Monday, January 15, 2018

සහෝදරයා දෙවන පාඩම - නුවරින් එන්න කළින්




සහෝදරයා යනු වත්මන් ටෙලි නාට්‍ය අවකාශයේ වේගයෙන්ම තරුණ පරපුරෙහි හදවත් ආකර්ෂණය කරගනිමින් ඇති නිර්මාණයක් බවට විවාදයක් නැත. නමුත් මේ තරුණ පරපුර යනු දේශපාලන සවිඥානිකත්වයෙන් ඉතා වේගයෙන්  ඉවත්වේගෙන යන හෝ මේ වන විටත් ඉවත්ව ගොස් ඇති පිරිසක් බව ඒ පරපුරේම එකෙකු ලස මම ඉතා හොඳින්  දනිමි. අපගේ පරම්පරාවත් ඊට පසු පරම්පරාවනුත් යනු දේශපාලනය වනාහී අපට අයිති රාජකාරියක් නොවන බවටත් එය ඔක්කාරය දනවන විෂයක් ලෙසත් අදහන්නන් බහුතරයකගේ අවකාශයකි. ඒ නිසාම මේ අවකාෂය පිරී ඇත්තේ වාක්‍ය දෙක තුනක් ලෙස ලියවුනු මඩ ,අවලාද සහ අපහාස පුරවාගත් ෆොටෝ කෑලිත්, ලඳ බොලඳ,සිල්ලර, ජාතිවාදී, ආගම්වාදී  අදහසුත් හිතුමතේ share කරමින් ආතල් එකක් ගන්නා තරුණ පරම්පරාවකින් මිස වෙන කවුරුන්ගෙන්ද?.................නයියා මහා දේශපාලන දැනුම ඇත්තෙක් නොවේ. නමුත් හැකි තරම් එහි ගැඹුරට යමින් ඒ පිලිබඳ නිසි හැදෑරීමක් කිරීමට උත්සහ ගන්නෙක්මි මම. සහෝදරයා තුලින් අපටත් හොරා අප කන් කුහර තුලින් ඇතුලට වත්කරන්නාවූ අපේ ප්‍රශ්නකාරී දේශපාලන ඉතිහාසයන් පිලිබඳ හෝඩුවාවන් හා තීව්‍රකාරී ප්‍රකාශ ෆොටෝකෑලි ලෙස පමණක් සංසරනය නොවී දැනුම වඩවනා දේශපාලන කියවීමක් දක්වා වර්ධනය කල යුතු බව මම උදක්ම විශ්වාස කරමි. ඒ වෙනුවෙන් කෙරෙන දෙවන උත්සහයයි මේ. මෙහි සදොස් තැන් වෙතොත් ඒවා නිවැරදි කරන මෙන් දැනුමැති සියලුදෙනාගෙන් ඉල්ලා සිටිමි



බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලන සමය තුල මෙරට ස්ව්භාෂාවන් යටපත් කර ඉංග්‍රීසි භාෂාවට ප්‍රමුඛත්වයක් ලබාදීම සිදුවිය. රාජ්‍ය ආයතන තුල සෑම කටයුත්තක්ම පාහේ සිදුකෙරුනේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙනි. පාසල් පද්ධතිය තුල සිංහල සහ දෙමළ භාෂාවෙන් ඉගැන්වීම් සිදු කරනු ලබන පාසල් තිබුණු අතර උසස් යැයි සම්මත පාසල් සෑම එකක් තුලම උගැන්වීම් ක්‍රියාවලිය සිදුවූයේ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙනි. ඒ නිසා බොහෝ දුරට රැකියා අවස්ථාවන්හීදී සහ රාජකාරීමය අවස්ථා වලදී , රටේ වැඩි බලය හා වරප්‍රසාද ඉංග්‍රීසි බස දත් අයට බොහෝකොට හිමිවීම ස්වභාෂාවන්ට සීමාවූ ජනයාගේ කනස්සල්ලට හා විරෝධයට හේතුවිය. සර්වජන ඡන්ද බලය ලැබීමත් සමග සාමාන්‍ය ජනතාව කෙරෙහි වැඩි වැඩියෙන් තම අවධානය යොමු කිරීමට දේශපාලකයන්ට සිදුවූ අතර ස්වභාෂාවන්ගෙන් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමේ වැධගත්කම දේශපාලකයන් අතර පොදු එකඟත්වයක් ඇතිකල කරුනක් විය.

