Monday, April 16, 2018

සොඳුරිය අවුරුදු කොතරම් නපුරුද ?





"සොඳුරිය කාලය කොතරම් නපුරුද"......මං හිතන්නෙ සිංහල ආදර ගීත ඉතිහාසයේ තියන අති විශේෂතම ගීය මේක. අපි හැමදාම කරන , විඳින, විඳවන සහ අත්දකින ආදරයේ, වෙනම මානයක් ස්පර්ෂ කරපු ගීතය මේක. මට හිතෙන විදියට වෙන කිසිම ගීයකින් ආදරයේ මේ කලාපය කතා වෙලා නෑ. ඒ තමයි ආදරයේ පරණ වීම හෝ පරිණත වීම තුල අහිමි වී යන බොලඳ රසය. මේක මං හිතන්නේ අපි බොහෝ දෙනෙක්ට අපේ ජීවිතයේ එක්තරා කාල පරිච්ඡේදයකදී මුහුණ දෙන්නට වෙන යථාර්තයක්. මම දැකපු බොහෝ ආදර කතා වල ඒ ගිලිහී යෑම පුරවන්නේ ඒ දෙපලට ලැබෙන දරුවන් විසින්. දරුවන් හේතු කරගෙන අදාළ දෙපලගේ ජීවිතේ සිදුවන විචලනයන් තමයි ඒ සම්බන්ධය සතුටුදායක ලෙස ඉදිරියට ගෙන යන හුය බවට පත් වෙන්නේ.  එතනින් එහාට තවදුරටත් එකිනෙකාගේ පරණ ප්‍රේමය update කරගන්න හෝ තවදුරටත් ජීව ගුණය  පවත්වගන්න අමාරුයි අතීතයේ පැවති සුමිහිරියාවේ මට්ටමට. 

මම ආදරයේ ඇතිවන ඒ ආතතිය හෝ හිඩැස මේ වෙද්දී පැහැදිලි කරගන්නේ වෙනත් උදාහරණයකින්. ඒ තමයි මේ ගෙවී යන සිංහල හින්දු  අලුත් අවුරුද්ද. මගේ පුංචි කාලේ ඉඳන්  විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතේ වෙනකල්ම සිංහල අවුරුද්ද කියන්නේ අතිශය චමත්කාරජනක හැඟීමක්. විචිත්‍රවත් කාල පරිච්ඡේදයක්. ඒ දවස් වල මාර්තු මාසේ අග වෙනකොට ඇහෙන කොහාගේ නාදය මට ගේන්නේ අමුතුම සතුටක්. ඒක ගොඩ කාලෙකට පස්සෙ  ආපු නෑදෑයෙක්ගේ, සහෝදරයෙක්ගේ කටහඬක් අහනව වගේ හැඟීමක්. ඒ හැඟීමත් එක්කම මගේ අවුරුදු උත්කර්ෂය ඇරඹෙනවා. පාසල් කාලයේ ඉඳන් campus එකෙන් out වෙනකල්ම වල සිත ගත පුරා දිව යන ඒ අප්‍රේල් ආතල් එක තිබුණා. ඒ කාලේ නැකතට සිරිත් විරිත් කිරීම, නෑගම් යන එක, TV එකේ අවුරුදු සින්දු අහන එක හෝ අවුරුදු උත්සවයක් බලන්න යන එක , හිතේ ඇති කරපු උත්කර්ෂය කියල නිම කරන්න පුලුවන් එකක් නෙවී. මාව වඩාත් සතුටු කෙරෙව්වේ හෝ උනන්දු කෙරෙව්වේ අප්‍රේල් මුල ඉඳන් අවුරුදු දවස වෙනකල් තිබ්බ අතර්මැදි කාලය. ඒ දවස් ටිකේ මගේ හිතේ වෙනම උත්සවයක් මැවෙනවා. සරළවම කියනවා නම් ඒ දවස් ටික මන් හිටියෙ ෆුල් චූන් එකේ. ඒක තනිකරම හිතේ ඇති වුනු චූන් එකක්. ඒ චූන් එකට ගැළපෙන කිසිවක් එළියෙ සිද්ධ නොවුනත්, යකෝ අවුරුදු එන්න ලඟයි කියල හිතේ ඇතිවුනු සතුටුදායක කැලඹීම සැබවින්ම සොඳුරුයි.

ඒත් කාලය යන්න යන්න දැන් ඒ අත්දැකීම , ඒ කියන්නේ අවුරුදු එනවා කියන කාරණය තවදුරටත් මාව හැඟීම් බර කරන්නේ නෑ. මොක්ද, කාලය විසිනි ඒ අත්දැකීම පරණ කරළා. අවුරුදු කියන සංකල්පෙ තවදුරටත් මාව excite කරවන්නේ නෑ.මොකද ඒක අත්දැකීමක් විදියට ඇඟට පත්තියම් වෙලා. මම කොච්චර උත්සහ කරළ  මේ අවුරුදු කාලේ හිනාවෙයන් රාළේ කියලා මගේ හිතට නැවත නැවත තහවුරු කරන්න හැදුවත් මට තෙල් ඉහිරුණු කැවුම් ගෙඩියක් වගේ හිනා යන්නේ නෑ.. කොච්චර රතිඤ්ඤා පත්තු කළත්, අලුත් ඇඳුම් ඇන්දත් , අවුරුදු උත්සව බැලුවත් , රස කැවිලි කටේ ඔබා ගත්තත්, අර පරණ චූන් එක මගේ හිතට එන්නේ නෑ. ඒක සැබවින්ම මගඇරීමක්, අහිමිවීමක්. ඒක ඇත්තටම කණගාටුදායක වැටහීමක්. මම කොයිතරම් ආස වුනත් මට ඉස්සර ඇති වුණු ප්‍රහර්ෂය තවදුරටත්  හිතට නගා ගන්න බෑ. මොකද කාලය විසින් අවුරුද්ද මට පරණ කරළා ඉවර නිසා. ඒකේ අනික් පැත්ත අඩු ගානේ ඒ කාලේ ඇති වුනු දුකවත් දැන් මට ඇති වෙන්නේ නෑ. ඒ කාලේ ගෙදර වැලි තලප හැදුවේ නැත්නම්, මම ආස කරන පාටක ඇඳුමක් ලැබුණේ නැත්නම් හිතට ඇති වෙන මහා කේන්තිය සහ දුක අද ඇතිවෙන්නේ නෑ. එදවස ඇති වුනු සතුට මෙන්ම දුකත් අද වෙද්දී දැනෙන්නේ නැති මට්ටමට ඇවිත්. අවුරුද්ද අත්දැකීමක් ලෙස පරණ වීමේ ආනිසංස තමයි ඒ. එම පරණ වීම ප්‍රේමයට අදාළව වූ කළ දැනෙන හැඟීම තමයි මේ ගීතයේ තියෙන්නේ.

"බෙදා හදාගත් දුකවත් අද නැත , ඒ දුක කෙතරම් මිහිරිද සොඳුරිය" ......කියන්නේ එහි උච්ඡතම අවස්ථාව. අපේ  ප්‍රේමයේ මුල් අවධි වලදී ඉතාම  සුලු වැරද්දකින් පවා අපි සලිත වෙනවා. තරහ වෙමින්, රණ්ඩු කරගනිමින් සම්බන්ධතාවයක් විදියට ගැටුම් නිරාකරණය කරන, රැක ගන්න , අවබෝධ කරගන්න වෙර දරන ප්‍රේමය, කල් යත්ම වැරදි වලින් පුදුමයක් හෝ දුකක් ඇති නොවෙන තරමට අපිව පරිණත කරන මොහොතක් එනවා. ඒක බෙදා හදාගත් දුකවත් අපිට නැති කරන මොහොතක්. ඒ පරණ වීම හෝ පරිණත වීම මත ලබන අවබෝධය ඇත්තටම දුකක්. මොකද ඒ අවබෝධය විසින් අපිව ගොලු කරනවා එහෙමත් නැති නම් අපිට share  කරගන්න පුලුවන් මොහොතවල් අපෙන් උදුරා ගන්නවා. ඒ බෙදා හදා ගැනීම නැතිවූ විට හද රැඳි රුවවල්, ආසාවන්, හීනෙන්වත් නොපෙනී යාමේ කාලකන්ණි අවබෝධයට අපි මුහුන දෙනවා.




Friday, April 13, 2018

චූටි කෑලි මල් කතාව 4 - ආයෙත් ගෙදර






"සුබ උදෑසනක් ජේෂ්ඨ උත්තමයා...."
මම ඇඳෙන් උඩට විසි වෙන ගමන් කිව්වා.

"මොන උත්තමයා....
මේ campus එක නෙවී කොල්ලො".........
අම්ම හොඳටම හිනා වෙන ගමන් කිව්වා. ඔව් නේන්නම් මේ campus එක නෙවී, මේ ගෙදර. සති දෙකක කෙටි නම්නීකරණ කාලයෙන් පස්සෙ ආයෙත් මම ගෙදර ඇඳ උඩ. පහුගිය සති දෙකේම උදේ පාන්දර ඇහැරුනේ ජේෂ්ඨ උත්තමයන් අපේ යකඩ ඇඳට තඩි බාන පොලු පාරක මිහිරි නාදයෙන්. යකඩ ඇඳ ඒ පොලු පාරට තැව් දෙනකොට අපිත් ඒ අනුව තැව් දෙමින් උඩ විසිවෙන්නේ පොඩි කාලෙ බලපු කාටුන් වල හිටපු චරිත වගේ. එහෙම ගුවන් ගත වෙන ගමන් අපි ඇස් කොනින් පහළ බලනවා. ඔන්න එතකොට අපිට පේන්වා එළියට පනින්න තරම් ලොකු ඇස් දෙක ලොවි ගෙඩි වගේ රතුම රතුඋනු, උල්වූ දත් අතරෙන් රතු දිවක් එළියට දාගෙන , අපිව උන්ගේ කට ඇතුලට  වැටෙනකල් බලන් ඉන්න යක්ෂ සේනාව. අපි අභය දානය තකා පළවෙනි වචන කිහිපය අමාරුවෙන් ගලපගන්නවා ....."සුබ උදෑසනක් ජේෂ්ඨ උත්තමයා".
ඒ බයංකාර උදෑසනවල් 12කට පස්සේ මම ආයේ සුපුරුදු සුවපහසු ඇඳේ ඉඳන් අම්ම හදලා දීපු කිරි එකක් බොන දවසක් උදාවෙලා. මගේ හොස්ටල් ජීවිතේ පළමු දින කිහිපයේ මට අහිමිවුනු ලොකුම දේ තමයි උදේට ලැබෙන කිරි එක. කිරි එක නැතුව උදේට කනකල් බඩගින්න ඉවසන එක නම් ලේසි උනේ නෑ. ඒ විතරක් යෑ කිරි එක නැතුව උදේට ශරීර කෘත්‍ය කරන්නත් ලේසි උනේ නැතුවා.

නිදි  මතේ ඇස් දෙකත් භාගෙට වහන් කිරි එකේ අන්තිම උගුරු දෙක කටට ගන්න අතරෙ, මට 64 හීනෙන් වගේ පෙනී නොපෙනී ගියා. හත්වලාමයි , ඒක අමතකම වෙලා ගිය හැටි. මම ඇඳේ කොට්ට, පෙරවන රෙද්ද  විතරක් නෙවී මෙට්ටෙත් උස්සල බල බල phone එක හෙව්වා. බැලින්නම් නිදිමරගාතේ පෙරලෙද්දි phone එක ඇඳයි බිත්තියයි අතර හිඩසින් බිමට වැටිලා. ඒක ගන්න නම් බිමට බැහැලා ඇඳ පොඩ්ඩක් එහාට අදින්න ඕනි. ඒත් මට ඒකට කම්මැලි නිසා පුලුවන් තරම් ඇදිලා ඇඳයි බිත්තියයි අතරෙන් අත දාල phone එක අතට අහු වෙනකල් අත එහේ මෙහේ කලා. උරහිසින් අත වෙන් වෙලා යන තරමටම ඇදුණට පස්සේ යාන්තම් phone එක අතට අහු උනා. උදේ පාන්දර ඇඳ යට හැංගි මුත්තන් කරපු phone එක මගේ අතට ආවේ ඇඳ යට බැඳිල තිබුනු දූවිලි , මකුලු දැල් පොදියකුත් එක්ක. "නෙදකින් විතරක් දවසම මූසලයි". අතේ ගෑවුනු දූවිලි පිහින ගමන් මට කියවුනේ දූවිලි ගෑවුනු තරහටම නෙවී, phone එකට එක message එකක්වත් missed call එකක්වත් නොතිබුණු දුකට.

බොරුකාර ගෑණු. එක පාරින් කොහොමද නම්බරයක් මතක තියාගන්නෙ. ඊටත් හපන් මං වගේ බූරුවෙක්. කොහොම හරි කරල පෑනක් හොයගෙන නම්බර් එක ලියාගන්න හෝ කටින් හරි අහගන්න මට මොලයක් පහළ නොවුනු හැටි. මම 125 වෙනි වතාවටත් මටම සාප කරගත්තා. 

කාලෙකට පස්සෙ උදේට හොඳ කෑම වේලක් කන්න වාසනාව ලැබුණා. පහු ගිය සති දෙකේම අපේ උදේ ආහාරය උනේ පොල්කුඩු වලින් හදපු පොල්සම්බලෙයි, ඇට නැති පරිප්පු හොද්දයි එක්ක ලැබුණු බත් පත. මම කොහොමත් උදේට බත් කන්න කැමති එකෙක් නෙවී. බත් කන්න කැමති එකෙක්ට උනත් ඒ පරිප්පු හොද්දයි පොල් සම්බලෙයි එක්ක බත් කන්න නම් සෑහෙන්න හිත සමාධි ගත කරගන්න වෙනවා. ඒ නිසා අම්මගෙ අතින් හැදුණු උදේ කෑම වේල මිල කරන බැරි තරම් වටින එකක් කියලා මට නැවතත් පසක් වුනා.

කාපු ගමන් ඉක්මනින් මූණ කට හෝදගෙන මම ගියා කලින් දවසෙ රෑ මෝඩ call එකක් අරන් මාව මරණ මංචකේ පේන තෙක් මානය වෙනකල් අරන් ගියපු කුෂානයගෙ ගෙදරට. ඌ ඉන්නෙ අපේ ගෙවල් ලඟමයි. මං යනකොට ඌ හොඳටම නිදි. තුන්වෙනි පාරටත් A/L කරලා හෙම්බත් වෙලා හිටපු කොල්ලා මහන්සිය තවම පිට කරනවා වගේ. මං ගිහිලා ඌව ඇහැරෙව්වේ පිට මැද්දට දඩෝරියං ගාලා පාරක් අත අරිමින්. ඌ විලාප තියාගෙන නැගිට්ටා. 

