වටා ගොනු වෙන්නෙ. ඒක ලොකු මිශ්‍රණයක්.ඒ මිශ්‍රණයේ ස්වභාවය නිවැරදිව දැකලා තේරුමක් ඇතිව ජබු ගහන එක තමයි මට හිතෙන විදිහට සම්මා දිට්ඨිය කිව්වෙ.

ඉතින් සුප්පා අපිට දේවල් හිමි කර දෙද්දි සංජා ඒ හිමිවීම් අස්සෙ වෙන අහිමි වීම් අපිට මතක් කරදුන් අපූරු කයිය ගිය ඉරිදා නිමාවුනේ යටාල සෑයෙ යෝධ හෙවනැල්ලෙන් පන්සල් භූමිය වැහිල යද්දි. තිස්ස වැව පිස ආපු සීත සුලඟ අපිට තව තවත් කයිය ගහපල්ලා කියලා රහසින් කෙඳිරුවා.ඉතින් ඒ තිස්ස සුලඟෙ රහස පිලි අරගෙන ඔරලෝසුවත් එක්ක හිතෙන් මහ යුද්ධයක පැටලුනු  ගිය ඉරිදා කියන්නේ පට්ට දවසක්. හිතෙන් ඈත් වෙලා යන අය අතින් අල්ලලා නවත්තන්න බෑ කියලයි සංජා කිව්වෙ. ඉතින් සොයුරනි අතින් අල්ලා නවත්තන්නට දෙයක් නැත. උඹලා අපේ හිතට නොගැලවෙන කොක්කක් ගසා හමාරය. ජයවේවා...!!







Saturday, July 7, 2018

කිරිහොද්දාගේ ප්‍රේමය






කිරිහොද්දා මගේ යාලුවෙක් බවට පත් උනේ 8 වසරේදීය. එතැන් පටන් අද දක්වාම මගේ ලඟම මිතුරෙකි. කිරිහොද්දා උසය, සුදුය. හරියටම කියනවානම් ඌට දවස් වල තිබුනේ Mr.Bean ගේ පෙනුමමය. කරන වැඩත් Beanගේ වැඩ මෙන්ම පිලිවෙලක් නැති සිනහ උපදවන ඒවාය. කිරිහොද්දාගේ මේ විකාර වැඩ නිසා ඌට විනෝදපාල කියා නමක්ද පටබැඳුනි. මා කිරිහොද්දා ඇතුලු මගේ ගමේ පාසලේ යහලුවන්ගෙන් වෙන්වී ගාල්ලේ ප්රධානතම පාසලකට ඇතුලුවූයේ A/L පන්තියේදීය. නමුත් සුපුරුදු පරිදි tuition ඉගෙනුම් කෙරුවාව සඳහා මම අම්බලන්ගොඩට පැමිණුනෙමි. එවිට සුපුරුදු ගමේ ගැන්සියත් සමග එක්ව දවසේ ඉතුරු පැය කිහිපය ගෙවා දමන්නට මට හැකිවේපාසල නිමවී අම්බලන්ගොඩට tuition සඳහා පැමිණීම තරමක් අසීරු කටයුත්තකි. බොහෝ විට අපි පන්තියට ගොඩ වන්නේ ගුරුවරයා පන්තිය පටන්ගන්නකොටම වාගේයඒ වෙලාවට පන්තියට ගොඩවන අපට ඉඳගැනීමට ඉතුරුවී තිබෙන්නේ පේලි දෙකක් පමණි. පන්තියේ පළමු පේලිය හා අන්තිම පේළියයිකාර්ඩ් එක මාර්ක් කලාට පසු සර්ගේ දෑසට හසු නොවීම සඳහා දෙකට තුනට නැවී අන්තිම පේලියට පස්ස ඔබා ගැනීම යනු සෑහෙන ගේමකි. වැරදිලාවත් පොර දුටුවොත් අපට ඉස්සරහම පේලියට promotion එකක් ලැබෙන බැවිනි. පන්තියේ ඉස්සරහම පේලියේ ඉඳගත්තා යනු බඩේ බිත්තර තැම්බෙන කේස් එකකි. වැරදිලාවත් නිදිමතට ඇස් පිය වුනොත් බඩු අතේ මාට්ටුය. එවිට මුලු පන්තියටම පේන් තැනක ඇති tap එකෙන් මුහුණ සෝදා ගෙන ඒමට යැවෙන්නේය. ඊටත් වඩා සර් කාරයා සමහර වෙලාට ප්‍රශ්න අසන්නේය. ඒකට ඉතින් වැරදි උත්තරයක් දුන්නා කියන්නේ මුලු පන්තියම ඉස්සරහ රෙදි ගලවා ගැනීමකි....නමුත් එදා  අපේ ග්‍රහයා හොඳ වූ බැවින් පස්ස පේලියට පස්ස ඔබා ගැනීමේ වාසනාව අප සතුවියලෑලි බංකුව මත නිසි ලෙස හරි බරි ගැහීමෙන් පසු මම බෙල්ල කරකවමින් අපේ ගමේ සැට් එක සෙව්වෙමි. උන් සුපුරුදු පරිදි මැද පේලි කිහිපයකට වී ආතල් එකේ සිටිති