එම කාලපරිච්ඡේදයේ දිගුවක් ලෙස 1944දී ජේ.ආර්.ජයවර්ධන විසින් සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව වියයුතු බවට යෝජනාවක් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට ඉදිරිපත් කරන ලදී. c.w.w..කන්නංගර විසින් කරන ලද සංශෝදනයකට අනුව එය සිංහල හා දෙමළ භාෂා දෙකම රාජ්‍ය භාෂා වියයුතු බවට පිළිගනිමින් සම්මත විය. මෙසේ නිදහස ලැබෙන විටත් ඉන්පසු 1954 පමණ දක්වාත් මෙරට ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ පිළිගත් භාෂා ප්‍රතිපත්තිය වූයේ එයයි. කෙසේ වෙතත් 1951 මාදම්පේදී පැවති සිංහල භාෂාප්‍රේමී මහා සභාවක සිංහල භාෂාව පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කළ යුතු බවට යෝජනාවක් සම්මත වී තිබූ අතර, එය දේශපාලන පක්ෂ වලට එපිටින් විකල්ප අදහසක් ලෙස සංවාදයට ගැනෙමින් පැවතුණි.

1954 සැප්තැම්බර් හීදී ජෝන් කොතලාවල අගමැතිවරයා යාපනයෙහි කළ සංචාරයකදී සිංහල , දෙමළ භාෂා දෙකටම සමතැන ලබාදීම සඳහා ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන බවට කරන ලද ප්‍රකාශයත් සමග සිංහල භාෂා ප්‍රේමීන් පෙරටු කරගත් දකුණේ සිංහලයන් අතර බලවත් විරෝධයක් ජනිත වූ අතර එය දේශපාලන තලය තුලත් සිංහල පමණක් ප්‍රතිපත්තියක් වෙනුවෙන් හඬනගන බලවේගයක් බිහි කිරීමට හේතුවිය.

1955දී කොතලාවල ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද භාෂා ප්‍රතිපත්තියට එදිරිව සිටගත් S.W.R.D.බණ්ඩාරනායක, සිංහල පමණක් වූ ප්‍රතිපත්තියක් වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ස්ථාවරය දිශානත කළ අතර ඒ හරහා, වර්ධනය වෙමින් පැවති සිංහල පමණයි දේශපාලන බලවේගයේ සහය තමන් දෙසට හරවා ගැනීමේ අවස්ථාව උදාකර ගත්තේය. 

පවතින තත්වය තමන්ට අවාසිසහගත බව දුටු සර් ජෝන්, සිංහලයන්ගේ කෝපය සමනය කිරීම සඳහා එජාප කැළණි සම්මේලනය පැවැත්වූ අතර , ලංකාවේ රාජ්‍ය භාෂාව විය යුත්තේ සිංහල පමණක් බව මතය තම පක්ෂයේ මතය බවට එහිදී පත් කරගන්නා ලදී. ඒ යෝජනා සම්මුතිය හේතුවෙන් එම පක්ෂයේ සිටි දෙමළ මන්ත්‍රීවරු කිහිපදෙනෙක්ම ඉන් ඉවත් විය.

සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ පමණක් පරණ භාෂා ප්‍රතිපත්තියේම තවදුරටත් රැඳී සිටියහ.

1956 මැතිවරණ සමය උදාවන විට ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකම සිංහල පමණක් වූ ප්‍රත්පත්තියකට එලෙස ගොනු වූ අතර , එනිසා ප්‍රශ්නය වූයේ සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම නොව ඒ සඳහා විශ්වාස කළ හැක්කේ කවුරුන්ද යන්නයි. බණ්ඩාරනායක, තමන් ජයගතහොත් පැය 24ක් ඇතුලත සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කරන බවට ආකර්ෂණීය මැතිවරණ පොරොන්දුවක් ජනතාව ඉදිරියේ තැබුවේය. එයින් නොනැවතී ඔහු තමන්ගේ ශ්‍රීලනිපය, පිලිප් ගුණවර්ධනගේ විප්ලවකාරී සමසමාජ පක්ෂය හා w.දහනායකගේ සිංහල භාෂා පෙරමුණ ඇතුළත් වන ලෙස මහජන එක්සත් පෙරමුණ නමින් දේශපාලන පෙරමුණක් ඇති කරගත්තේය. ඒ සමග සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ සමග නිතරඟ ගිවිසුමක්ද ඇති කරගත්තේය. තවද භික්ෂූ සංවිධාන ගණනාවක් එකතු කරගනිමින් එක්සත් භික්ෂූ පෙරමුන සෑදූ අතර එය මහජන එක්සත් පෙරමුන වෙනුවෙන් අතිශය ක්‍රියාකාරී සහයෝගයක් කරා කැඳවන ලදී. ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ බෞද්ධ භික්ෂූන් දේශපාලන තරඟ බිමක් උදෙසා වැඩිම කාර්ය භාරයක් ඉටු කළ අවස්ථාවක් ලෙස එය නම් කළ හැක.