"මොනවද හු** කරන්නේ. මරන්නද හදන්නේ උදේ පාන්දරම මූසලයා"

"මරන්න නෙවී තෝව පණ පිටින් හම ගහන්න ඕන ඊයේ රෑ මට කරපු වැඩේට"

"ඇයි මං මොකක්ද කලේ"

මං ඌට සති දෙකක් පුරා සිදු වුනු ත්‍රාසය, භීතිය , සිනහව සපිරි කතන්දරය කිව්වා අතිනුත් ලුණු ඇඹුල් දාලා.

කතාවෙ අන්තිම විනාඩි කිහිපය තිබුණේ දුක්බර, හදවත සසල කරවන මගේ phone නම්බර් දඩයම ගැන. ඒ දුක්ඛ දායක කතන්දරේ අහලා කුෂානයා මටත් වඩා දුක් වුනා.මොකද ඌටත් තවම ඌ කැමති කෙල්ලෙක් එක්ක කොන්ද පණ ඇතුව, කකුල් දෙක වෙව්ලන්නේ නැතුව කතා කරන්න පුලුවන් වෙලා තිබ්බේ නෑ. ඒ නිසා මගේ අතට ආපු chance එකක් miss කර ගත්ත එකේ වේදනාව ඌට හොඳින් අවබෝධ උනා. 

"අපරාදේ බන් උබටත් තිබ්බේ එකිගේ නොම්මරේ අහගන්න"......ඇහේ කබ අයින් කරන ගමන කුෂානය කිව්වා.

"කොහේ ඉල්ලන්නද බන්, මගේ පපුව විනාඩියට 144 ගානේ ගැහෙන ගමන් තිබ්බේ. මං බයේ හිටියේ ඒකි මට සෙරප්පු පාරක්වත් දෙයිද කියලා"

"සෙරප්පු පාරක්  කන්න හරි ඉල්ලන්න තිබ්බේ. බලහන් දැන් ඉතින් උඹට ආයේ කවදා campus පටන් ගනීද දන් නෑ. ආයේ උඹ යනකොට ඒකිට එකෙක් set වෙලා ඉඳී".

"අපරාදෙ බන් මට තිබ්බේ තව කෑලි 4,5ක්ගෙවත් නම්බර්ස් ඉල්ල ගන්න. කොහෙද මට ඒකට අවශ්‍ය පුරුෂ දහිරිය එනකොට meet එක ඉවර උනානේ"

"ඒකනේ බන්. අපිට ඕවා A\L කාලෙම පුරුදු වෙන්න තිබ්බේ. කොහේද ඉතින් අපි ඉගෙනීමටමනෙ සිත ගත දෙකම යොමු කලේ"

"අනේ තොගේ හිත ගත යෙදවිල්ල.......ඒක තමයි උඹලා ඔක්කොටම තුන්වෙනි පාරටත් මේ මගුල ලියන්න උනේ....ඔය කුණු කෙල ටික පිහදා ගනින් මළ පෙරේතයා" මම කුෂානයට ආයේ පයින් පාරක් දීගෙන උගේ හඩු ගඳ ගහන කාමරෙන් එලියට ආවා.

"අද හවස යමන් beach එක පැත්තේ ගයාන්වත් ඇදගෙන" කුෂානයා ආයේ ඔලුවෙ ඉඳන් පොරව ගන්න ගමන් කිව්වා.

සති දෙකකට පස්සේ අපි බන්ඩරවත්ත මුහුදු වෙරළට පය ගැහුවා. A\L ඉවර උනාට පස්සේ අපේ හවස් වරු වැඩි කාලයක් ගෙවුනේ මේ මුහුදු වෙරළේ. ටිකක් උස් ගල් කුලු සමූහයකින් සමන්විත මේ වෙරළ තීරය ගාලු පාර කිට්ටුව තියන නමුත් සැඟවුනු සුන්දර ප්‍රදේශයක්. ස්වභාවිකව ගලින් වටවෙලා හැදුණු පුංචි මුහුදු පොකුනේ තරුණියන් පිරිසක් නාමින් හිටියා. පීනන්න බැරි කොයි කාටත් මේ මුහුදු පොකුණ අපූරු අස්වැසිල්ලක් හා අවස්තාවක් ගෙනදුන්නා. මොකද බයක් හැකක් නැතුව ඒකට බැහැලා හිතේ හැටියට නාගන්න , දඟලන්න පුලුවන්. වටේටම ගල් වැටි සමූහයක් තිබුණු නිසා ගහගෙන යාමේ බයක් තිබ්බේ නෑ. අසල තිබ්බ උසම ගල් පර්වතයට නැග්ග අපි , ඒ කියන්නේ මායි, කුෂානුයි, ගයානුයි ඈත ක්ෂිතිජය දිහා බලන් හිටියා. 

හිරු රජිඳු සමුදුරු කිඳුරිය තුරුලේ මුහුන සඟවගන්න කිට්ටු කරමින් හිටියා. කොච්චර සැඩ පරුෂ උනත් සමුදුරු කිඳුරිය ලඟදි ඉර ලැජ්ජාවෙන් රතු වෙනවා. ඒ කෝල බවේ රත් පැහය අහස් කොපුල පුරා පැතිරෙමින් තිබුනා. තේජාන්විත බවේ නිල් පැහයත්, කෝල බවේ රත් පැහයත් එක් වෙලා හරි අපූරු සිතුවමක් අපේ ඇස් ඉදිරිපිට මැවෙමින් තිබුණා.පහු ගිය සති දෙක පුරා මීදුමෙන් වැසුණු කඳු පන්තියක් මැද ගෙවුණු මගේ අලුත් ජීවිතයට මද විරාමයක් දෙමින් ආයේ සුපුරුදු මුහුදු සුළං රැල්ල මගේ මුහුණ පිසිමින් හමන්න අරගෙන. කොහොමත් මම මීදුමෙන් මූණ වහගන්න යෝධ කඳු වලට වඩා මූණ රතු කරන් කරදියෙහි එබෙන ඉරට ආසයි.

"අඩෝ උබේ phone number love එක මූටත් කියපන් "...කුෂාන් මගේ දැහැන බින්දා.

මම ආයෙත් මගේ සති දෙකේ අත් දැකීම ලුණු ඇඹුල් එක්ක කරදියත් මුසු කරලා කියන්න පටන් ගත්තා.

Sunday, March 25, 2018

කූඹිවාදයෙන් මිදිය යුතුය





රයිගම් ටෙලි සම්මාන උළෙල පසුගිය රාත්‍රියේදී නිමාවිය. එහිදී ජනප්‍රියම නලුවාට සහ ජනප්‍රියම නාට්‍යට හිමි සම්මානයන් කූඹියෝ නාට්‍යට හිමි විය. පහුගිය කාලය පුරාම fb එකේ ඉන්නා  කුඹි කෑ රසිකයන් බොහොමයක් දිවා රෑ නොබලා මහන්සි උනේ ඔය ජනප්‍රිය category එකේ සම්මාන රොත්ත කූඹියෝ වෙනුවෙන් ලබා ගැනීමටය. මෙරට පැවැත්වෙන මැතිවරණයක් වෙනුවෙන් මෙන් එයට ඇප කැපවී ක්‍රියා කල කූඹි පාක්ෂිකයන්ගේ අප්‍රතිහත කැපවීම නිසා දෙවනි ඉනිම පරදා ජය ලැබීමට කූඹින්ට හැකිවිය.

සැබවින්ම කූඹියෝ සහ තුමිඳු ලංකාවේ ජනප්‍රියම category එකට අයිති වන්නේද?. මගේ පිළිතුර නම් නැත යන්නයි. බොහෝ විට එය දෙවනි ඉනිම සහ එහි රඟන නළු නිළි කැල විය හැක. කූඹියෝ මෙතරම් කතා බහට ලක්වුනේ එය වෙනුවෙන් දියත්වූ marketing campaign එක නිසා බවට සැක නැත. කූඹියෝ  යනු මෙරට ටෙලි නාට්‍ය කර්මාන්තයේ වැඩි කොටසක් ආක්‍රමණය කර ඇති එදා වේල ටුවර්ස් ගනයේ නාට්‍ය වල  සුපුරුදු ඕලාරික, නීරස ජවනිකා වලින් රැඩිකල් ලෙස මිදුනු ක්‍රියාවලියකි. එහි කතාවේ රසවත් බවත් එහි සිටින නලු නිලි කැලගේ ප්‍රතිභාවත් පිළිබඳ විවාදයක් නැත. ඒ ගැන පසුගිය ලිපියකින් කතා කළෙමි. නමුත් අමතක නොකල යුත්තේ කූඹින්ට වඩා ඉහළින් යුත් නිර්මාණ කිහිපයක්ම පසුගිය කාලය පුරා මේ ජරා ජීර්ණ ටෙලි ක්‍රමය ඔස්සේ සටන් කල බවය. ඒ සියල්ල කාලයේ වැලි තලාවෙන් වැසී යද්දී කූඹියෝ කරනම් ගසන්නේ එහි ඇති ගුණාත්මක බවටත් වඩා ඒ වටා ක්‍රියාත්මක වූ marketing campaign එක නිසාය.

මිනිසුන්ගේ රසිකත්වය මොට කරන්නේ කලා නිර්මාණවල තත්වය නොව ඒ වටා ක්‍රියාත්මක වන marketing campaign එකය. එය අදාළ ක්ෂේත්‍රය හසුරුවන මුදලාලිලා අත තිබෙන්නකි. හොඳින් කල්පනා කලහොත් විටෙක මුදලාලිලා නැතුවත් ඔය ගේම් එක ගැසිය හැක. ගරිල්ලා මාකටිං ෆිලුම බැලුවානම් ඒ ගේම් එක ගහන ආකාරය එහි සඳහන්වී තිබුනි. ඒ ගේම වැඩ කලොත් මුදලාලිලා නැතුවම මිණිය කර තබා යන්නට බැතිමතුන් නොමිලේම ඉදිරිපත් වනු ඇත. ජාතිවාදය සහ ආගම්වාදය වැනිදෑ මිනිසුන් කරේ තබා ගන්නේ ඒ වගේය. පොඩ්ඩක් චූන් කරලා දුන්නා නම් හැම එකාම රැල්ලට ඒවා කරේ තියාගෙන දුවන්නේය. ඒ රැලි වල අලුත්ම රැල්ල කූඹිවාදී රැල්ලය. එය රසිකයන්ව මුරුංගා අත්තේ තියා තමන් හෙන ප්‍රබුද්ධ රසිකයන් බවට තමන් විසින්ම ඇන්දවීමේ අධි-ප්‍රචාරණවාදී ව්‍යාපෘතියකි. කලාව යනු ආත්මීය දෙයකි. එහි හොඳ නරක, උසස්, පහත් , සම්බාව්‍ය ගුණ තීරණය වීම රසිකයාගෙන් රසිකයාට වෙනස්ය.නමුත් අධි මාත්‍රාවෙන් කෙරෙනා ප්‍රචාරණ වැඩපිලිවෙලවල් විසින් රසිකයා මෙහෙයවන්නට පටන් ගන්නේ ඔහුටත් නොදැනීමය. ඒ හරහා අනිකුත් නිර්මාණ සහ ඒවායේ රසිකයන් හෙලා දැකීම වැනි පහත් අඩියක් දක්වා මිනිසුන් පල්ලම් බසින්නේය. එවැනි දේ මෙරට දේශපලානයේදී, ආගම් බාවිතාවේදී සහ ජාතිවාදයේදී ඕනෑ තරම් දැක ගත හැකිය. ඒ නිසා කලාවටවත් එවැනි රිලා ගති රිංගවන්නේ නැත්නම් ඉතා හොඳය.

කලාව කියන්නේ සංඛ්‍යා රේඛාවක් වැනි දෙයකි. එහි විශාල පරාසයක් ඇත. එහි විවිධ රස ඇත. රේඛාවේ ධන අගයන් පරාසය කොතෙක්දැයි තීරණය කරන්නේ රසිකයාය. රසිකයා මොට්ට වෙනවා කියන්නේ සංඛ්‍යා රේඛාවේ එක අගයක ඔහු හෝ ඇය සිරවී සිටීමය. කූඹියෝහී marketing campaign එක යනු ඒ සිර කිරීමේ හෙවත් රසිකත්වය මොට කිරීමේ කූඨ ප්‍රාප්තියය. ඒ උමතුවේ උපරිමය ඊයේ රෑ තුමිඳුව ජනප්‍රියම නලුවා කිරීමේ ගේමෙන් මනාව පෙනුනේය. ඒ නිසා ඇහැරෙන්න , තවත් බොහෝ හොඳ දෑ තිබේ. ඔබ සොයන්නට ලෑස්තියි නම් ඔබට ඒවා හම්බවෙනු ඇත. 


කලාව තියෙන්නේ චිත්‍රයේවත්, නාට්‍යයේවත්, සිංදුවේවත් නොව ඒවා ග්‍රහණය කරගන්නා සහෘදයාගේ සිත තුලය. එය එකිනෙකාට වෙනස්ය. කලා ප්‍රකාශනයන් මේ තරම් විවිධ වන්නේත් , සමහරක් වැලලී යන්නේත්, සමහරක් අති ජනප්‍රිය වන්නේත් ඒ නිසාය. ඒ අති ජනප්‍රිය දේවල් ඔබ වෙත ගෙන එන්නන්ගෙන් සැම විට ප්‍රවේසම් වන්න , ඔවුන් ඔබව එක් රාමුවකට සිර කිරීමට සැම විට මාන බලන්නේය. ඒ නිසා ඔබවටා ඇති වෙලඳපොළ සහ ප්‍රචාරණවාදී බැම්මෙන් එපිට ලොවක් ඇති බව මොහොතකටවත් අමතක නොකරන්න. කලාව නම් සංඛ්‍යා රේඛාවේ උපරිම දුරක් ස්පර්ශ කිරීමට සැමවිට උත්සහ ගන්න.


Sunday, February 18, 2018

අගමැති දොට්ට දැමීම, පොතේ ඇත්තේ කොහොමද ?





පැවති පළාත් පාලන මැතිවරණයෙන් පසුව දේශපාලන පක්ෂ අතර ඇතිව ඇති බල තුලන ආතතිය හේතුවෙන්, අගමැතිවරයා ඉවත්විය යුතුය , ඉවත් කළ යුතුය, ඉවත් කළ හැකිද , යන ප්‍රශ්න සෑම පැයක් පාසාම ඇසෙමින් පවතී. දහනවවන සංශෝධනයත් සමග යම් පටලැවිල්ලක් බවට පත්ව ඇති අගමැති දොට්ට දැමීමේ කර්තව්‍යයට බලපානා වගන්ති කිහිපය හුදී ජන දැනුම් සංවේගය තකා මෙසේ ඉදිරිපත් කරමි. 

1978 ව්‍යවස්ථාව අනුව අග්‍රාමත්‍යවරයා පත්කිරීම හා සබැඳෙන 43(3) වගන්තිය පහත පරිදිය,

43(3) පාර්ලිමේන්තුවේ යම්කිසි මන්ත්‍රීවරයෙකු කෙරෙහි පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම පමණින් ඇතැයි ජනාධිපතිවරයා කල්පනා කෙරේද ජනාධිපතිවරයා විසින් ඒ මන්ත්‍රීවරයා අග්‍රාමාත්‍ය ධූරයට පත්කළ යුත්තේ ය.