උන් නම් class එන්නේ full fun එකේය. ඉස්කොලේ ඇරී ගෙදර ගොස් ඇඟ පත මුහුණ සෝදා , කොණ්ඩය හොඳට පීරා ,ඩෙනිමක් ටී-ෂර්ට් එකක් ගසා වේලාසනින්ම පන්තියට එන මේ ගෝතයන් ටික පන්තියට එන කිරි කිරි කෑලි වලට පැණි බෝතල් පිටින් හලන්නේය. මට කොයින්ද එවැනි සැපක්. මම එන්නේ ඉස්කෝලේ ඇඳුම පිටින් දාඩිය පෙරාගෙන, දූවිලි නාගෙන, කොණ්ඩය අවුල් කරන් පිස්සෙක් වගේ, පිස්සෙක් වගේය. අනික ඉතින් මං එන වෙලාවට පන්තියද පටන් ගෙන ඇති බැවින් කෑලි බැලිල්ලකට වේලාවක් නැති. හැබැයි ඉතින් ඒකටත් එක්ක week end එකේ ඇති class වලදී ඇරියස් cover කරන්නටත් එක්ක  ඇති තරම් පැණි ඉසීමේ මහා පුණ් කර්මයට දායක උනත් අපි සැට් එකේ එකෙකුටවත් කෙල්ලෙක් නම් හරිගියේ නැත. කෙල්ලෙක් දා ගැනීම සඳහා අපට මහ පෙනුමක් තිබුනේද නැති. ඒත් මට හිතෙන්නේ අපිට වඩාත් නොතිබුණේ කෙල්ලෙක්ට මූණට talk කිරීමට අවශ් වන කොන්දය. නිසා අපි සැමදා පැණි නිෂ්පාදකයන්ගේ සංගමේ සාමාජිකයින් වූවා මිස කරත්ත දක්කන්නගේ සංගමයට සුදුසුකම් නොලත් එවුන් වූයෙමු.

පැය තුනක් ගෙවී ගොස් physics පන්තිය අවසන් විය. මම හිටියේ අන්තිම පේලියේ බැවින් මුලින්ම පන්තියෙන් එලියට ගිය මම අපේ උන් සැට් එක එනතුරු මග රැඳී සිටියෙමි. රෑ බෝ වීගෙන එන බැවින් තනිකඩ කෙල්ලන් හනි හනික පය ඔසවා ගෙවල් බලා දුවයි. දුවන උන්ගේ ගැස්සෙන පස්සවල් බලමින් මා වැනි තනිකඩ උන් ඇහේ පොට යවා ගනී. පෙම්වතුන් හෙමි හෙමින් පාරේ ගල් කැට ගනන් කරමින් උනුන්ට කොඳුරමින් ඇදී යයි.  ටික වේලාවක් යද්දී අපේ කස්ටිය පැමිණියහ

"අඩෝ උඹ දන්නවද වැඩක්...විනෝදපාලයා ගොඩ !!!"   එකෙක් දුර තියා කෑ ගසා කීවේය..

"ඈ....... කිව්වේ...?"

"යකොව්, තාරුකා love letter එකක් දුන්නා කියහන්කො. ඒකි මූට කැමතියිලු (තාරුකා අන්වර්ත නාමයකි )

"ටෞකණ්ඩ... සිරාවට ?......ඇත්තද බන් මේ කියන්නේ?" මම කිරිහොද්දා නොහොත් විනෝදපාලයාගෙන් ඇසුවෙමි.

කිරිහොද්දාගේ උත්තරය කටින් ලැබෙන්නට අවශ් නැත. උගේ මූණේ ඇති සිරියාව දුටු විට කතාව ඇත්ත බව පැහැදිලිය. විනෝදපාලයගේ මිස්ටර් බීන් මුහුණ විනෝදය නිසාම රතු වී ඇත්තේ කන් දෙකත් එක්කමය. වචනයක් නොදොඩා මට හතරට නැවූ ඇක්සයිස් පොත් කොලයක් දුන්නේය. එය දිග හරින මට මොකක්දෝ sent සුවඳක් හෝ පවුඩර් පුසුඹක් දැනිනි......ආච්චිට හාල් ගරන්ඩ, වැඩේ ඇත්තය. මුතු කැට වන් අකුරෙන් තාරුකා තම හිතේ ඇති කැමැත්තක් ගැන කොලය මත ලා නිල් පැහැති තීන්ත පෑනකින් වගුරවා තිබේ. හැකි ඉක්මනින් ඇයව හමුවෙන ලෙස සඳහන් කර තිබූ ලියුම අවසන් වූයේ රොෂාන් ප්‍රනාන්දුගේ ගීතයක මුල කොටසිනි.