1956 මැතිවරණයෙන් බණ්ඩාරනායකගේ මහජන එක්සත් පෙරමුණ ආසන 51ක් ලබාගන්නා විට එජාපය හිමි කරගත්තේ ආසන 8ක් පමණය. 1952 මැතිවරණයේදී ආසන දෙකකට සීමාවී සිටි චෙල්වනායගම්ගේ ෆෙඩරල් පක්ෂය ආසන 10ක් හිමි කරගැනීමට සමත්විය.

බණ්ඩාරනායක තමන් ජයගතහොත් පැය 24ක් ඇතුලත සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කරන බවට දී පොරොන්දුව වචනාර්තයෙන් ගත් ඔහුගේ සම්භාෂකයන් , එය ඉටු කරන ලෙස ඉල්ලා ඔහුට බල කරන්නට විය. අගමැතිවරයා විසින් ඒ සඳහා දෙමළ නියෝජිතයන් කිසිවෙකුගෙන් තොරවූ අනුකාරක සභාවක් පත් කරනලදී. සිංහල පමණක් කාරක සභාවට දෙමළ නියෝජිතයින් කිසිවෙක් ඇතුලත් නොකළේ දෙමළ ජනතාව සිංහල පමණක් ප්‍රතිපත්තියට විරුද්ධ නිසා බව අගමැතිවරයා ප්‍රකාශ කළේය.....


මතු සම්බන්ධයි.


Sources,
දෙමළ අභියෝගය - වික්ටර් අයිවන්
රට බෙදුණු හැටි සහ යුග පෙරළියක සටහන් - මතුගම සෙනවිරුවන්
ලංකා ඉතිහාසය දෙස මාක්ස්වාදී ඇසකින් - N.ශන්මුගදාසන්

Saturday, January 13, 2018

පෙම්වත් දිනපොත - කෙටි කතාව






ආදිපාද මාලිගයේ දැවැන්ත ගේට්ටුපලු දෙක මහ හඬක් නංවමින් පෙරලුනා විය යුතුය. කැරලිකරුවන්ගේ හඬ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ලංවෙමින් ඇසෙන්නේ ඔවුන් මාලිගය තුලට කඩා වැදීමට ආසන්න  නිසා විය යුතුය. මම ඉක්මනින් ඉහළමාලයේ තරප්පුව දෙසට පියමනින්නට වීමි. තවත් හෝරා කිහිපයක් ඇතුලත මේ මාළිගය සුන් බුන් ගොඩක් බවටත් , අලු ගොඩක් බවටත් පත්වනු නියතය. මගේ හදවටත නොසන්සුන්ය, එය වේගයෙන් ගැහෙන්නේ කැරලිකරුවන්ගේ මහා ඝෝෂාවට බියකින් නොව ඒ හඬ නිසා නැගෙන උද්දාමය නිසාය. මම ගමන වේගවත් කරමි. තරප්පුව දැන් පේන මානයේය. අඩක් දොර වැසුනු කාමරයක් පසු කරද්දී සිහින් ඉකියක් සවනත ගැටී මම ගමන මොහොතකට නවත්වා අඩවන් වූ දොරෙන් ඇතුලතට එබී බැලුවෙමි. කාන්තා ඉකියක් ඇසෙන මුත් එක මිනිස් පුලුටක් ඒ විසල් කාමරය තුල නැත. මම කාමරය සිසාරා මගේ දෙනෙත් දිවවූයෙමි. කාමරයේ කෙලවරට වන්නට තිබූ විශාල සයනය යටින් එලියට ඇදී ආ ගවුම් වාටියක කෙලවර, ඉකිය එන්නේ කොහේ සිටදැයි මට පැවසීය. 
කැරලි කරුවන්ගේ හඬ පහළ මාලයෙන් ඇසේ. එහි වූ වටිනා භාණ්ඩ එකින් එක බිඳී යයි. මම පහත්වී වේගයෙන් ඇයව ඇඳ යටින් ඇද ගතිමි. සිදුවීමේ වේගය නිසාමදෝ ඉකිය ක්ෂණයෙන් නැවතිනි. බියෙන් ත්‍රස්ත වූ ඒ ඇස් එක එල්ලේ මගේ ඇස් වෙත යොමු විය. ඒ ඇස් ලස්සනය....