1978 ව්‍යවස්ථාව අනුව අග්‍රාමත්‍යවරයා ඉවත්කිරීම හා සබැඳෙන  47වැනි වගන්තිය පහත පරිදිය,

47. අග්‍රාමාත්‍යවරයා හෝ අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අමාත්‍යවරයෙක් හෝ වෙනත් යම් අමාත්‍යවරයෙක් හෝ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙක්,-

         (අ) ජනාධිපතිවරයාගේ අත්සන යටතේ යවන ලිපියක් මගින් ඉවත් කරනු ලැබුවොත්
                ; හෝ 

     (ආ) ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යවන ලිපියක් මගින් ස්වකීය ධූරයෙන් අස්වූහොත් ; හෝ

  (ඇ) තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් ; හෝ 
මිස, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන යටතේ යම් තාක් කල් අමාත්‍ය අණ්ඩලය පවතින්නේද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධූරය දරන්නේය.

2015 වසරේ සිදුවූ 19වන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මගින් මේ පත්කිරීම්, ඉවත්කිරීම් හා සබැඳෙන වගන්ති යම් ප්‍රමාණ වලින් වෙනසක්ම් වලට භාජනය වී ඇත.
ඒ අනුව අගමැතිවරයා පත්කිරීම හා සබැඳෙන 42(4) වගන්තිය මෙලෙසය,


42(4 ) ජනාධිපතිවරයාගේ මතය අනුව පාර්ලිමේන්තුවේ විශ්වාසය උපරිම වශයෙන් ඇති පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා ජනාධිපතිවරයා විසින් අග්‍රාමාත්‍යවරයා ලෙස පත්කරනු ලැබිය යුත්තේය.

19වන සංශෝධනයට අනුව අගමැතිවරයා ඉවත් කිරීම හා සබැඳි 46(2 ) වගන්තිය පහත පරිදි වේ,

46(2)  අග්‍රාමාත්‍යවරයා -

           (අ) ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යවන ලිපියක් මගින් ස්වකීය                          ධූරයෙන් ඉල්ලා අස්වූහොත් ; හෝ

      (ආ) තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් ; හෝ 
මිස, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන යටතේ යම් තාක් කල් අමාත්‍ය අණ්ඩලය පවතින්නේද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධූරය දරන්නේය.

අගමැති පත්කිරීම හා ඉවත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඇති ඉහත වගන්ති දෙක අතර ගැටුමක් ඇති බව පෙනේ. පත්කිරීමේදී ජනාධිපතිවරයාගේ කැමැත්ත අනුව පත්කෙරෙන අගමැතිවරයා, ඉවත්කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනපතිට පැහැදිළි බලතල තිබේදැයි ප්‍රශ්නයක් පැන නගී. ඔහුට කැමති කෙනෙක් පත්කිරීමට බලය තිබුණද, මුල් අවස්ථාවකදී පත් කළ තැනැත්තෙක් සිය කැමැත්තෙන් ඉලා අස්නොවුනහොත් දෙවැන්නෙක් පත් කිරීමට ජනපතිට බලයක් තිබේද?....1978 මුල් ව්‍යවස්ථාවේ අගමැති ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ජනපතිට තිබූ පැහැදිළි බලය 19 සංශෝධනය තුල යම් හිරවීමකට ලක් කර ඇතැයි වචනාර්ථයෙන් බලන කළ පැහැදිලිව පෙනේ. මේ අවුල විසඳා ගැනීමට නීති විශාරදයන් තව වගන්තියක සහය පතන බව දැකිය හැක. එයින් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ 46(2)හි අන්තිමට කියවෙන "යම් තාක් කල් අමාත්‍ය අණ්ඩලය පවතින්නේද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධූරය දරන්නේය" කියන කොටස පාවිච්චියට ගන්නේ කෙසේදැයි විග්‍රහ කිරීම. මොකද අමාත්ය මණ්ඩලය නොපවතින අවස්ථාවක අගමැති තනතුර නොපවතී කියන තර්කය.  ඒ සඳහා ඔවුන් උපයෝගී කරගන්නේ 19වන සංශෝධනයේ ඇති 43(3 ) වගන්තිය.

43(3) ජනාධිපතිවරයා විසින් කවර අවස්ථාවකදී වුවද, අමාත්‍ය මණ්ඩලය වෙත පවරන ලද විෂය සහ කාර්ය වෙනස් කිරීම සහ අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සංයුතිය වෙනස් කිරීම ද කරනු ලැබිය හැක්කේය. අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අඛණ්ඩ පැවත්මට සහ පාර්ලිමේන්තුව වෙත අමාත්‍ය මණ්ඩලය දරන වගකීමේ අඛණ්ඩ පැවැත්මට එවැනි වෙනස් කිරීමක් බලනොපාන්නේය.


මේ වගන්තිය තුල මේ වන විට සංවාදයට ලක්වෙන කාරණය තමයි, මෙහි සංයුතිය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද කියන එක. සමහරුන් නගන තර්කයක් වෙන්නේ මේ සංයුතියට අගමැතිවරයාත් ඇතුලත් කියන එක. ඔවුන්ට අනුව අගමැතිවරයා සහ කැබිනට් මණ්ඩලයේ ඇමතිවරුන් මේ සංයුතිය වෙනස් කිරීම තුලින් ඉවත් මාරු කළ හැකියි. තවත් තර්කයක් වන්නේ මෙහි සංයුතිය යනු රසායන විද්‍යාවේ අපි ඉගෙන ගන්න සංයුතියේ අදහස් වෙන යම් යම් සංඝටක වල අනුපාතය වගේ, අමාත්‍යධූර අනුපාතවල එහා මෙහා වීමක් මිස ඇමතිවරු ඉවත් කිරීමක් නොවෙයි. ඒ නිසා 43(3 )ට එද්දි නැවත හිර වෙනවා සංයුතිය යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න. සැබවින්ම ඇමතිවරු ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් වෙනම වගන්තියක් 19වන සංශෝධනයේ ඇතුලත් වෙනවා. ඒ නිසා 43(3)හි කියන සංයුතිය යනු කුමක්ද යන්නත්, අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අඛණ්ඩ පැවැත්මට ඉන් හානි නොවේ කියන කොටසත් අගමැති ඉවත් නොකළ හැකියි කියන අය ගේන තර්කයක්. ඇමතිවරුන් ඉවත් කිරීම සම්බන්ධයෙන් වෙන 46(3 ) වගන්තිය මෙන්න මෙහෙමයි,


46(3) අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ අමාත්‍යවරයෙක්, අමාත්‍ය මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙක් නොවන අමාත්‍යවරයෙක් හෝ නියෝජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙක්-

    (අ) අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේ උපදෙස් මත ජනාධිපතිවරයාගේ අත්සන යටතේ යවනු                          ලබන ලිපියක් මගින්, ඉවත් කරනු ලැබුවොත් ; හෝ

                (ආ ) ස්වකීය අත්සන යටතේ ජනාධිපතිවරයා වෙත යොමු කරනු ලබන ලිපියක් මගින් ස්වකීය ධූරයෙන් ඉල්ලා අස්වූහොත් ; හෝ

          (ආ ) තවදුරටත් පාර්ලිමේන්තුවේ මන්ත්‍රීවරයෙකු නොවුවහොත් ; හෝ 
මිස, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ විධිවිධාන යටතේ යම් තාක් කල් අමාත්‍ය අණ්ඩලය පවතින්නේද ඒ තාක් කල් ස්වකීය ධූරය දරන්නේය.


මේ වගන්තිය අනුව ජනාධිපතිවරයාට හිතුමතේ ඇමතිවරුන් ඉවත් කරන්න නොහැකියි. එම නිසා එය 43(3 )හි වාසිය සොයන අයට යම් බලපෑමක් එල්ල කරනවා. 


ඔය විදිහට තමයි මේ දවස් වල ක්‍රියාත්මක වන, සංවාද ගත වන, අගමැති දොට්ට දැමීමේ සෙල්ලමේ හරඹදාන වගන්ති සමූහය ලියවිලා තියෙන්නේ. මීලඟ  දින කිහිපය ගත වන විට නීති විශාරදයන්ගේ උපදෙස් මත මේ ප්‍රශ්නය විසඳගන්න පුලුවන් වෙයිද නැතිනම්  ව්‍යවස්ථාව අර්ථ නිරූපන බලය ඇති ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය දක්වා මේ අවුල ඔඩු දුවයිද කියලා අපිට බලන් ඉන්න වෙයි.  ඒ තරම් දුර නොයා මේක සාමදානෙන් විසඳගන්න පුලුවන් වගේම පාර්ලිමේන්තුව තුලදී සිදු කල හැකි නූල් සූත්තර කිහිපයකිනුත් මේක විසඳගන්න පුලුවන් බවත් අමතක කරන්න නරකයි. 


Friday, February 16, 2018

ජවිපෙ , ඉතින් ඊට පස්සෙ





පළාත් පාලන මැතිවරණය අවසන් විය. එම මැතිවරණය තුල කන්දක් උසට බලාපොරොත්තු තබා සිටි ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ තවත් වරක් පහලට ඇද වැටී ඇත. පසුගිය මැතිවරණ කිහිපයකදීම ජවිපෙ ඉහළ ප්‍රතිඵල අපේක්ෂා කරගෙන සිටියද දිගින් දිගටම ඒවා බොඳවූ සිහින බවට පත්ව තිබේ. එසේ වන්නේ ඇයි?
මට වැටහෙන පරිදි නම් ජවිපෙ දිගින් දිගට සහභාගී වෙමින් සිටින්නේ තමන්ට අදාළ නොවන තරඟයකටය. ධනවාදී ක්‍රමයක් තුල ගොඩනැගී ඇති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී නියෝජන ක්‍රමයක් තුල වාමවාදී පක්ෂ වල තරඟ වැදීම දිගින් දිගටම අසාර්ථක උත්සහයන් බව ඉතිහාසය දෙස් දෙයි. දිගින් දිගටම අදාළ නොවන තරඟයකට සහභාගී වීම හරහා ජවිපෙ තම වටිනාකම් අහිමි කරගනිමින් සිටින අතර, වඩා ශක්තිමත් ධනපති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය තුල තම පක්ෂය දිය කරගනිමින් සිටී. එම පරාජයන්ගෙන් ගැලවීම සඳහා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් නොගැඹුරු ජනප්‍රියවාදී ඇඳුම් ඇඟලා ගැනීමට ඔවුන්ට සිදුවෙමින් ඇත. එම පොප් ඇඳුම් ඇඟලාගත් පසු ජවිපෙ සද්දෙට ගැසූ එකම  එකම බෙර පදය වූයේ දූෂණ විරෝධී බෙර පදයයි.  ජවිපෙ දූෂණ විරෝධී සටන් පාටය තෝරා ගත්තේ එය ඉතා පහසුවෙන් සෑම දෙනාටම තේරුම් කල හැකි මාතෘකාවක් නිසා විය යුතුය. එය සෑම දෙනා එක් කළ හැකි සටන් පාඨයක් ලෙස ඔවුන් සිතුවා විය හැක. නමුත් මහා පරිමාණ සොරකම් යනු තවදුරටත් අපිව පුදුම කරවන හෝ කම්පා කරවන ප්‍රවෘතියක් නොවේ.  දූෂණ වංචා යනු අපේ ඇඟට ඒ තරමට පත්තියම් වූ දේය. වසර ගණනාවක් පුරා පවතින අන්ත දූෂිත පාලන තන්ත්‍රයකුත්, දූෂිත ජනතාවකුත් වෙසෙන රටකට දූෂණ විරෝධී බෙර පද යනු අලුත් නැටුමකට ඇරයුම් කරන තාලයක් නොවේ.

රාජපක්ෂ යනු හුදු පුද්ගලයෙකු නොව දේශපාලන ප්‍රවාහයක් බව මේ මැතිවරණයෙන් නැවත අපිට ඉඟි කර ඇත. ඔහු තම වසර 10ක පාලන කාලය තුල බිහි කළ හෙජමොනික ස්ථාවරත්වය යනු ජාති සහ ආගම්වාදයයි. උතුරේ පැවති සන්නද්ධ මෙහෙයුම අතරතුර නිශ්චිත දෘෂ්ටිවාදී මෙහෙයුමක් එදවස දකුණේ  ක්‍රියාත්මක විය. එය සන්නද්ධ මෙහෙයුමෙන් පසු වඩා තීව්‍ර එකක් බවට පත්වූ අතර ඒ තුලින් උත්කර්ෂයට නැංවූ ජාතිය සහ ආගම පිළිබඳ චින්තාව යනු ජන මනස් වල ගැඹුරටම කාවැදුනක් බවට සැක නැත. පළමුව රටේ ආරක්ෂාව සහ ස්ව්යිරීත්වය වෙනුවෙන් කුලු ගැන්වුනු ඒ ගැඹුරු හැඟීම යුද්ධයෙන් පසු දේශපාලන බලය තර කරගැනීමට අනාචාරයේ යෙද්වූවක් විය. දකුණේ එය අනාචාරයේ යැවුනේ කෙසේද, එය එලෙසින්ම උතුරේ දමිළ ජාතිවාදීන් විසින් අනාචාරයේ යැවිණි. 

ජනවාරි 8 පෙරළියෙන් පසු යහපාලන රජය සංහිඳියාව තකා පියවරක් දෙකක් තබන්නට උත්සහ ගද්දීම දකුණෙන් ඊට එරෙහිව දැමුණාවූ කකුල් මාට්ටු නිසා එය කොර අනිමින් යන ගමනක් බවට පත් විය. ජනවාරි 8ට පෙර පැවති ජාති වාදය තම ජාතිය හා ආගම උත්කර්ෂයට නංවන්නක් වුවද ඉන් පසුව නැගී එන නව ජාතිවාදී නැම්ම ජාතියේ හා ආගමේ පැවැත්ම සහ ආරක්ෂාව ගැන මතුවූ බියෙන් සහ සැකයෙන් යුතු වූ ආරක්ෂණ ව්‍යාපෘතියක ස්වරූපයක් ගති. මහ ජාතිය, සුලු ජාතීන් විසින් තම සංස්කෘතිය ආක්‍රමණයට ලක් කරනු ඇතැයි යන බියක් ඇතිකරගත් අතර සුපුරුදු පරිදි සුලු ජාතීන්, මහ ජාතීන් විසින් තම් අයිතීන් දිගින් දිගටම පාගා දමන බවට වන ස්ථාවරය තවත් ශක්තිමත් කරගත්හ. ගෙවී ගිය කාලය පුරා මේ හැඟීම් දෙකින් වසාගත් උතුරේ සහ දකුණේ ධ්‍රැවීකරණ ක්‍රියාවලිය යනු අනවරත එකකි.