තව එක සැරයක් ඔබ
හමුවන්නට ඇත්නම්
නොසඟවා පවසන්නම්
ඔබට ආදරෙයි මං

ටික ලියා තිබුණේ රතු පාටිනිලිපියේ තැනින් තැන රතු පෑනෙන්ම heart හැඩැති සලකුනු ඇඳ තිබුණි. යකඩෝ මෙහෙමත් දේවල් මේ ලෝකේ වෙනවද?...මම කිරිහොද්දාගේ මුහුණ දෙස බැලුවෙමි. උගේ මූණ කවි පද ලියා තිබුණු රත් තීන්ත වල පාට තරමටම රතු වෙලාය. කට කනේ යන තරම් සිනහවකින් මුව සැරසිලාය.

"අඩෝ පට්ට යකෝ....උඹ මාර luck කරයෙක්නේ"...මම ඌට පහක් දමමින් පැවසුවෙමි.

ඒත් මගේ හිතේ නම් වූයේ ආචිචිගේ රෙද්දේ ඉරිසියාවකි. දෙයියන්ට හෙන ගහන්න එපැයි මෙහෙම දේවල් කරනවට. අපි  අවුරුද්දක් තිස්සේ මුලු පන්තියේම කෑලි වලට line කර ඇත. අඩු ගානේ එකියකට සති දෙකක්වත් එක දිගට පැණි හලමින්  උන්ට අප දිහා ප්රතිචාර බැල්මක් හෙලන්නට කාලය දීමට තරම් කාරුණිකද වූයෙමු. නමුත් කිසි එකියක් එක පයිසයක් වටින බැල්මක් නෙත් කොනිවත් අපිට හෙලුවේ නැත.

විතරක් නොව අපි උන්ගේ කැමැත්ත අසා පස්සෙන් ගියේ නැත්තේ අපේ වැදගත් කමටය.ඒවා එහෙම වෙද්දී මේ කිරිහොදි විනෝදපාලයාට කෙල්ලෙක් කැමැත්ත දී ඇත්තේ ඒකිගෙන් අහන්නත් කලින්ය. ඉරිසියාවේ තරමට පපුව හත් කඩකට පැලෙන්නට එන්නාක් වගේය. සමාජ අසමානතාවක තරම.

"කොහොමද බං ඒකි උඹට නිකම්ම කැමති උනේ ?”..මම කුහුලෙන් ඇසුවෙමි

"මං බං කලුතර chemistry class යන ගමන් foot-board  එකේ ඉඳන් දවස් දෙක තුනක් ඒකි දිහා එක දිගට බලන් හිටියා. ඒකිත්  ගිය සතියේ මං දිහා දෙතුන් පාරක් බැලුවා......මං දැනගත්තා එදාම වැඩේ ගොඩ කියල"

හපොයි....යකෝ අපි අවුරුද්දක් තිස්සේ කොච්චර බැලුවත් අපිට නෑනෙ මෙහෙම හරි ගියේ. ලෝකය කුරිරුය. අසමානතාව හැම තැනම.

"උඹ දැක්කද ඒකි ලියුම දෙනවා".....මත තවමත් සැකය.

"නෑ බන්...අතින් අත ඇවිල්ලා තියෙන්නේ...ඒකි හිටියේ ඉස්සරහ කෙලවරක"

"එළ එළ...දැන් උඹ ඒකිව හම්බවෙන්නේ කවද ද?"

"අනිද්දට chemistry class යන ගමන් හම්බෙනවා...බලපන්කො මුන්ගේ ආඩම්බරකම class එක මැද ලියුම අතින් අත එවලත් , දැන් මෙතනින් bus එකේ නැගල ගියේ මුකුත් නොවුනු ගානට"

"සමහරවිට ඒකිට ලැජ්ජ ඇති මෙතන කතා කරන්න හැමෝම ඉස්සරහ. උඹ අනිද්දට තනියම හම්බෙයන්"....මං කිරිහොද්දාට දිරිය දුනිමි.මොනවා උනත් දැන් ඌට බොක්කෙන් උදව් දිය යුතුය. ඒ පිනෙන් හෝ අපිටත් යන කලදසාවක් තීරණය වනු ඇත.