 ජනවාරි 5

ඇයව තම ඥාති නැනදණියගේ නිවසට ඇරලවා අදට සතියක් ගෙවේ. කැරලිකරුවන්ගේ ග්‍රහණයෙන් ඇයව ගලවා ගැනීමට තරප්පුව හරහා නොගොස් සඳලුතලයෙන් පහළට බැසීම එකම විකල්පය වූයෙන් මම ඇයත් ඇදගෙන වේගයෙන් සඳලුතලයට දිවීමි. ඇය කිසිත් නොකියා මගේ අතේ එල්ලී සිහිනෙන් මෙන් දිව ආවාය. බිම වැටී තිබූ යමක පය පැටලුනෙන් ඈ  ඇද වැටුණාය. එය මැණික් එබ්බවූ මිටක් සහිත කලු පැහැති වටිනා බස්තමකි.  රතු සහ නිල් මැණික් වලින් කැටයම් කරන ලද එහි කෙලවර සිංහ හිසක් විය. මම ඈ නැගිට්ටවීමි. ඇය එක්විටම වෙව්ලන්නට ගත්තාය. ඇගේ දෙනෙත් වචනයෙන් විස්තර කිරීමට නොහැකි භීතියෙන් මුසපත් විය.පසෙකින් පෙනෙන ආධිපාද කාමරය දෙසට අත දිගු කල ඈ යටි ගිරියෙන් මොරදුන්නාය......"තාත්තා......"

මම ක්ෂණයකින් ඇගේ මුව වැසුවෙමි. මද වේලාවක් මගේ ග්‍රහනයෙන් මිදීමට ගැහෙමිනුත්, විලාප දීමට යත්න දරමිනුත් දැඟලූ ඈ ක්ලාන්ත විය.  කැරළිකරුවන්ට ඇගේ මොරදීම ඇසුනා විය යුතුය. ඈත තරප්පු පෙල ඔස්සේ දිව එන ඔවුන්ගේ  පා ගැටෙන හඬ ඇසේ. මම ඈ කරට ගතිමි. ඒ අතර මගේ දෑස් ආධිපාද කාර්යාලය දෙසට යොමුවිය. ඝන රක්ත ලේ විලක් මැද, කිනිසි පහරකින් ගෙල කැපී ගිය ආධිපාදවරයාගේ මළකඳ නිසොල්මනේය.

ජනවාරි10
සිහින් සිරිපොදක් වැටෙන්නට පටන් ගත්තේ අද උදෑසන සිටමය. ඇය තම ධනවත් නැන්දනියත් සමග සොහොන් බිමට පැමිණියාය. ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ හේවායන් කිහිප දෙනෙක්ම ඇයට ආරක්ෂාව සපයමින් මදක් ඈතට වී සිටියහ. තම පියාගේ සොහොන් කොත පාමුල මල් පොකුරක් තැබූ ඈ බොහෝ වේලාවක් එදෙස බලා සිටියාය. ඒ ලස්සන ඇස් දුකින් බරව ඇති විට වඩා ලස්සනවේයැයි මට සිතිනි.සමහරවිට මම ඇයගේ සිනාසෙන ඇස් දැක නැති නිසා එසේ සිතෙනවා ඇති. ඇය හමුවූදා පටන් මේ දක්වා මා දැක ඇත්තේ ඇගේ දුක්මුසු මුහුණ පමණි. ඉංග්‍රීසි  ජාතික පියාගේත් සිංහල ජාතික මවගේත් ජාන එකතුවෙන් බිහිවුනු ඇය කුමන ගනයට අයත්දැයි ඇය දෙස බලන්නෙකුට සිතා ගත නොහැකි වනුඇත. සමහරවිට ඇය අයත්වන්නේ සුරඟන ගනයට වියයුතුය. ඔව්, ඇය සැබවින්ම සුරඟනකි. 

ජනවාරි29
තමා කුඩා කලදීම මව මෙලොව හැරගියපසු තම මුලු ලෝකයම වූයේ තම පියා බව ඇය කීවාය. අහස උසට වූ රාජකාරි ගොන්නක් මැද වුවද ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කෙසේ හෝ කාලය සොයාගත්තේලු.......

 අපි දැන් යහලුවන් වී ඇත්තෙමු. එදා ඒ බිහිසුණු දිනයේ මා ඇය මරණයෙන් ගලවාගත් දේවදූතයා වූ බව ඈ කියයි. හිටිගමන් ඇය තොරතෝංචියක් නැතිව තම ළමා කාලය ගැන කියවන් කියවන් ගියාය. ඒ කතාවේ තම පියා ගැන සඳහන් කල යුතු තැනක් ආවිට ඇගේ මුව අගුලුවැටී යයි. දෙතොල් වෙව්ලන්නට ගනී. දෑස් බිමට නැවී වේගයෙන් සැලෙන්නට ගනී. ඒ වේගයෙන් ගැසෙන ඇහිපිල්ලමක් පාසා ලෝකය තත්පර ගනනාවකට අඳුරේ ගිලෙන්නේ‍යැයි මට සිතේ.