 යහපාලන රජයට දකුණේ වූ ජාතිවාදී දෘෂ්ටිවාදයන් ඇමතීමට තරම් පැහැදිලි කටහඬක් තිබුණේ නැත. එය බැරෑඬි හඬින් වචනයක් දෙකක් කියා නිහඬ වූවා මිස දකුණේ ජාතිවාදී දෘෂ්ටීන් සමග මුහුණට මුහුණලා සිටගන්නට ගියේ නැත. දකුණේ ඇතිවෙමින් ඇති සැක සංකා වලට පිළිතුරු සැපයීම ඔවුන් විටෙක බියෙන්ද තවත් විටෙක අවඥාවෙන්ද බැහැර කළහ. රජයේ හඬ එසේ නිහඬ වී යද්දී ජවිපෙ ප්‍රමුඛ වාමාංශික ව්‍යාපාරය කළයුතුව තිබුණේ නිසි බුද්ධිමය කතිකාවක් ජාතිවාදයට එරෙහිව ඇරඹීමත්, එය සාමාන්‍ය ජනයා අතරට තේරෙන සිංහලෙන් ගෙනයාමත්ය. යම් යම් වාමාංශික ව්‍යාපාර එම සටනේ බුද්ධිමය කොටස ඉටුකරන්නට උත්සහ ගත්තද එය සාමාන්‍ය ජන විඥානයට අමතන්නට තරම් සුමට වූයේ නැත. රජය එම අභියෝගය නොදුටුවා සේ සිටීමත් , ජවිපෙ විසින් එම අභියෝගය දූෂණ වංචා මාතෘකාවෙන් වසා දැමීමත් නිසා , නිසි පිළිතුරු හෝ ආමන්ත්‍රණ නොලැබුණු ජාතිවාදී කතිකාව දිගින් දිගටම කෙරීගෙන ගියේය. එය විසින් ජනයා තුල රටේ ආරක්ෂාව ගැන බියකුත්, තම ජාතිය සහ ආගම පෙරටු කරගනිමින් ලාංකීයත්වය අමතක කරනා නැඹුරුවකුත් ඇතිකරන ලදී. සරළවම කියනවානම් රාජපක්ෂ හෙජමොනිය දිගින් දිගටම ජන මනස් තුළ හොල්මන් කරමින් පැවතියේය. එහි ප්‍රතිඵල මේ මැතිවරණය තුලින් පෙන්වාදී ඇත. එය දකුණේ පමණක් නොව දිගින් දිගටම දෙමළ ජාතිවාදය දෙසට විතැන් වන උතුරේත් එසේමය.

නිදහසින් පසු මේ දක්වාත් අපි ලාංකීය චින්තනයක් තුල  සියලු ජාතීන් ගොනු කිරීමට අපොහොසත්වී සිටිමු. දිගින් දිගටම ජාතිවාදය නිසා දෙපසට, තුන් පසට වෙන්වන ජනයා එක් තැනකට ගෙන ඒමේ වැධගත් උත්සහය ජවිපෙ විසින් ඉතිහාසය පුරා පසුපසට දමා ඇත. මුලදී නිසිමග සිටි සාම්ප්‍රදායික වමේ පක්ෂද මැතිවරණවලට ඉදිරිපත්වීමේ නොගැලපෙන තරඟයට ගොස් ජාතීවාදය වැලඳගත්හ. ඒ නිසා වසර 70ක කාලයෙන් බොහෝ ප්‍රමාණයක් අපි ගෙවා ඇත්තේ ජාතිවාදයට එරෙහිව හඬනගනා , ජන මනස් බුද්ධියෙන් පුරවනා, ශක්තිමත් වාමාංශික ව්‍යාපාරයකින් තොරවය.

ඒ අඩුව භාවිතයට ගනිමින් මෙරට දක්ෂිණාංශික බලවේග දිගින් දිගටම ජාතිවාදී හැඟීම් දඩමීමා කරගනිමින් මෙරට ජනවිඥානය හසුරුවමින් සිටී. අපේ රටේ පාලක තීරුව පසු ගිය කාලය පුරා දැරිය නොහැකි තරම් පුලුල් වෙමින් ඇත. පාර්ලිමේන්තුව තුල පවතින අතිවිශාල ඇමති මණ්ඩලය අඩු කිරීමේ සිහිනය දැන් දශකයකටත් වඩා කලක් සිහිනයක් බවටම පත්ව ඇත, එමෙන්ම පාර්ලිමේන්තු මංත්‍රීන් ගණන වැඩි කිරීමටත් ව්‍යවස්තා යෝජනාවේ දැක්වේ, පළාත් සභා සුදු අලියෙක් බවට අපි උපන්දා සිටම කියවේ, ඒ අල්ල පනල්ලේ පළාත් පාලනයට මෙවර අලුතෙන් 4000කට වඩා පත්වේ. නමුත් ජවිපෙ මේ ගැන නිහඬය. නැතිනම් දුන්නේ ඇල් මැරුණු පතෝල ගනයේ උත්තරය. එයට හේතුව ජවිපෙ මේ මැතිවරණ උගුලේ සිරවී සිටීමයි. තම නියෝජිතයන් වැඩි ගණනක් පාලන තන්ත්‍රය තුලට දමා ගැනීමේ හැකියාවක් හමුවේ ජවිපෙ හඬ බැරෑඬි විය. ජනයාට දැරීමට සිදුවන අමතර බරට එරෙහි සටන පසුවට කල් දැමීමටට ඔවුහු තීරණය කළහ. ඒ මෙවර මැතිවරණයෙන් තමන්ට ඉහළ නියෝජිත කෝටාවක් ලැබෙනු ඇතිය යන ඊනියා සිහිනය මුල් කරගෙනය.

ඉතිහාසය පුරාම ජයගත නොහැකි, නොගැලපෙන, මැතිවරණ උගුලෙහි හිරවෙන වාමාංශික ව්‍යාපාරවලට සිදුවූයේ මෙවැනි ජනප්‍රියවාදී රැළි හමුවේ ගසාසෙන යාමටය. එනිසා දැන්වත් මේ මැතිවරණ දිනීමේ සිහිනයෙන් ජවිපෙ ප්‍රමුඛ වාමාංශික සංවිධාන ඇහැරෙන්නේ නම් මැනව. අවැසිව ඇත්තේ පුරවැසියා ජාතිවාදයෙන් හා ආගම් වාදයෙන් ගලවා ගත හැකි සමාජ ව්‍යාපාරයකි. එය පුරවැසියා දේශපාලන දැනුමෙන් සන්නද්ධ කරන්නක් විය යුතුය.වත්මන් ලාංකිකයා යනු දේශපාලන බුද්ධියෙන් හීනවූ , ඕනෑම කුණුගොඩක් විශ්වාසයට ගෙන රට ගිනි තියන පන්නයේ වගකීම් විරහිත දේශපාලන සත්වයෙකි. ඒ දැනුම් විරහිත භාවය නිසාම මෙරට දේශපාලන පක්ෂ විසින් ඔවුන්ව අල්ලේ නටවමින් සිටී. 
ජාතිවාදි හරණයවූ , නිසි දේශපාලන දැනුමෙන් යුතු පුරවැසි සමූහයක් ශක්තිමත් සමාජ ව්‍යාපාරයක් වටා එක්වූ කළ එය හොඳ පීඩන කණ්ඩායමක් වනු ඇත. අද දවසේ වමේ මෙහෙයුම විය යුත්තේ මේ වගකීමක් ඇති පුරවැසියා බිහි කිරීමේ මෙහෙයුමයි. එය සමාජවාදය බිහි කරන්නක් නොව ධනවාදය තුල දේශපාලන විඥානය වඩා හොඳින් කළමණාකරනය කළ හැකි ජනතාවක් බිහි කිරීමේ මෙහෙයුමකි. මේ මොහොතේ විය හැකියාවක් නැති සමාජවාදයේ සිද්ධාන්ත මෙලෝ යකෙකුට නොතේරෙන මහප්‍රාණ සිංහලෙන් දේශනා පවත්වන ගුහාගත බුද්ධිමය වාමාංශික ව්‍යාපාරත් , වත්මන් ජනප්‍රිය මැතිවරණ සිතියම් තුල පස්ස බිම ඇනගන්නා කරනම් ගසමින්, තම වටිනාකම් වේගයෙන් සිඳගනිමින් සිටින ජවිපෙත් එක අරමුණක් වෙනුවෙන් වහා පෙලගැසියයුතු මොහොත උදාවී අවසානය. කාලය වේගයෙන් ගෙවී යමින් ඇත. ජාතිවාදී අගල නැවත කපා ඇති බව අමතක නොකරන්න. හෙට දවසේදී ගඟ වේගයෙන් ආපස්සට ගැලීමට නියමිතය.

Sunday, February 4, 2018

පෙබරවාරි 11 වැනිදා උදෑසන






අද , පෙබරවාරි 4, එනම් 70වෙනි නිදහස් දිනය ගෙවී යමින් ඇත. තව සතියකින් පෙබරවාරි 11වැනිදා උදා වනවිට මෙරට තවත් පළාත් පාලන මැතිවරණයක් අවසන්වී තිබෙනු ඇත. පෙබරවාරි 11වැනි දින අරුණලු උදාවීමට සතියකට මත්තෙන් අපි මේ ගෙවමින් සිටිනුයේ මෝහනීය  කාලයකි. 2015 අගෝස්තුවෙන් පසු රජ පුටු ටික ඔවුන්ට භාරදී අපි ගේ මුල්ලේ පුටුවට වැටුනෙමු. එදායින් පසු මේ ගෙවී යමින් ඇත්තේ නැවතත් අපිට රජ පුටුවල ඉඳගනිමින් යම් මහන්තත්වයකින් යුතුව වටපිට බලමින් සිටිය හැකි කාලයකි. මන්ද අපි ඉදිරිපිට තවත් මැතිවරණයක් ලඟ ලඟ එන බැවිනි. ඉදින් එතුමන්ලාගෙන් අපිට රජ සැලකිලිය, කරවටක් පොරොන්දුය. ඇසෙන හැටියට 11වැනිදායින් පසු ගම දිනනු ඇත, ගම සුරපුරයක් වෙනු ඇත , දූෂණය නම් වචනය ශබ්ධකෝශයෙන් අතුගෑවී යනු ඇත. එහෙයින් අපි මේ පසු කරමින් සිටින්නේ දිනුම් කණුව කරා දිවෙන අවසන් මයිල කිහිපයයි. ඉතින් මා ප්‍රිය ඡන්ද දායකයිනි, අපි නටමු , ගයමු, ප්‍රීති වෙමු. 10වැනිදා උදෑසනින්ම ගොස් ඔබේ පරමාධිපත්‍යයේ කතිරය ගසා, ඔබේ මහා බලයේ පෑන් පහර ගසා ඔබ දිනවනුයේ ඔවුන් නොව ඔබමය. අපේ රජ පුටු භාර දෙන්නේ අපේ සේවකයන්ටය, උන් එය දිස්නය දෙන තෙක් මදිනු ඇත, පාට තවරනු ඇත , මකුළු දැල් බඳිනට නොදී දූවිලි පිසිනු ඇත. උන්ගේ මහන්සියෙන් අපට තවතවත් සුව පහසුවෙන් හිඳීමට හැකිවනු ඇත. අපි රජ වනු ඇත නැවතත්, මේ සිටිනවාටත් වැඩි තේජසින්. මේ අපි සිටිනා මෝහනයේ මායාවයි.

දශකයට අධික කාලයක් තිස්සේ අපි ලෝකයේ ලොකුම ඇමති මණ්ඩලය අඩු කිරීමට මාන බලමින් සිටිමු. නමුත් එය සිදුවී නැත. උන් විඳින රජ සැප අපි වෙනුවෙන් දැන් අතහරිතැයි, දැන් අතහරිතැයි විශ්වාස කරමු. නමුත් උන් අත්හල සැපක් නැත. උතුරු නැගෙනහිර අර්බුධය විසඳනු වස් පිහිටවූ පළාත් සභා සුදු අලියෙක් බව ඉපදුන දා සිට අසා ඇත. නමුත් ඒ අලියා තවමත් සුදුය. ජාතික ප්‍රශ්නය එහෙමමය. පාර්ලිමේතුවට දූෂිතයන් අවැසි නැති බවට අපි හඬගා කියද්දී උන්ද දෑත් ඔසවා එකඟවත්වය පල කළහ. අපේ උන් දූෂිතයන් ඡන්දයෙන් පරදා ගෙදර යවන්නට තැත් කරද්දී, හොර පාරෙන් උන් නැවතත් පාර්ලිමේන්තුව තුලට වැද්දගත්තේ නිකම්ම නොව ඇමති කම්ද පුදමින්ය. මේ පුංචි රටකට ඇයි මෙතරම් ඇමති මණ්ඩලයක්, ඇයි මෙතරම් විශාල පාර්ලිමේන්තුවක් අසද්දී අලුත් ව්‍යවස්තා යෝජනා එන්නේ  225, 280ටත් එහා යවන්නටය. තතු එසේ වෙද්දී සතියකට පසු අරුණලු උදාවනවිට පළාත් පාලනයට 4000කටත් අධික අමතර සභිකයන් එකතු වීමට නියමිතය. ඒ සියලුදෙනා පෝෂණය කිරීම අපේ කරමත පැටවෙනු ඇත. මෙතරම් කුඩා රටක පාලක තීරුව දිනෙන් දින පුලුල් වද්දී පාලිත තීරුව දිනෙන් දින අමතර බරක් කර ගසනු ඇත. ඒ නිසා,

සහෘදයනි එන්න
11වැනිදා උදෑසන මල් පිපේදැයි බලන්න
උඹලාට පෙනේවි මුලු ගහම වසාගෙන,
පැතිර ඇති මල් පොකුරු නොව පිළිල ගොන්න
එය දුටු විටවත් යයිද තේරුම්,
මේ සියලු පක්ෂ,
අපේ අන්තිම ලේ කලඳ දක්වා උරාබොන බව
ඒ නොදැනෙනා සේ අපි,
මාරුවෙන් මාරුවට අපේ පෑන් පහර උන් ඉදිරියේ ගසන බව
පරම බලයක් අපි සතුව ඇති බවත්,
එය නාස්ති නොකර කතිරයක් සේ සලකුණු කල යුතු බවත්,
කුඩා කල සිට මට උගන්වයි, 
දැනුදු සජ්ජායනා කරයි දසතින්.
එනමුත් මට නම් දැනී නැත මේලෝක පරම බලයක්
ආවට පසු ඡන්ද පොලෙන්, 
ඇත්තේ දම් පැහැති පැල්ලමක් පමණයි සුලැගිල්ල මත
එයත් මැකී යයි දවස් දෙක තුනක් ඇවෑමෙන්.
ඉතින් කුමක්ද විසඳුම කියා මගෙන් නොඅසන්න.
මා මේ ලිව්වේ ප්‍රශ්නයේ ඉතා කුඩා කොටසක්ය.
ප්‍රශ්නය A4 කොල හත අටක් දිගය. 
ඒ නිසා 11වැනිදා උදේ වන විට අමතක නොකරන්න,
පිළිතුර තවමත් සෙවිය යුත්තක් බව.