 දින ගෙවී ගොස් ඉරිදා උදා විය. මට ආයේ class ඇත්තේ අඟහරුවාදාය. එතෙක් කිරිහොද්දාගේ පළමු හමුව ගැන තොරතුරක් දැන ගන්නට විදිහක් නැත. කිරිහොද්දා යන බද්දෙවිතානගේ chemistry class එකට මම ගියේ නැති බැවිනි. අඟහරුවාදා class එකට කිරිහොද්දා පැමිණ සිටියේ නැත. අනික් උන් සෙට් එක මට පන්තියෙන් පසුව හමුවුනෙන් මං උන්ගෙන් කිරිහොදි පෙම් පල හිලව්වේ ලුණු ඇඹුල් තත්වය විමසුවෙමි. උන් බඩ අල්ලාගෙන හිනා වෙන්නට විය. 


"මොකෝ බං තොපි හිනා වෙන්නේ ?"

"උඹත් හිතුවේ ඒක ඇත්තටම තාරුකා දීපු ලියුමක් කියලද ?" ගල් ඉබ්බා මගෙන් ඇසීය

"ඒ කිව්වේ...ඇයි ඒක දුන්නේ ඒකි නෙවෙයිද?

"පිස්සුද යකො ඒක දුන්නේ මෙන්න මූ...."  ඌ චමියා පෙන්නමි පැවසීය.

"යකෝ ඒ අකුරු කෙල්ලෙක්ගෙනෙ....ඇත්තටම තොට ඒ තරම් ලස්සනට අකුරු ලියන්න පුලුවන්ද...මල හත් ඉලව්වයි ".....මටද බඩ පැලෙන්නට හිනාය

"දන්නවනෙ මල්ලී අපේ වැඩ " චමියා ආඩම්බරයෙන් ඇසීය.

බැලින්නම් එදා ඒ ලියුම ලියා ඇත්තේ කිරිහොද්දාට පේලි දෙකක් පිටු පසින් සිටි චමියාය. ඌ ඒක ලියා ඌ ලඟ තිබූ sent කුප්පියකින් ටිකක් ගසා කෙල්ලන්ගේ පැත්තට ලියුම යවා එය කිරිහොද්දා අතට ලැබීමට කටයුතු ඉෂ්ඨ සිද්ධ කරඇත.

"දැන් කෝ එතකොට කිරි හොද්දා ?"

ගල් ඉබ්බා මට ඉරිදා සිදුවූ අයිතිහාසික සිදුවීම පැවසුවේය. කිරිහොද්දා ඉරිදා පන්තියේ interval එකේදී සියලු පුරුෂ දහිරිය හිතට අරගෙන ගොස් තාරුකාට කතා කර පන්තිය ඇරී ඇයව තනියම හම්බවෙන්නට ඕනෑ බව පවසා ඇත. තාරුකා පුදුමයෙන් ඌ දෙස බැලූ බව ඌ අනික් උන්ට පවසා ඇත. නමුත් ඈ තනියම හමුවෙන්නට කැමැත්ත පල කර ඇත. පන්තිය නිමව උන් දෙන්නා පාරේ ඉස්සරහින් යද්දී අනික් උන් මදක් දුරින් පස්සෙන් පැමින ඇත. උන්ට ඇසුනු, පෙනුනු අවසන් සිද්ධිය වූයේ තාරුකා සර්පයෙක් දැක්කාක් මෙන් එකවර පැත්තකට පැන්න බවත් "තමුසෙට පිස්සුදැයි අසමින් කිරිහොද්දා ඈ දුන් බව පවසමින් දුන් ලියුම උගේ මූණට දමා ගැසූ බවත්ය"

කිරිහොද්දාගේ මූණ නැවත රතුව තිබුනේලු. ඒ ලැජ්ජාවට හා කේන්තියටය. ඌ වචනයක්වත් කතා නොකර පාරේ වූ ගල් වලට කේන්තියෙන් පයින් ගසමින් වේගයෙන් ඉදිරියට ගොස් ඇත. එක් වරම "ඌයි...අම්මෝ" ගාමින් කකුල බදන් පහත් වී ඇත්තේ ගලකට ගැසූ පහරකින් උගේ කකුලේ නියපොත්තක් ගැලවී යාම නිසාය. විනෝදපාලයා හිත පමණක් නොව කකුලද තුවාල කරගනිමින් තම love කේස් එක එසේ අවසන් කරගත්තේ කිසිදු විනෝදයකින් තොරව සතියක් විතර ගෙදර නවතිමිනි.කරත්ත දක්කන්නන්ගේ සමිතියට බැඳීමට තිබූ අවස්තාව ඌට ගිලිහී ගියේය. පැනි නිපදවා පෙරන අපේ ලෝකයට නැවත සමානාත්මතාව උදාවිය.