පෙබරවාරි 24
අපි දැන් දැන් හොඳම යහලුවන් වී ඇත්තෙමු. ආධිපාදවරයෙකුගේ දුවණියක් සතුවියයුතු හික්මීම, නුවණැතිබව, දැනුම සහ ඒ සියල්ලන් පරයන රූ සපුවෙන් ඈ පිරිපුන්ය. නමුත්  ඉහළ පැලැන්තියේ දුවණියක් සතුවියයුතු එක් ගතිගුනයක් ඈ ලඟ ගෑවිලාවත් නොතිබුනේය. ඒ ආඩම්බරකමයි. ඇය ඒ තරම් නිහතමානී වූවාය. ආධිපාදිවරයාට වයිර කළ කිසිඳු පුද්ගලයෙක්ට ඇය උදෙසා නම් කිසිදාක වයිරයක් ඇති නොවනු ඇත. මුදු වදනින් ඇය මා අමතන හැම වරක් පාසාම මගේ හදවත සලිත වී යයි. මිනිස් හදවත් සුවපත් කරන ඒ ගතිගුණ ඈ ලබා ඇත්තේ තම මවගෙන් විය යුතුය.


මාර්තු1
මට දැන් නින්ද අහිමි වෙමින් ඇත. මුලු රෑ පුරා සයනයේ ඒ මේ අත පෙරලෙමින් කල්පනා කරමි. ඒ සෑම කල්පනාවක්ම අරක් ගත්තේ ඇය මිස වෙන කවුරුන්ද?.....හිමිදිරි ජාමය උදාවේගෙන එද්දී ඇස් දෙකට ලඟාවෙන නිදි සුව, නැවත අවදිවෙන තෙක්ම සැරිසරනුයේ සිහින ලොවකය. ඒ සෑම සිහිනෙකම සිටින්නේ ඇය මිස වෙන කවුරුන්ද?....නිල් මහනෙල් පරදන ඇගේ රුව, මුතුවන් දසන් විහිදා මවන සිනහව, මුලු ලෝකයක් එකලු කරනා අගේ තාරකා ඇස්, ඒවා නම් සිහිනයක පමණක් නොව හැබහින්ද සත්‍යවන්නාවූ සුන්දරත්වයන්ය. ඇත්තෙන්ම මා මුලදී සිතූ සැටි වැරදිය.ඇගේ දෑස දුක්බර අවස්ථාවලදී සුන්දර නොවේ. ඒවා සුන්දර වන්නේ , නෑ .....නෑ..... අතිසුන්දර වන්නේ ඈ හිස මදක් පැත්තකට ඇල කර සිනාසෙන විටය.


මාර්තු3
තමන් මුහුද දැක ඇත්තේ එක් වතාවක් පමණක් බව ඇය කීවාය. ස්වදේශිකයන්ගෙන් එල්ල විය හැකි උවදුරු නිසා තම පියා තමන්ට මාලිගයෙන් දුර ඈත ගමන් වලට ඉඩ නොදුන්නේලු. මම ඇයට රට වටා ඇති මුහුදු තීරයන්ගේ ඇති විවිධත්වය විස්තර කළෙමි. ඇය පුදුම වී අසා සිටියේ සුරංගනා කතාවක් අසා සිටිනා පොඩි කෙල්ලක සිහි කරවමිනි.
වැව් තලය පිස එන සුළං රැල් ඇගේ කෙහෙ රැල්වලට පාඩුවේ ඉන්නට නොදෙයි. කෙහෙ රැලිත් එයට අමනාපයක් නැතුවා මෙනි. ඒවා සුළං රැළි හා එක්ව නොඉවසිල්ලෙන් ඳඟ කරමින් මගේ මුහුණටත් කඩා වැදේ. මම හොරහින් ඇගේ මුහුන දෙස බැලීමි. එය පැත්තෙන් බලන විට වඩා සුන්දරය. ඊටත් වඩා ඒ පැති පෙනුම මට සිහි කරන්නේ ඇගේ පියාගේ මුහුණය. මම ඊට අකමැති බැවින් මම පස් කන්ඩියට තබාගත් ඇගේ අත්ල දෙස බලමි. ඇගේ අතැඟිලි සිහින්ය,, දිගුය. සමහරවිට ඈට චිත්‍ර ඇඳීමට හැකියාවක් ඇති. මම ඇගේ අත්ලට ගෑවෙන නොගෑවෙන දුරින් මගේ අත්ලත් තබමි. මට ඒ සිහින් ඇඟිලි අල්ලන්නට සිතේ.....