Saturday, February 3, 2018

කූඹියෝ ලොකු ද?






"උඹ මොනවද බොන්නෙ ?"
"උඹ මොනව බිව්වත් මෙහෙ තියෙන්නේ ප්ලේන්ටී විතරයි"

පසුගිය වසර 5,6ක් තිස්සේම ලාංකික ටෙලි නාට්‍ය රසික ප්‍රජාවට සිදුවූ තිබෙන්නේ මේ සන්තෑසිය බව අමුතුවෙන් කිවයුතු නොවේ. අපි කෙතරම් රස වර්ග වලට කැමැත්තෙන් සිටියද අපිට බොහෝ විට රහ බලන්නට ලැබුනේ සීනි නොදැමූ, කහට ගතියක් ගෑවිලාවත් නැති, නිවී ඇල්ව ගිය තේ කෝප්පයක් බඳුවූ ලාචෝරු , එදා වේල ටුවර්ස් ටෙලි කතා ගොන්නක්ය. අතරින් පතර අති විශිෂ්ඨ උත්සහායන් නොතිබුනාම නොවේ. නමුත් බොහෝවිට වුනේ පෙරකිව් ඇල්මැරුනු නාට්‍ය ගොන්නක් මැද ඒ වටිනා උත්සහයන් ප්‍රේක්ෂක අවදානයෙන් සැඟව යාමය. එවන් කාලයක කූඹියෝ යනු සැමගේ සිත් සතන් නොසිතූ පරිදි දිනාගන්නා ටෙලි සිත්තමක් බව තහවුරු කිරීමට අමුතුවෙන් අටුවාටිකා ලිවියයුතු නොවේ. පුංචි තිරයෙන් ඈත්ව සිටි බොහොමයක් දෙනා නැවතත් රූපවාහිනී තිරය ඉදිරියට ගෙන එන්නට කූඹින්ට හැකිවූ බව නොරහසකි.  එය මේ වෙද්දී මෙරට ජනප්‍රියම, වැඩිම දෙනා නරඹන නාට්‍යය නොවුනත්  තරුණ ප්‍රජාවන්හී ප්‍රධාන මාතෘකාවක් බවට කූඹියෝ පත්ව තිබේ. ඒ ප්‍රජාව වනාහී බොහෝ විට සමාජ ජාල තුල ඉතා සක්‍රීය පිරිස්ය. ඒ නිසා social media අස්සේ කරක් ගසනා ඕනෑම එකෙක් කූඹින්ව දනී. නමුත් එයින් පිට ඉන්නා හෝ තරුණ විය ඉක්මවූ බොහෝ දෙනෙක්ට කූඹියෝ තවමත් ගෝචරවී නැති බව නයියාට සිතේ.

පොඩි පූර්විකාවක් වගේ ලියන් ඇවිත් එක පාරටම හිතුනා භාෂා විලාසය මාරු වෙන්න ඕනි කියලා. මොකද කූඹියෝ වගේ හිතේ ලොකු ඉඩක් ගත්ත නිදහස් නිර්මාණයක් ගැන කතා කරද්දි භාෂාවත් නිදහස් වෙන්න ඕනි. ඇත්තටම කූඹියෝ අපිට වැදුනේ ඇයි. ඒකට ගොඩක් හේතු තියෙන්න පුලුවන්. මට හිතෙන්නේ ප්‍රධානම හේතුව වුනේ මුල කොටස් දහය පහළවේ  තිබ්බ සිදුවීම් ටික. ඒ සිදුවීම් පහුගිය කාලයේ බිහිවුනු කිසිම නාට්‍යයක තිබුනේ නැති දේවල් ටිකක්.  අඩුගානේ පහු ගිය දශකයේවත් හිටියේ නෑ මෙහෙම character එකක්. අපරාධකාරයෙක් උත්කර්ශයට නංවන , ඒ අපරාධකාරයා සිරා පොරක් ලෙස වර්ණනාත්ම දෘෂ්ටිකෝනයෙන් ප්‍රේක්ෂක ඇස් ඉස්සහට ගෙන ඒමක් ලංකාවේ වෙලා නැතුව ඇති. එහෙම නොවෙන්නේ ගොඩක් වෙලාවට අපේ සංස්කෘතියත් එක්ක. ආගමික මතවාද දැඩි ලෙස කාවැදුණු අපේ සංස්කෘතිය තුලින් කවදාවත් අපරාධකාරයෙක් හෝ අනුන්ව පෙලලා ජීවත් වන්නෙක් උත්කර්ශයට නංවන්න ඉඩක් දෙන්නේ නෑ. නමුත් ඇත්තටම අපේ ජීවිතේ අහුමුලු වල මේ වගේ චරිත හැංගි හොරා ජීවත් වෙනවා. අපේ ගම්වල ජීවත් වෙනවා හිත හොඳ හොරු, මැරයෝ. එහෙමත් නැත්නම් ලොකුවට දූෂණ වංචා කරන දේශපාලකයෝ. මේ උදවිය ඒ වැරදි දේවල් කලාට ගමේ මිනිස්සුත් එක්ක හරිම හිතවත් කමෙන් ජීවත් වෙනවා. ඔවුන්ට ආදරෙන් සලකනවා. ඔවුන්ගේ හද ගැස්ම , ජීවන විලාසයත් එක්ක බද්ධ වෙන්න දන්නවා.ඒ නිසා එලිපිට කියන්න නොගියත් මිනිස්සු හිත යටින් ඒ චරිත වලට ගොඩක් මනාපයි. සංස්කෘතික හා නීතිමය තත්වයන් උඩ වැරදිකරුවන් වන මේ චරිත වලට තමන්ගේ ඇති කැමැත්ත කවුරුත් හෙලිකරන්නේ අඩුවෙන්.ඉතින් ඒ ගතිය අපේ කලා නිර්මාණ වලත් එහෙමමයි. ගොඩක් වෙලාවට රූප මාධ්‍යයේ එහෙමයි. ඒ නිසා අපේ නිර්මාණ වල හැම විටම වගේ ඉදිරියට ගේන්නේ අර කිව්ව අපරාධකාරයො නැත්නම් ගේම්කාරයො නිසා පීඩාවට පත්වෙන චරිත වල දුක. ඔවුන් හොටු පෙරන් අඬන , නැත්නම් පොලවෙ අත ගගහා සාප කරන වගේ දර්ශන. ඒ අතර අපරාධකාරයා නැත්නම් ගේම් කාරයා, රැවුල වවාගත්ත , කැත,  දරුණු, කිසිම ඉගනීමක් නැති හිතක් පපුවක් නැතු දුෂ්ටයෙක් විදිහට. නමුත් බටහිර බිහිවන නිර්මාණ මේ විදිහට එක් අන්තයකට සීමා වෙන්නේ නෑ. ඔවුන්ගේ ගොඩක් නිර්මාණ තියනවා අපරාධකරුවා උත්කර්ශයට නංවන. ඔහුගේ දැනුම ගැන , තීක්ෂණ බුද්ධිය ගැන අපිව පුදුම කරවන මේ නිර්මාණ වලින් අපි ආදරය කරන ගේම් කාරයො බිහි කරනවා. ඒ කරන්නේ ඔවුන්ගෙන් පීඩාවට පත්වෙන පාර්ශවයේ දුක හංගමින්. මේ අත්දැකීම අපේ නිර්මාණ ප්‍රවේශයන් වලට සෑහෙන අලුත්. කූඹියෝ තුල අපිට හමුවෙන්නේ අන්න ඒ decent ගේම් කාරයා. එතකොට අපෙන් සැඟව යන්නේ ඔහු නිසා අගතියට පත්වෙන පාර්ශවයේ දුක වේදනාව. 

අනික් කාරනය අපිට මේකේ ලංකාවේ 99%ක්ම නිර්මාන වල මුනගැහෙන පවුල මුන ගැහෙන්නේ නෑ. ඒ කියන්නේ තාත්තා, අම්මා, දුව, පුතාල දෙන්නා එකට වාඩි වෙලා බත් කන, නාහෙට අහන්නේ නැති පුතාට බනින අම්මා, හොර ලව් තියන කෙල්ල, ඒ දුව නිසා අඬන අම්මා , සැමියගේ අයතා සම්බන්ධයන් හෝ මහ රෑබෝවෙනකල් ගෙදර එන්නේ නැති එක ගැන පැමිණිලි කරන බිරිඳ ,ඔය වගේ පහුගිය කාලේ බිහි වුනු එදාවේල ටුවර්ස් නාට්ටි කෑලි වල තිබ්බ මේ වාත වෙන පවුල කූඹියෝ වල නෑ. ඒකත් බටහිර නිර්මාණ වලට ආශක්ත වුනු තරුණ පරම්පරාව කැමති දෙයක්. ඔය පවුලේ ගැටුම් ඉවරයක් නැතිව උලුප්පලා පෙන්නන විකාර සහගත trend එක අපේ නිර්මාණ කලාවට ගෑවුනේ ඉන්දියානු පල් හෑලි ටෙලි නාට්‍ය වලින් වෙන්න ඕනි. ඒ වගේ නිතර ගැටුම් ඇතිවන ආතතිගත පවුල් සංස්ථාවන් දිහා කම්මුලේ අතගහගෙන බලන්න අපේ අම්මලාගේ පරම්පරාවේ උදවිය කැමති වුනත් අපේ තරුණ පරම්පරාවනම් කැමති නැති බව පැහැදිලියි.

තුන්වෙනි කාරනාව මේකේ අපිට හම්බෙන ජෝකර්. ඇත්තටම එහෙම ජෝකර් කෙනෙක් මේකේ නැහැ. ඒ ජෝකර් වචනේ මම ගන්නේ පහුගිය කාලේ පුරාම බිහි වෙන නාට්‍ය වල ජෝකර් කෙනෙක් ඉන්න නිසා. කතාවට කිසිම අදාලත්වයක් නැති මෝඩ චූන් දෙබස් ටිකක් දාලා කතාව දික් ගස්සන්න භාවිත කරන ජෝකර් කෙනෙක් මේ හැම නාට්‍යයකම ඉන්නවා. හුදෙක් සම්ප්‍රප්පලාප විකාර සහගත ඉරියව් වලින් කියවන මේ ජෝකර් දැන් කල් ඉකුත් වෙලා කුණු ගඳ ගහන චරිතයක්. නමුත් කූඹියෝ වල අපිට හම්බෙන , අපිව හිනස්සන චරිතේ එහෙම කතාව දික් ගස්සන්න භාවිත කරන , උඩින් පහත් වෙන චරිතයක් නෙවී. ඔහු මේ නට්‍යයේ ප්‍රධාන නලුවෙක් වෙන ප්‍රියන්ත මහ-උල්පතගම. ප්‍රියන්තගේ චරිතේ තමයි මේ නාට්‍යයේ ලබැඳියන් 80%කමගේම හිත අමන්දානන්දයට පත්කරපු චරිතෙ. ජෝකරයෙක් නොවී අපිව හිනස්සනේ කොහොමද කියලා ඔහු අපිට පෙන්නුවා. අපිව පුදුම කෙරෙව්ව ඔහුගේ රංගන කෞශල්‍යයෙන්. ඒ තරමට අපිව හිනස්සන්න පුලුවන් ප්‍රියන්තට අපිව අඬවන්නත් පුලුවන් කියලා කතාවේ අන්තිම හරියට එද්දි වැටහෙනකොට අපි තව තවත් ඔහුට ලංවුනා.

හතර වෙනි කරුණ වෙන්නේ අපිට කූඹියෝ වල හම්බ්වෙන්නේ නෑ ලව් කරන තරුණ ජෝඩු. අධ්‍යතනයේ බලන බලන හැම කතාවෙම ඉන්නවා තමන්ගේ සම්බන්ධය අමාරුවෙන් පන ඇද ඇද ගැටගහගෙන යන තරුණ ජෝඩු. කොණ්ඩෙ පාට කරපු කෙල්ල. එයාගේ පස්සෙන් හැපි හැපි යන කොල්ලා. මුන් පාරවල් ගානේ රණ්ඩු වෙමින්, ෆෝන් එකෙන් රණ්ඩු වෙමින්, කඩවල් ගානේ තොඳොල් වෙමින් ගලාගෙන වාත ලව් එක අපිට කූඹියෝ වල හම්බවෙන්නේ නෑ. විරුද්ධ ලිංගිකයන් අතරෙ තියන මේ ආතති සහගත ලව් එක රැකගන්න ඔවුන් දෙදෙනා සහ උන් වටේ ඉන්න පිරිස ගහන ගේම අවුරුදු ගානක් තිස්සේ බලලා අපි හෙම්බත් වෙලා ඉවරයි. ඒ මදිවට ගොඩක් music videos වල තියෙන්නේත් ඔය කතන්දරේමයි. ඒ වෙනුවට අපිට කූඹියන් තුල හම්බවෙන්නේ පිරිමි දෙන්නෙක් අතරෙ තියන සම්බන්ධයක්.
ඒ කිව්වේ sex කිරීමේ උවමනාවෙන්, ළමයි හැදීමේ උවමනාවෙන් ගොඩනැගුණු ආදර සම්බන්ධයක් නෙවී. තමන්ගේ ජීවිතය ගැටගහගන්න, එකිනෙකා පෝෂණය කරගන්න , දැනුම ලබාගන්න ගොඩ නැගෙන පිරිමි-පිරිමි සම්බන්ධයක්, ආදරයක්. ජෙහාන් සහ ප්‍රියන්ත අතර තියන මේ chemistry එක අපිව අර ගෑනු-පිරිමි ලව් කතා අස්සේ තිබ්බ හෙම්බත් වුනු ආතතිසහගත විකාරයෙන් මුදවනවා. කොල්ලො දෙන්නෙක් සෙට් වෙලා ජීවිතේ ගැටගහන්න දරන  උත්සහයේ තියන ලස්සන. උන්දෙන්නා තමන් අතර වෙන මතභේද සමනය කරගන්නා ආකාරය සරලව කියනවනම් කොල්ලො දෙන්නෙක්ගේ තියන බොක්කෙ ෆුල් ෆිට් එක කූඹින් තුල අපිට මුන ගැහෙනවා.උන්ගේ ජීවිතේ අනුන්ගේ sex fantasy හෝ තමන්ගේ sex fantasy වෙනුවෙන් කඩප්පුලි වැඩ කරලා  නාස්ති වෙන විකාර සහගත ක්‍රියාවලිය නෑ. එලෙසින්ම මේකේ පෙම්වතියක් විදිහට අපිට මුන ගැහෙන යුරේනිත් ලංකාවේ නාට්‍ය වල අපිට මුන ගැහෙන සාම්ප්‍රදායික පෙම්වතිය නෙවී. ඇය ඊට එහා ගිය පෞර්ශයක් තියන, ධනාත්මක සහ සරාගී චරිතයක්. ඒක කොටටඇඳලා ඇඟ පෙන්නලා ගන්න හදන සරාගී කමක් නෙවී. 

ඒ කාරණා සියල්ල අතරෙ මෙහි සිටින සියලුම චරිත වල රංගන ප්‍රතිභාව මතක් නොකරම බෑ. ජෙහාන්ගෙන් පටන්ගෙන ,අපිට මුන ගැහෙන වාමාංශික නායකයා, මනු වර්න ඇතුලු පිරිසගේ දක්ෂතාව අපිව කූඹියොන්ට ආදරයෙන් බන්දනවා. ඒ සියලු දෙනා එකට ගොනු කරපු ලක්මාල්ගේ සහ දමිතගේ වික්‍රමයට අපේ ප්‍රනාමය. මේ සියලු කාරනා මැද නයියාට හිතෙන පස්වෙනි කාරනයක් තියනවා,
ඒ තමයි කූඹියෝ වටා ගොඩ නැගුනු marketing campaign එක. ලක්මාල් කිහිප විටකම කිව්වේ ඔවුන්ට advertising වෙනුවෙන් වියදම් කරන්න තරම් සල්ලියක් තිබුනේ නැති බව. සල්ලි වියදම් නොකර හරි ලක්මාල්ගේ හිතවතුන් ලකා වෙනුවෙන් ඒ ගේමට බැහැපු බවයි නයියාගේ නිරීක්ෂණය. කූඹියෝ එලියට එන්න සති දෙක තුනකට කලින් ඉඳන්ම සමාජ ජාල හරහා මේ පිලිබඳ කනින් කොනින් කතා වුනා. මතක විදිහට චින්තා වරක් දාල තිබ්බ ලකා කිව්ව කතාවක් නිසා ඔහු මැරෙනකල්ම කූඹියෝ නොබලන බව. මේ ප්‍රකාශය අතිශය ප්‍රචාරන වාදී එකක්.කොහොමත් චින්තා කියන්නේ marketing අපි බලාපොරොත්තු නොවෙන අවස්තා වල පාවිච්චි කරන පොරක්.  ඒ වගේම කූඹියෝ කියලා ලංකාවේ පළවෙනි TV series එක දැන් ITN එකේ පෙන්වනවා කියලා හා හූවකුත් හීනියට පැතිර ගියා. මේ TV series කියන වචනෙට ආසක්ත උනු බොහෝ දෙනෙක් කූඹියෝ බලන්න පෙලඹුනා.. නාට්‍ය පටන්ගන්න කලින්ම බොහොම සූක්ෂම විදිහට මේ campaign එක පටන් අරගෙනයි තිබුනේ. නාට්‍ය පටන් ගත්තට පස්සේ සමාජ ජාල හරහා බිහි වුනු විවිධාකාර අංශ හරහා කූඹියොන්ට විශාල ආකර්ෂණීය ප්‍රචාරයක් ලබාදුන්නා. මේක හේතු වුනා ජීවිතේට සිංහල නාට්‍ය නොබලන බොහෝ තරුණ ප්‍රජාවක් කූඹියෝ වෙත ගෙන්වගන්න. නමුත් ඔවුන්ව රඳවගන්න පුලුවන් වුනේ කූඹින්ගේ තිබ්බ නිර්මාණ කෞෂල්‍යය නිසාම තමයි. මේ ප්‍රචාරනය ඉතා ධනාත්මක දෙයක් විදිහටයි නයියා දකින්නේ. ලකාට නම් මේ ප්‍රචාරය දෙන්න මුල ඉඳලම ඔහුගේ හිතවතුන් මහන්සිවුනාට සැකයක් නෑ. සල්ලි අතින් වියදම් නොකර මේ නව මානයන් හරහා කෙරෙන ප්‍රචාරයන් බොහොම effective. කොහොමත් තමන් හඳුනන හෝ නොහඳුනන කෙනෙක්ගේ හොඳ වැඩක් සඳහා ලාබ ප්‍රයෝජන නොතකා , සමාජ ජාල හරහා ගොඩ නැගෙන මේ එකතුව හරිම ලස්සන ඉදිරිගාමී එකක්. ඒක ඉස්සරහට තව තව දියුණු වෙලා ලෝකය කලබල නොකර , ලස්සන කරනවනම් ගොඩක් වටිනවා.

අවසාන වශයෙන් කූඹියෝ ලොකුද?..ඔව් මේ කූඹි ටික ලොකුයි. කතාව , රංගනය , අධ්‍යක්ෂණය , කැමරා අධ්‍යක්ෂණය, ප්‍රචාරනය පැත්තෙන් පෙන්නුව ධනාත්මක දේවල් පැත්තකින් තිබ්බත් ලාංකීය සබුද්ධික  ටෙලි රසිකත්වය ආපහු රූපවාහිනිය ඉස්සරහ වාඩි කෙරෙව්ව එක නම් ලොකුම ලොකු වැඩක්. ලකාට අන්තිමට කියන්න තියෙන්නේ ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාරෙන් දෑස් අන්ධ කරන් දවස ගානේ කතාව ලිය ලිය TV එකේ පෙන්නන තැනටනම් වැටෙන්න එපා සත්තලන්. කූඹියෝ season 2  එකක් කරනවනම් පරිස්සමට වෙලාව අරගෙන කරපන්. ජයවේවා.

Wednesday, January 31, 2018

සහෝදරයා තුන්වන පාඩම - 57' බණ්ඩා,චෙල්වා ගිවිසුම






සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කරනුවස් පත් කරනලද අනුකාරක සභාව කෙටි කාලයක් තුල තමන් විසින් සකස් කරන ලද පනත් කෙටුම්පත ඉදිරිපත් කරන ලදී. එය සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කරන අතර සුළුතරයේ භාෂා අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම සඳහා සකස් කරන ලද පනත් කෙටුම්පතක් විය. මෙම කෙටුම්පතට පාර්ලිමේන්තුවේ ආණ්ඩු පක්ෂ කණ්ඩායමේ අනුමැතිය ලැබුණද සමහරක් මන්ත්‍රීවරුන්ගේ විරෝධය එල්ල විය. එයට ප්‍රධාන හේතූන් වූයේ දෙමළ සහ ඉංග්‍රීසි  පළාත් පාලන ආයතන තුල භාවිත කිරීමට අවසර දෙන විධිවිධාන එම පනත් කෙටුම්පතේ අන්තර්ගත වීමත් 1960 ජනවාරි පළමුවැනිදා තෙක් රටේ සාමාන්‍ය පරිපාලනයේදී දෙමළ හා ඉංග්‍රීසි භාවිතයට අවසර දීමත්ය. කෙටුම්පතට විරුද්ධවූ භික්ෂූන් වහන්සේලාගේත්, සිංහල භාෂා ප්‍රේමීන්ගේත් මතය වූයේ මැතිවරණයට පෙර ඉදිරිපත් කල සිංහල පමණක් පොරොන්දුව ඉහත කී වගන්තීන් මගින් කිසිසේත් පිළිගත නොහැකි අයුරින් ලිහිල් කර ඇති බවයි.

ලංකා විශ්ව විද්‍යයාලයේ ආර්ථික විද්‍යාව පිළිබඳ කථිකාචාර්‍යවරයෙකු වූ F.R.ජයසූරිය එම පනත් කෙටුම්පතට විරෝධය පාමින් පාර්ලිමේන්තු පරිශ්‍රය තුලම මාරාන්තික උපවාසයක් ආරම්භ කළේය. තවත් මන්ත්‍රීවරුන් කිහිප දෙනෙකුගේද සහය ඊට හිමිවීමත් සමග අසීරුතත්වයකට පත් අගමැතිවරයා මැදිහත්වී උපවාසය නතරකිරීමට ජයසූරිය එකඟකරවාගත්තේ සුළු ජනවර්ග වලට සහන සලසන සියලුම වගන්ති පනත් කෙටුම් පතින් ඉවත් කරගනිමිනි.

ආණ්ඩු පක්ෂය සම්මත කරගත් අලුත් පනත් කෙටුම්පතට අනුව සිංහල නොදන්නා අයද වැඩ කළ යුතුව තිබුණේ සිංහල භාෂාවෙනි. අති බහුතරයක් දෙමළ ජනයා ජීවත්වූ ප්‍රදේශවල පැවති පළාත් පාලන ආයතනවල අය පවා වැඩ කළයුතුවූයේ සිංහල භාෂාවෙනි. නීතියට අදාළ සියලු කටයුතු ඒ වනවිට කෙරුනේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙනි. සියලු නීති පොත පතද ඉංග්‍රීසියෙන් පමණක් තිබූ එකල උසාවි කටයුතු සිංහල භාෂාවෙන් කරන්නේ කෙසේදැයි සලකා බැලීමක් සිදුවී නොතිබින.

කෙටුම්පත ජුනි 5 වැනිදා විවාදයට ගැනුනේ පෙඩරල් පක්ෂය උතුරු නැගෙනහිර විවිධ ප්‍රදේශ වලද , ගෝල්ෆේස් පිටියේද පවත්වන ලද පනතට විරෝධය පලකරන සත්‍යග්‍රහ ව්‍යාපාර මැද්දේය. ගෝල්ෆේස් පිටියේ පැවති සත්‍යග්‍රහයට සිංහල භාෂා ප්‍රේමීන්ගෙන් ප්‍රහාරයක් එල්ල වූ අතර රට පුරාද තැනින් තැන සිංහල දෙමළ කෝලහල ඇතිවිය. සිංහල රාජ්‍ය භාෂා පනත ජුනි 15 වෙනිදා සම්මත වූ අතර පක්ෂව ඡන්ද 56ක්ද විරුද්ධව ඡන්ද 29ක්ද ඊට හිමි විය. පෙඩරල් පක්ෂය සමග වමේ පක්ෂ දෙකද පනතට එරෙහිව ඡන්දය භාවිතා කළහ.

පෙඩරල් පක්ෂය 1956 අගෝස්තුවල දී පවත්වන ලද තම පක්ෂ සම්මෙලනයේදී යෝජනා 4ක් සම්මත කරගනිමින්, ආණ්ඩුව 1957 අගෝස්තු 20 වැනිදාට පෙර එම ඉල්ලීම් සම්පූර්ණ කිරීමට ක්‍රියා නොකරන්නේ නම් ඒවා දිනාගැනීම සඳහා අවිහිංසාවාදී සටනක් දියත් කරන බව ප්‍රකාශ කළේය. එම ඉල්ලීම් , භාෂාමය පදනමක් මත දෙමල කතා කරන ප්‍රාන්තයක් හෝ ඊට වැඩි ගණනකින් යුත් පෙඩරල් ක්‍රමයේ ආණ්ඩු ක්‍රමයක්, දෙමළ භාෂාවට සිංහල හා සමාන පිළිගැනීමක්, වතුකරයේ ඉන්දියානු දෙමළ ජනතාවට පුරවැසි අයිතිවාසිකම් ලබාදීම සහ දෙමළ භාෂාව කතා කරන ප්‍රදේශ වල සිංහල ජනපදකරණය නැවැතිය යුතු බවටත් ලෙස සිව් වැදෑරුම් විය.

පෙඩරල් පක්ෂය කල්දී තිබූ කාලවකවානුව ආසන්න වන විට බණ්ඩාරනායක අගමැතිවරයා පෙඩරල් පක්ෂ නායකයන් සමග සකච්ඡා කරන තැනකට ගියේය. පවත්වන ලද සාකච්ඡා වට 3ක අවසන් ප්‍රතිඵලය වශයෙන් 1957 ජූලි 26වන දින නායකයන් දෙදෙනා අතර ගිවිසුමක්( බණ්ඩාරනායක චෙල්වනායගම් ගිවිසුම  ) ඇති කරගන්නා ලදී.

ඒ අනුව රාජ්ය භාෂා පනතේ තත්වයන්ට හානි නොවන පරිදි දෙමළ භාෂාව ජාතික භාෂාවක් ලෙස පිළිගැනීමටත් , උතුරු නැගෙනහිර පළාත්වල පාලන කටයුතු දෙමළ භාෂාවෙන් කිරීමට විධිවිධාන සැලස්වීමටත් , එම පළාත් දෙකේ දෙමළ භාෂාවෙන් කතා නොකරන අය සඳහා ඔවුන්ගේ භාෂාවෙන් එම කටයුත් කරගැනීමටත් එකඟතාවක් ඇති කරගන්නා ලදී.ඉන්දියානු සම්භවයක් සහිත පුද්ගලයන්ගේ පුරවැසිබාවය පිළිබඳ ගැටලුව හැකි ඉක්මනින් සලකා බලන පොරොන්දුවක් දුන් අගමැතිවරයා රට සභා ක්‍රමයක් උතුරු නැගෙනහිර සඳහා ඇති කිරීමටත් එහි කාර්යයන් පවත්වා ගැනීමේ නිලධාරීන් පත් කිරීමේ ක්‍රම වේදයක් සකස් කරන බවටද පොරොන්දු විය. ඒ අනුව තම යෝජිත සත්‍යග්‍රහ ව්‍යාපාර අත්හිටුවන බව පෙඩරල් පක්ෂය නිවේදනය කළේය.

නමුත් මෙම එකඟතාවයන් මහජන එක්සත් පෙරමුණේ සිංහල සම්භාෂක කණ්ඩායමේ සතුටට හේතු නොවුනු අතර එක්සත් ජාතික පක්ෂයද, බණ්ඩාරනායක රට දෙමළුන්ට පාවා දීමට යන බවට ජන මතයක් රට පුරා ව්යාප්ත කරන ලදී. එමෙන්ම එම මතය තවදුරටත් තීව්‍ර කිරීම සඳහා කොළඹ සිට නුවරට පාගමනක් සංවිධානය කරන ලදී. ඔවුන් ප්‍රචාරය කලේ පාගමන අවසන ගිවිසුමට එදිරිව දළදා වහන්සේගේත් සියලු දෙවියන්ගේත් ආශිර්වාදය ලබාගෙන රට ආරක්ෂා කරන බවය. ආණ්ඩුව විසින් පාගමන තහනම් කලද එක්සත් ජාතික පක්ෂය එයට හිස නැමුවේ නැත.

ගිවිසුමට විරුද්ධව උණුසුමක් ගොඩ නැගෙමින් තිබෙන අවස්තාවේ , පෙඩරල් පක්ෂය සිංහල ශ්‍රී අකුර සහිතව උතුරට යවන ලද බස් රතවල තාර ගාන ව්‍යාපාරයක් ක්‍රියාත්මක කළහ. මෙය පැවති කලබලකාරී තත්වය තවදුරටත් වැඩි  කරන්නක් වූ අතර , ඒ සමග දකුණේ තිබූ දෙමළ නාම පුවරුවල තාර ගෑමේ ක්‍රියාවලියක්ද ඇරඹිනි.