මාර්තු12
සංවිධානයෙන් ලිපියක් ලැබී ඇත. මා අනිද්දා උදෑසනම මූලස්ථානය කරා යා යුතුය. නැවත එන්නට ලැබෙන්නේ කවදාදැයි හරිහැටි කිව නොහැක. 
නමුත්,..... දමා යාමට නොහැකි දෙයක් විසින් මා පස්සට අදිමින් තිබේ.


මාර්තු13
ජීවිතයේ උදාවුනු අපහසුම දිනයක් ගෙවී යමින් ඇත. මා යන බව ඇසූ ඈ හැඬුවාය. මාස ගනනකට පසු අද නැවත ඇගේ දෙනෙත් වලට අර දුක්මුසු බැල්ම කඩා වැදුනි. ඇසි පිය වේගයෙන් සැලෙන්නට වූයේ ලෝකයම අඳුරේ ගිල්වමිනි. අපි වැව් ඉවුරේ සක්මන් කරමින් සිටියෙමු. ඕලු , නෙලුම් , මහනෙල් මල් සියල්ල දුක්මුසුව ජල තලය දෙසට පෙති හරවාගෙන සිටී. ඈ මගේ දෑස් දෙස කඳුලු පුරවා බලා සිටියාය. මුවින් පිට නොවෙන දහසක් දේ, පිටාර ගැලීමට ඔන්න මෙන්න කියා තිබූ දෙනෙත් තුල ගොඩ ගැසෙමින් තිබුණි. ......

මගේ උගුර සිරවී තිබුණි.දෙවියනි මා ඇයට ආදරය කරන බව පැවසීමට ගත් වෑයම දන්නේ මා පමණි. නමුත් පපුව හිර කරන ඒ හැඟීම වචන වලට පෙරලන්නට මට නොහැකි විය. එය කීමට මට අයිතියක් නැත. මා ඇය ඉදිරියේ විශාල වරදකරුවෙකි.
මට ඇගේ සියුමැලි රත් දෙතොල් සිප ගැනීමට ඕනෑ විය. ඒත් ඒවා සිප ගැනීමට මගේ දෙතොල් රලු වැඩිය. ඊටත් වඩා මගේ හදවත රලු වැඩිය. .....යාන්තමට ඇගේ හිස සිපගත් මා වචනෙකුදු නොදොඩා හැරී ආවෙමි.....

හෙට උදේම යා යුතුය......


******************
"අපේ දෙවෙනි වැඩේට කාලය ඇවිල්ලා සහෝදරයා."
නායක සහෝදරයා මා අමතන්නට පටන් ගත්තේය. 

"පළවෙනි වැඩෙන් පස්සේ, සහෝදරයට අපි කරදර නොකලේ පොඩි විවේකයක් දෙන එක හොඳයි කියලා හිතුණු නිසා"

"සහෝදරයා සැලසුම් කරපු විදිහටම ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව හෙල්ලිලා යන්න පුලුවන් විදිහට අපේ කොල්ලො වැඩේ කළා. කොල්ලො දන්නෙවත් නෑ සහෝදරයත් එදා එතන හිටියා කියලා"

"මුලු මාලිගාවම සමතලා කරලා අලු කරලා දැම්මා.පරදේශක්කාරයන්ට තව වැඩි කල් අපේ මේ භූමියේ රඟන්නට බැරි බව ඒ අලු දූවිලි මතුරන්නට පටන් අරන් ඉවරයි.ඒ මැතිරිල්ල උන්ට හැමදාම රෑ හීනෙන් ඇහෙනවා ඇති...."   නායකයා කියාගෙන යයි....මම නිහඬව අසා සිටිමි,

 "සහෝදරයත් ඉතින් තමන්ට පැවරුණු දඩයම හරියටම බිම හෙලුවනේ.....මට දෙන්න තියනවා සහෝදරයගේ නොවරදින කිනිසි පහර මතක් වෙන්න මතක සටහනක්. "

නායක සහෝදරයා මා අතට කලු පැහැති වටිනා බස්තමක් තිළිණ කළේය. එහි මිට සෑදී තිබුනේ රතු සහ නිල් මැණික් වලින් යුත් කැටයමකිනි. එහි කෙලවර සිංහ හිසක් විය.....

මගේ ඇස් වේගයෙන් සැලෙන්නට වූයේ ඇයිද කියා මම දනිමි. මම එය නොදන්නවාක් මෙන් ඉන්නට උත්සහ ගනිමි. තත්පරයක් පාසා ගැසෙන අහිපිල්ලම් පාරක් ගානේම, ලෝකය අඳුරු වෙමින් යයි.