අර්බුධය කෙමෙන් කෙමෙන් ජාතිවාදී මුහුණුවරක් ගනිමින් තිබියදී අගමැතිවරයාගේ රොස්මිඩ් නිවස අසලට කඩා වැදුණු භික්ෂූන් වහන්සේලා පිරිසක් නිවස ඉදිරිපිට සත්‍යග්‍රහයක යෙදෙමින් චෙල්වනායගම් සමග ඇතිකරගෙන තිබෙන ගිවිසුම අවලංගු කරනතෙක් එතැනින් නොනැගිටින බව ප්‍රකාශ කළහ. එහි අවසාන ප්‍රතිඵලය වූයේ ගිවිසුම අහෝසි කළ බවට අගමැතිවරයා ලිඛිතව උන්වහන්සේලාට දැනුම් දීමය. ඒ සමග දිවයිනේ බොහෝ ප්‍රදේශ වල ජාතිවාදී කෝලහල ඇතිවිය. එය 1915 ඇතිවූ සිංහල මුස්ලිම් කෝලහලයෙන් පසුව ඇතිවූ විශාලතම කෝලහලය ලෙස සැලකේ. 


Sources,
දෙමළ අභියෝගය - වික්ටර් අයිවන්
ලංකා ඉතිහාසය දෙස මාක්ස්වාදී ඇසකින් - N.ශන්මුගදාසන්

Monday, January 15, 2018

සහෝදරයා දෙවන පාඩම - නුවරින් එන්න කළින්




සහෝදරයා යනු වත්මන් ටෙලි නාට්‍ය අවකාශයේ වේගයෙන්ම තරුණ පරපුරෙහි හදවත් ආකර්ෂණය කරගනිමින් ඇති නිර්මාණයක් බවට විවාදයක් නැත. නමුත් මේ තරුණ පරපුර යනු දේශපාලන සවිඥානිකත්වයෙන් ඉතා වේගයෙන්  ඉවත්වේගෙන යන හෝ මේ වන විටත් ඉවත්ව ගොස් ඇති පිරිසක් බව ඒ පරපුරේම එකෙකු ලස මම ඉතා හොඳින්  දනිමි. අපගේ පරම්පරාවත් ඊට පසු පරම්පරාවනුත් යනු දේශපාලනය වනාහී අපට අයිති රාජකාරියක් නොවන බවටත් එය ඔක්කාරය දනවන විෂයක් ලෙසත් අදහන්නන් බහුතරයකගේ අවකාශයකි. ඒ නිසාම මේ අවකාෂය පිරී ඇත්තේ වාක්‍ය දෙක තුනක් ලෙස ලියවුනු මඩ ,අවලාද සහ අපහාස පුරවාගත් ෆොටෝ කෑලිත්, ලඳ බොලඳ,සිල්ලර, ජාතිවාදී, ආගම්වාදී  අදහසුත් හිතුමතේ share කරමින් ආතල් එකක් ගන්නා තරුණ පරම්පරාවකින් මිස වෙන කවුරුන්ගෙන්ද?.................නයියා මහා දේශපාලන දැනුම ඇත්තෙක් නොවේ. නමුත් හැකි තරම් එහි ගැඹුරට යමින් ඒ පිලිබඳ නිසි හැදෑරීමක් කිරීමට උත්සහ ගන්නෙක්මි මම. සහෝදරයා තුලින් අපටත් හොරා අප කන් කුහර තුලින් ඇතුලට වත්කරන්නාවූ අපේ ප්‍රශ්නකාරී දේශපාලන ඉතිහාසයන් පිලිබඳ හෝඩුවාවන් හා තීව්‍රකාරී ප්‍රකාශ ෆොටෝකෑලි ලෙස පමණක් සංසරනය නොවී දැනුම වඩවනා දේශපාලන කියවීමක් දක්වා වර්ධනය කල යුතු බව මම උදක්ම විශ්වාස කරමි. ඒ වෙනුවෙන් කෙරෙන දෙවන උත්සහයයි මේ. මෙහි සදොස් තැන් වෙතොත් ඒවා නිවැරදි කරන මෙන් දැනුමැති සියලුදෙනාගෙන් ඉල්ලා සිටිමි



බ්‍රිතාන්‍ය යටත්විජිත පාලන සමය තුල මෙරට ස්ව්භාෂාවන් යටපත් කර ඉංග්‍රීසි භාෂාවට ප්‍රමුඛත්වයක් ලබාදීම සිදුවිය. රාජ්‍ය ආයතන තුල සෑම කටයුත්තක්ම පාහේ සිදුකෙරුනේ ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙනි. පාසල් පද්ධතිය තුල සිංහල සහ දෙමළ භාෂාවෙන් ඉගැන්වීම් සිදු කරනු ලබන පාසල් තිබුණු අතර උසස් යැයි සම්මත පාසල් සෑම එකක් තුලම උගැන්වීම් ක්‍රියාවලිය සිදුවූයේ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙනි. ඒ නිසා බොහෝ දුරට රැකියා අවස්ථාවන්හීදී සහ රාජකාරීමය අවස්ථා වලදී , රටේ වැඩි බලය හා වරප්‍රසාද ඉංග්‍රීසි බස දත් අයට බොහෝකොට හිමිවීම ස්වභාෂාවන්ට සීමාවූ ජනයාගේ කනස්සල්ලට හා විරෝධයට හේතුවිය. සර්වජන ඡන්ද බලය ලැබීමත් සමග සාමාන්‍ය ජනතාව කෙරෙහි වැඩි වැඩියෙන් තම අවධානය යොමු කිරීමට දේශපාලකයන්ට සිදුවූ අතර ස්වභාෂාවන්ගෙන් රාජ්‍ය පාලනය කිරීමේ වැධගත්කම දේශපාලකයන් අතර පොදු එකඟත්වයක් ඇතිකල කරුනක් විය.

එම කාලපරිච්ඡේදයේ දිගුවක් ලෙස 1944දී ජේ.ආර්.ජයවර්ධන විසින් සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව වියයුතු බවට යෝජනාවක් රාජ්‍ය මන්ත්‍රණ සභාවට ඉදිරිපත් කරන ලදී. c.w.w..කන්නංගර විසින් කරන ලද සංශෝදනයකට අනුව එය සිංහල හා දෙමළ භාෂා දෙකම රාජ්‍ය භාෂා වියයුතු බවට පිළිගනිමින් සම්මත විය. මෙසේ නිදහස ලැබෙන විටත් ඉන්පසු 1954 පමණ දක්වාත් මෙරට ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂ පිළිගත් භාෂා ප්‍රතිපත්තිය වූයේ එයයි. කෙසේ වෙතත් 1951 මාදම්පේදී පැවති සිංහල භාෂාප්‍රේමී මහා සභාවක සිංහල භාෂාව පමණක් රාජ්‍ය භාෂාව කළ යුතු බවට යෝජනාවක් සම්මත වී තිබූ අතර, එය දේශපාලන පක්ෂ වලට එපිටින් විකල්ප අදහසක් ලෙස සංවාදයට ගැනෙමින් පැවතුණි.

1954 සැප්තැම්බර් හීදී ජෝන් කොතලාවල අගමැතිවරයා යාපනයෙහි කළ සංචාරයකදී සිංහල , දෙමළ භාෂා දෙකටම සමතැන ලබාදීම සඳහා ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන බවට කරන ලද ප්‍රකාශයත් සමග සිංහල භාෂා ප්‍රේමීන් පෙරටු කරගත් දකුණේ සිංහලයන් අතර බලවත් විරෝධයක් ජනිත වූ අතර එය දේශපාලන තලය තුලත් සිංහල පමණක් ප්‍රතිපත්තියක් වෙනුවෙන් හඬනගන බලවේගයක් බිහි කිරීමට හේතුවිය.

1955දී කොතලාවල ආණ්ඩුව විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද භාෂා ප්‍රතිපත්තියට එදිරිව සිටගත් S.W.R.D.බණ්ඩාරනායක, සිංහල පමණක් වූ ප්‍රතිපත්තියක් වෙනුවෙන් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයේ ස්ථාවරය දිශානත කළ අතර ඒ හරහා, වර්ධනය වෙමින් පැවති සිංහල පමණයි දේශපාලන බලවේගයේ සහය තමන් දෙසට හරවා ගැනීමේ අවස්ථාව උදාකර ගත්තේය. 

පවතින තත්වය තමන්ට අවාසිසහගත බව දුටු සර් ජෝන්, සිංහලයන්ගේ කෝපය සමනය කිරීම සඳහා එජාප කැළණි සම්මේලනය පැවැත්වූ අතර , ලංකාවේ රාජ්‍ය භාෂාව විය යුත්තේ සිංහල පමණක් බව මතය තම පක්ෂයේ මතය බවට එහිදී පත් කරගන්නා ලදී. ඒ යෝජනා සම්මුතිය හේතුවෙන් එම පක්ෂයේ සිටි දෙමළ මන්ත්‍රීවරු කිහිපදෙනෙක්ම ඉන් ඉවත් විය.

සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ පමණක් පරණ භාෂා ප්‍රතිපත්තියේම තවදුරටත් රැඳී සිටියහ.

1956 මැතිවරණ සමය උදාවන විට ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකම සිංහල පමණක් වූ ප්‍රත්පත්තියකට එලෙස ගොනු වූ අතර , එනිසා ප්‍රශ්නය වූයේ සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම නොව ඒ සඳහා විශ්වාස කළ හැක්කේ කවුරුන්ද යන්නයි. බණ්ඩාරනායක, තමන් ජයගතහොත් පැය 24ක් ඇතුලත සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කරන බවට ආකර්ෂණීය මැතිවරණ පොරොන්දුවක් ජනතාව ඉදිරියේ තැබුවේය. එයින් නොනැවතී ඔහු තමන්ගේ ශ්‍රීලනිපය, පිලිප් ගුණවර්ධනගේ විප්ලවකාරී සමසමාජ පක්ෂය හා w.දහනායකගේ සිංහල භාෂා පෙරමුණ ඇතුළත් වන ලෙස මහජන එක්සත් පෙරමුණ නමින් දේශපාලන පෙරමුණක් ඇති කරගත්තේය. ඒ සමග සමසමාජ හා කොමියුනිස්ට් පක්ෂ සමග නිතරඟ ගිවිසුමක්ද ඇති කරගත්තේය. තවද භික්ෂූ සංවිධාන ගණනාවක් එකතු කරගනිමින් එක්සත් භික්ෂූ පෙරමුන සෑදූ අතර එය මහජන එක්සත් පෙරමුන වෙනුවෙන් අතිශය ක්‍රියාකාරී සහයෝගයක් කරා කැඳවන ලදී. ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ බෞද්ධ භික්ෂූන් දේශපාලන තරඟ බිමක් උදෙසා වැඩිම කාර්ය භාරයක් ඉටු කළ අවස්ථාවක් ලෙස එය නම් කළ හැක.

1956 මැතිවරණයෙන් බණ්ඩාරනායකගේ මහජන එක්සත් පෙරමුණ ආසන 51ක් ලබාගන්නා විට එජාපය හිමි කරගත්තේ ආසන 8ක් පමණය. 1952 මැතිවරණයේදී ආසන දෙකකට සීමාවී සිටි චෙල්වනායගම්ගේ ෆෙඩරල් පක්ෂය ආසන 10ක් හිමි කරගැනීමට සමත්විය.

බණ්ඩාරනායක තමන් ජයගතහොත් පැය 24ක් ඇතුලත සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව කරන බවට දී පොරොන්දුව වචනාර්තයෙන් ගත් ඔහුගේ සම්භාෂකයන් , එය ඉටු කරන ලෙස ඉල්ලා ඔහුට බල කරන්නට විය. අගමැතිවරයා විසින් ඒ සඳහා දෙමළ නියෝජිතයන් කිසිවෙකුගෙන් තොරවූ අනුකාරක සභාවක් පත් කරනලදී. සිංහල පමණක් කාරක සභාවට දෙමළ නියෝජිතයින් කිසිවෙක් ඇතුලත් නොකළේ දෙමළ ජනතාව සිංහල පමණක් ප්‍රතිපත්තියට විරුද්ධ නිසා බව අගමැතිවරයා ප්‍රකාශ කළේය.....


මතු සම්බන්ධයි.


Sources,
දෙමළ අභියෝගය - වික්ටර් අයිවන්
රට බෙදුණු හැටි සහ යුග පෙරළියක සටහන් - මතුගම සෙනවිරුවන්
ලංකා ඉතිහාසය දෙස මාක්ස්වාදී ඇසකින් - N.ශන්මුගදාසන්

Saturday, January 13, 2018

පෙම්වත් දිනපොත - කෙටි කතාව






ආදිපාද මාලිගයේ දැවැන්ත ගේට්ටුපලු දෙක මහ හඬක් නංවමින් පෙරලුනා විය යුතුය. කැරලිකරුවන්ගේ හඬ ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ලංවෙමින් ඇසෙන්නේ ඔවුන් මාලිගය තුලට කඩා වැදීමට ආසන්න  නිසා විය යුතුය. මම ඉක්මනින් ඉහළමාලයේ තරප්පුව දෙසට පියමනින්නට වීමි. තවත් හෝරා කිහිපයක් ඇතුලත මේ මාළිගය සුන් බුන් ගොඩක් බවටත් , අලු ගොඩක් බවටත් පත්වනු නියතය. මගේ හදවටත නොසන්සුන්ය, එය වේගයෙන් ගැහෙන්නේ කැරලිකරුවන්ගේ මහා ඝෝෂාවට බියකින් නොව ඒ හඬ නිසා නැගෙන උද්දාමය නිසාය. මම ගමන වේගවත් කරමි. තරප්පුව දැන් පේන මානයේය. අඩක් දොර වැසුනු කාමරයක් පසු කරද්දී සිහින් ඉකියක් සවනත ගැටී මම ගමන මොහොතකට නවත්වා අඩවන් වූ දොරෙන් ඇතුලතට එබී බැලුවෙමි. කාන්තා ඉකියක් ඇසෙන මුත් එක මිනිස් පුලුටක් ඒ විසල් කාමරය තුල නැත. මම කාමරය සිසාරා මගේ දෙනෙත් දිවවූයෙමි. කාමරයේ කෙලවරට වන්නට තිබූ විශාල සයනය යටින් එලියට ඇදී ආ ගවුම් වාටියක කෙලවර, ඉකිය එන්නේ කොහේ සිටදැයි මට පැවසීය. 
කැරලි කරුවන්ගේ හඬ පහළ මාලයෙන් ඇසේ. එහි වූ වටිනා භාණ්ඩ එකින් එක බිඳී යයි. මම පහත්වී වේගයෙන් ඇයව ඇඳ යටින් ඇද ගතිමි. සිදුවීමේ වේගය නිසාමදෝ ඉකිය ක්ෂණයෙන් නැවතිනි. බියෙන් ත්‍රස්ත වූ ඒ ඇස් එක එල්ලේ මගේ ඇස් වෙත යොමු විය. ඒ ඇස් ලස්සනය....