"ඊලඟ කිනිසි පහරට මම සූදානම් සහෝදරයා"....මම කීවෙමි.

Saturday, January 6, 2018

තනි ගෑණියෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම්....





"තනි ගෑනියෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම් උඹේ හදවත පුංචි ද ? එහෙම උන්ට දේශපාලනේ කරන්න බෑ බං............"
මේක සහෝදරයා ටෙලි නාට්‍යයේ ගිය වදන් පෙලක්. අද කතාකරන්න යන්නේ සහෝදරයා ගැනවත්, දේශපාලනය ගැනවත් නොවෙයි. ආදරය ගැන. ආදරය කියන්නේ මිනිස් ඉතිහාසය පුරාම වැඩියෙන්ම බාවිත වුනු , කලා නිර්මාණ බිහු වුනු, දේශනා පවත්වපු, අර්ථකතන බිහි කරපු සහ නොයෙක් ආකාර වලින් පට්ට ගහපු මාතෘකාවක්. එනමුත් තවමත් පරිපූර්ණ ලෙස වටහානොගත්ත නැත්නම් අර්ථකතනය නොවූ හැඟීමක්. මං හිතන්නේ ඒක නිසි ලෙස අර්ථකතනය හෝ විස්තර කරන්න බැරිවෙන්නේ ඒක අතිශය පුද්ගලානුබද්ධ හැඟීමක් නිසා වෙන්න ඇති. ඒක පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට අනන්‍ය වූ රීති පද්ධතියක් උඩ දුවන දෙයක්. එකම කෙනාට උනත් යම් මොහොතක ඒ අනන්‍ය වූ රීතීන්, නියමයන් වෙනස් වීමකට ලක් වෙන්න පුලුවන්. සරළවම කියනවනම් ආදරයක් ඇති වෙන මොහොත කියන්නේ accident එකක් .ඒක කොයි මොහොතේ මොන තත්වයන් යටතේ කවුරුන් උදෙසා ඇතිවෙයිද කියලා අපිට සාස්තර කියන්න බෑ. ඉතින් එහෙව් හැඟීමක් ගැන, ඉහතින් සඳහන් කරපු දෙබස ඇහුණාම ආපු අදහසක් වචන වලට ගලපලා ලියන්නයි යන්නේ. අතිශය පුද්ගල කේන්ද්‍රීය දේවල් වලට සාර්වත්‍රික නියමයන් හෝ තර්ක ඉදිරිපත් කිරීම හරියන වැඩක් නෙවී. ඒනිසා ගොඩක් වෙලාවට ඒක වචන විදිහට පෙලගස්වනකොට නාගන්න හෝ අනාගන්න ඉඩ තියෙන බව හොඳ හැටි දනිමින් ඊලඟ ඡේදෙට පිවිසෙමි.

යම් කෙනෙක් උදෙසා අපිට අතිවෙන ආදරය එහෙමත් නැතිනම් accident එක ප්‍රකාශ කළාට පස්සේ අනෙක් පාර්ශවයෙන් ඒක පිළිගන්නා මොහොත කිසිසේත්ම ඔප්පු කල හැකි දෙයක් නෙවී. විස්තරාත්මකව කියනවනම් "මම ඔයාට ආදරෙයි" කියලා කෙනෙක් තවත් කෙනෙක්ට කියන ප්‍රකාශය ඇත්තක් බවට ඔප්පු කල හැකි දෙයක් නෙවී ඒ මොහොතේදී. ඒ වගේම අනෙක් පාර්ශවයෙන් "ඔව් මාත් ඔයාට ආදරෙයි" කියලා කියන එකත් එහෙමමයි. මේක ඇත්තක්ද බොරුවක්ද කියලා දැන ගන්න පුලුවන් ප්‍රකාශයක් නෙවී ඒ මොහොතේදී. එය ඒ මොහොතේදී ඇතිවන එකඟතාවයක්. අපි එකිනෙකා පිළිගන්නවා ඔව් අපි අපිට ආදරෙයි කියලා. හරියට ඔය ගණිතයේදී එක එක ප්‍රමේයයන් සාධනය කරද්දී නැත්නම් විවිධ සංකල්ප හදද්දී කරන පූර්ව උපකල්පන වගේ. එහෙම දෙයක් තියනවා කියලා පිලිගත්තට පස්සේ නැත්නම් එහෙම දෙයක් ඇති ලෙස උපකල්පනය කරගත්තොත් තමයි අපිට ඉදිරියට යන්න පුලුවන් වෙන්නේ. ඒ වගේම අනෙකා තමන්ට ආදරෙයි කියන ප්‍රකාශය ඇත්තක් ලෙස සැලකුවොත් තමයි ආදරය කියන ක්‍රියාවලියේ ඉදිරි ගමන කරගෙන යන්න පුලුවන් වෙන්නේ.

මේ පිළිගැනීමත් සමග ඒ පුදගලයන් දෙදෙනාගේම ජීවිත වෙනස් වෙනවා. මුලදී තමන්ගේ සියලු කාර්යයන් පිළිබඳ තමන් අත තිබූ පාලනය තවත් හවුල්කාරයෙක්ට පවරන්න වෙනවා. අපි කරන වැඩ, අපි අනෙක් අයත් එක්ක තියෙන සම්බන්ධතා re-model කරගන්න අපිට සිද්ධ වෙනවා.  තීරණ ගැනීමේදී "මම" අතේ තිබ්බ අධිකාරී බලය "මම ආදරය කරන කෙනා" සමග බෙදා ගන්නට යොමු වෙනවා. මේක ගිවිසුමක් අත්සන් කරලා වෙන වෙනම කතා වෙලා වෙන දෙයක් නෙවී. එය ස්ව්‍යංක්‍රීයවම සිද්ධ වෙන දෙයක්. මේ නිසා ඒ පුද්ගලයන් දෙදෙනාගේ ජීවිත වෙනස් වෙන්න ගන්නවා.  අවිඥානිකවම අපි අනෙක් පුද්ගලයන් හෝ අප අවට සමාජයත් සමග පැවැත්වූ සම්බ්න්ධතාවල තීව්‍රතාවය අඩු වෙන්න ගන්නවා.අපි තවදුරටත් සලකන්නේ, වද වෙන්නේ අපි ආදරය කරන කෙනාගේ කාර්යයන් සහ හැඟීම් වෙනුවෙන්. 

අපි කඩේ යන්නේ, film බලන්න යන්නේ, beach යන්නේ, ගේ අතුපතු ගාන්නේ, උයන්න උදව් වෙන්නේ, ලෙඩක් උනාම බලා කියාගන්නේ, ආදී මෙකී නොකී කාර්යයන් කරන්නේ , සොයා බලන්නේ අපි ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පමණයි. එහෙම නැත්නම් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් කරන මේ වැඩ අනෙක් අය වෙනුවෙන් කරනාවට වඩා පැහැදිලි ඉහළ අගයකින් යුතුයි. මේක තමයි අපි අපේ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය අනෙක් අයගෙන් වෙන් කරලා පෙන්වන බෙදුම් රේඛාව. ආදරය ප්‍රකාශ කරන මොහොත හුදු පිළිගැනීමක්/උපකල්පනයක් වෙද්දී එතනින් එහාට ප්‍රේමය සාධනය කරන පියවරයන් තමයි, මේ එක් කෙනෙක් උදෙසා කරන කැපවීම. ඒ කැපවීම සමාජයේ අනෙකුන් උදෙසා කරන කැපවීමෙන් පැහැදිළිව වෙන් කොට හඳුනා ගන්න බැරිනම් අපේ ආදරය සාධනය කරගන්න තරමක් අමාරු වෙන්න පුලුවන්. නැතිනම් අපේ ආදරය සැබවින්ම පවතින්නක් බව අනෙක් පාර්ශවයට ඒත්තු ගන්වන්න අමාරු වන්න පුලුවන්. ආදරය පිළි ගන්නා අවස්ථාවේදී එය ඔප්පු කර දැක්වීමක් අවශ්‍ය නොවුනත් ආදරය පවත්වාගෙන යෑමේදී මේ ඔප්පු කිරීම් අවශ්‍ය වෙන්නක් බවට අවිඥානිකවම පත්වෙනවා.

ඉතින් , එක ගෑනියෙක්ගෙන් එහෙමත් නැතිනම් එක් සහකරුවෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම් හදවත පුංචිද?......ඒ කියන්නේ අපි අනෙකෙක් වෙනුවෙන් කරනා කැපකිරීම, සැලකිල්ල යනු අපි ආදරය කරන බවට එකඟතාවක් ඇති කරගත් කෙනා වෙනුවෙන් පමණක් කරන දෙයක් වියයුතුද?....එසේත් නැත්නම් ඒ සැලකිලේ හෝ කැපකිරීමේ ඉහළ තීව්‍රතාව සමාජයක් උදෙසා පවත්වා ගත නොහැකිද?.....එසේ පවත්වාගතහොත් දෙදෙනෙක් අතර ඇතිවන ප්‍රේමයේ නිශ්චිත හඳුනා ගැනීමේ සංකේතය කායික සන්තර්පනය උඩ දිවෙන්නක් බවට පත්වේද?...........