 ජනවාරි 5

ඇයව තම ඥාති නැනදණියගේ නිවසට ඇරලවා අදට සතියක් ගෙවේ. කැරලිකරුවන්ගේ ග්‍රහණයෙන් ඇයව ගලවා ගැනීමට තරප්පුව හරහා නොගොස් සඳලුතලයෙන් පහළට බැසීම එකම විකල්පය වූයෙන් මම ඇයත් ඇදගෙන වේගයෙන් සඳලුතලයට දිවීමි. ඇය කිසිත් නොකියා මගේ අතේ එල්ලී සිහිනෙන් මෙන් දිව ආවාය. බිම වැටී තිබූ යමක පය පැටලුනෙන් ඈ  ඇද වැටුණාය. එය මැණික් එබ්බවූ මිටක් සහිත කලු පැහැති වටිනා බස්තමකි.  රතු සහ නිල් මැණික් වලින් කැටයම් කරන ලද එහි කෙලවර සිංහ හිසක් විය. මම ඈ නැගිට්ටවීමි. ඇය එක්විටම වෙව්ලන්නට ගත්තාය. ඇගේ දෙනෙත් වචනයෙන් විස්තර කිරීමට නොහැකි භීතියෙන් මුසපත් විය.පසෙකින් පෙනෙන ආධිපාද කාමරය දෙසට අත දිගු කල ඈ යටි ගිරියෙන් මොරදුන්නාය......"තාත්තා......"

මම ක්ෂණයකින් ඇගේ මුව වැසුවෙමි. මද වේලාවක් මගේ ග්‍රහනයෙන් මිදීමට ගැහෙමිනුත්, විලාප දීමට යත්න දරමිනුත් දැඟලූ ඈ ක්ලාන්ත විය.  කැරළිකරුවන්ට ඇගේ මොරදීම ඇසුනා විය යුතුය. ඈත තරප්පු පෙල ඔස්සේ දිව එන ඔවුන්ගේ  පා ගැටෙන හඬ ඇසේ. මම ඈ කරට ගතිමි. ඒ අතර මගේ දෑස් ආධිපාද කාර්යාලය දෙසට යොමුවිය. ඝන රක්ත ලේ විලක් මැද, කිනිසි පහරකින් ගෙල කැපී ගිය ආධිපාදවරයාගේ මළකඳ නිසොල්මනේය.

ජනවාරි10
සිහින් සිරිපොදක් වැටෙන්නට පටන් ගත්තේ අද උදෑසන සිටමය. ඇය තම ධනවත් නැන්දනියත් සමග සොහොන් බිමට පැමිණියාය. ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුවේ හේවායන් කිහිප දෙනෙක්ම ඇයට ආරක්ෂාව සපයමින් මදක් ඈතට වී සිටියහ. තම පියාගේ සොහොන් කොත පාමුල මල් පොකුරක් තැබූ ඈ බොහෝ වේලාවක් එදෙස බලා සිටියාය. ඒ ලස්සන ඇස් දුකින් බරව ඇති විට වඩා ලස්සනවේයැයි මට සිතිනි.සමහරවිට මම ඇයගේ සිනාසෙන ඇස් දැක නැති නිසා එසේ සිතෙනවා ඇති. ඇය හමුවූදා පටන් මේ දක්වා මා දැක ඇත්තේ ඇගේ දුක්මුසු මුහුණ පමණි. ඉංග්‍රීසි  ජාතික පියාගේත් සිංහල ජාතික මවගේත් ජාන එකතුවෙන් බිහිවුනු ඇය කුමන ගනයට අයත්දැයි ඇය දෙස බලන්නෙකුට සිතා ගත නොහැකි වනුඇත. සමහරවිට ඇය අයත්වන්නේ සුරඟන ගනයට වියයුතුය. ඔව්, ඇය සැබවින්ම සුරඟනකි. 

ජනවාරි29
තමා කුඩා කලදීම මව මෙලොව හැරගියපසු තම මුලු ලෝකයම වූයේ තම පියා බව ඇය කීවාය. අහස උසට වූ රාජකාරි ගොන්නක් මැද වුවද ඔහු ඇය වෙනුවෙන් කෙසේ හෝ කාලය සොයාගත්තේලු.......

 අපි දැන් යහලුවන් වී ඇත්තෙමු. එදා ඒ බිහිසුණු දිනයේ මා ඇය මරණයෙන් ගලවාගත් දේවදූතයා වූ බව ඈ කියයි. හිටිගමන් ඇය තොරතෝංචියක් නැතිව තම ළමා කාලය ගැන කියවන් කියවන් ගියාය. ඒ කතාවේ තම පියා ගැන සඳහන් කල යුතු තැනක් ආවිට ඇගේ මුව අගුලුවැටී යයි. දෙතොල් වෙව්ලන්නට ගනී. දෑස් බිමට නැවී වේගයෙන් සැලෙන්නට ගනී. ඒ වේගයෙන් ගැසෙන ඇහිපිල්ලමක් පාසා ලෝකය තත්පර ගනනාවකට අඳුරේ ගිලෙන්නේ‍යැයි මට සිතේ.


පෙබරවාරි 24
අපි දැන් දැන් හොඳම යහලුවන් වී ඇත්තෙමු. ආධිපාදවරයෙකුගේ දුවණියක් සතුවියයුතු හික්මීම, නුවණැතිබව, දැනුම සහ ඒ සියල්ලන් පරයන රූ සපුවෙන් ඈ පිරිපුන්ය. නමුත්  ඉහළ පැලැන්තියේ දුවණියක් සතුවියයුතු එක් ගතිගුනයක් ඈ ලඟ ගෑවිලාවත් නොතිබුනේය. ඒ ආඩම්බරකමයි. ඇය ඒ තරම් නිහතමානී වූවාය. ආධිපාදිවරයාට වයිර කළ කිසිඳු පුද්ගලයෙක්ට ඇය උදෙසා නම් කිසිදාක වයිරයක් ඇති නොවනු ඇත. මුදු වදනින් ඇය මා අමතන හැම වරක් පාසාම මගේ හදවත සලිත වී යයි. මිනිස් හදවත් සුවපත් කරන ඒ ගතිගුණ ඈ ලබා ඇත්තේ තම මවගෙන් විය යුතුය.


මාර්තු1
මට දැන් නින්ද අහිමි වෙමින් ඇත. මුලු රෑ පුරා සයනයේ ඒ මේ අත පෙරලෙමින් කල්පනා කරමි. ඒ සෑම කල්පනාවක්ම අරක් ගත්තේ ඇය මිස වෙන කවුරුන්ද?.....හිමිදිරි ජාමය උදාවේගෙන එද්දී ඇස් දෙකට ලඟාවෙන නිදි සුව, නැවත අවදිවෙන තෙක්ම සැරිසරනුයේ සිහින ලොවකය. ඒ සෑම සිහිනෙකම සිටින්නේ ඇය මිස වෙන කවුරුන්ද?....නිල් මහනෙල් පරදන ඇගේ රුව, මුතුවන් දසන් විහිදා මවන සිනහව, මුලු ලෝකයක් එකලු කරනා අගේ තාරකා ඇස්, ඒවා නම් සිහිනයක පමණක් නොව හැබහින්ද සත්‍යවන්නාවූ සුන්දරත්වයන්ය. ඇත්තෙන්ම මා මුලදී සිතූ සැටි වැරදිය.ඇගේ දෑස දුක්බර අවස්ථාවලදී සුන්දර නොවේ. ඒවා සුන්දර වන්නේ , නෑ .....නෑ..... අතිසුන්දර වන්නේ ඈ හිස මදක් පැත්තකට ඇල කර සිනාසෙන විටය.


මාර්තු3
තමන් මුහුද දැක ඇත්තේ එක් වතාවක් පමණක් බව ඇය කීවාය. ස්වදේශිකයන්ගෙන් එල්ල විය හැකි උවදුරු නිසා තම පියා තමන්ට මාලිගයෙන් දුර ඈත ගමන් වලට ඉඩ නොදුන්නේලු. මම ඇයට රට වටා ඇති මුහුදු තීරයන්ගේ ඇති විවිධත්වය විස්තර කළෙමි. ඇය පුදුම වී අසා සිටියේ සුරංගනා කතාවක් අසා සිටිනා පොඩි කෙල්ලක සිහි කරවමිනි.
වැව් තලය පිස එන සුළං රැල් ඇගේ කෙහෙ රැල්වලට පාඩුවේ ඉන්නට නොදෙයි. කෙහෙ රැලිත් එයට අමනාපයක් නැතුවා මෙනි. ඒවා සුළං රැළි හා එක්ව නොඉවසිල්ලෙන් ඳඟ කරමින් මගේ මුහුණටත් කඩා වැදේ. මම හොරහින් ඇගේ මුහුන දෙස බැලීමි. එය පැත්තෙන් බලන විට වඩා සුන්දරය. ඊටත් වඩා ඒ පැති පෙනුම මට සිහි කරන්නේ ඇගේ පියාගේ මුහුණය. මම ඊට අකමැති බැවින් මම පස් කන්ඩියට තබාගත් ඇගේ අත්ල දෙස බලමි. ඇගේ අතැඟිලි සිහින්ය,, දිගුය. සමහරවිට ඈට චිත්‍ර ඇඳීමට හැකියාවක් ඇති. මම ඇගේ අත්ලට ගෑවෙන නොගෑවෙන දුරින් මගේ අත්ලත් තබමි. මට ඒ සිහින් ඇඟිලි අල්ලන්නට සිතේ.....


මාර්තු12
සංවිධානයෙන් ලිපියක් ලැබී ඇත. මා අනිද්දා උදෑසනම මූලස්ථානය කරා යා යුතුය. නැවත එන්නට ලැබෙන්නේ කවදාදැයි හරිහැටි කිව නොහැක. 
නමුත්,..... දමා යාමට නොහැකි දෙයක් විසින් මා පස්සට අදිමින් තිබේ.


මාර්තු13
ජීවිතයේ උදාවුනු අපහසුම දිනයක් ගෙවී යමින් ඇත. මා යන බව ඇසූ ඈ හැඬුවාය. මාස ගනනකට පසු අද නැවත ඇගේ දෙනෙත් වලට අර දුක්මුසු බැල්ම කඩා වැදුනි. ඇසි පිය වේගයෙන් සැලෙන්නට වූයේ ලෝකයම අඳුරේ ගිල්වමිනි. අපි වැව් ඉවුරේ සක්මන් කරමින් සිටියෙමු. ඕලු , නෙලුම් , මහනෙල් මල් සියල්ල දුක්මුසුව ජල තලය දෙසට පෙති හරවාගෙන සිටී. ඈ මගේ දෑස් දෙස කඳුලු පුරවා බලා සිටියාය. මුවින් පිට නොවෙන දහසක් දේ, පිටාර ගැලීමට ඔන්න මෙන්න කියා තිබූ දෙනෙත් තුල ගොඩ ගැසෙමින් තිබුණි. ......

මගේ උගුර සිරවී තිබුණි.දෙවියනි මා ඇයට ආදරය කරන බව පැවසීමට ගත් වෑයම දන්නේ මා පමණි. නමුත් පපුව හිර කරන ඒ හැඟීම වචන වලට පෙරලන්නට මට නොහැකි විය. එය කීමට මට අයිතියක් නැත. මා ඇය ඉදිරියේ විශාල වරදකරුවෙකි.
මට ඇගේ සියුමැලි රත් දෙතොල් සිප ගැනීමට ඕනෑ විය. ඒත් ඒවා සිප ගැනීමට මගේ දෙතොල් රලු වැඩිය. ඊටත් වඩා මගේ හදවත රලු වැඩිය. .....යාන්තමට ඇගේ හිස සිපගත් මා වචනෙකුදු නොදොඩා හැරී ආවෙමි.....

හෙට උදේම යා යුතුය......


******************
"අපේ දෙවෙනි වැඩේට කාලය ඇවිල්ලා සහෝදරයා."
නායක සහෝදරයා මා අමතන්නට පටන් ගත්තේය. 

"පළවෙනි වැඩෙන් පස්සේ, සහෝදරයට අපි කරදර නොකලේ පොඩි විවේකයක් දෙන එක හොඳයි කියලා හිතුණු නිසා"

"සහෝදරයා සැලසුම් කරපු විදිහටම ඉංග්‍රීසි ආණ්ඩුව හෙල්ලිලා යන්න පුලුවන් විදිහට අපේ කොල්ලො වැඩේ කළා. කොල්ලො දන්නෙවත් නෑ සහෝදරයත් එදා එතන හිටියා කියලා"

"මුලු මාලිගාවම සමතලා කරලා අලු කරලා දැම්මා.පරදේශක්කාරයන්ට තව වැඩි කල් අපේ මේ භූමියේ රඟන්නට බැරි බව ඒ අලු දූවිලි මතුරන්නට පටන් අරන් ඉවරයි.ඒ මැතිරිල්ල උන්ට හැමදාම රෑ හීනෙන් ඇහෙනවා ඇති...."   නායකයා කියාගෙන යයි....මම නිහඬව අසා සිටිමි,

 "සහෝදරයත් ඉතින් තමන්ට පැවරුණු දඩයම හරියටම බිම හෙලුවනේ.....මට දෙන්න තියනවා සහෝදරයගේ නොවරදින කිනිසි පහර මතක් වෙන්න මතක සටහනක්. "

නායක සහෝදරයා මා අතට කලු පැහැති වටිනා බස්තමක් තිළිණ කළේය. එහි මිට සෑදී තිබුනේ රතු සහ නිල් මැණික් වලින් යුත් කැටයමකිනි. එහි කෙලවර සිංහ හිසක් විය.....

මගේ ඇස් වේගයෙන් සැලෙන්නට වූයේ ඇයිද කියා මම දනිමි. මම එය නොදන්නවාක් මෙන් ඉන්නට උත්සහ ගනිමි. තත්පරයක් පාසා ගැසෙන අහිපිල්ලම් පාරක් ගානේම, ලෝකය අඳුරු වෙමින් යයි.

"ඊලඟ කිනිසි පහරට මම සූදානම් සහෝදරයා"....මම කීවෙමි.

Saturday, January 6, 2018

තනි ගෑණියෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම්....





"තනි ගෑනියෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම් උඹේ හදවත පුංචි ද ? එහෙම උන්ට දේශපාලනේ කරන්න බෑ බං............"
මේක සහෝදරයා ටෙලි නාට්‍යයේ ගිය වදන් පෙලක්. අද කතාකරන්න යන්නේ සහෝදරයා ගැනවත්, දේශපාලනය ගැනවත් නොවෙයි. ආදරය ගැන. ආදරය කියන්නේ මිනිස් ඉතිහාසය පුරාම වැඩියෙන්ම බාවිත වුනු , කලා නිර්මාණ බිහු වුනු, දේශනා පවත්වපු, අර්ථකතන බිහි කරපු සහ නොයෙක් ආකාර වලින් පට්ට ගහපු මාතෘකාවක්. එනමුත් තවමත් පරිපූර්ණ ලෙස වටහානොගත්ත නැත්නම් අර්ථකතනය නොවූ හැඟීමක්. මං හිතන්නේ ඒක නිසි ලෙස අර්ථකතනය හෝ විස්තර කරන්න බැරිවෙන්නේ ඒක අතිශය පුද්ගලානුබද්ධ හැඟීමක් නිසා වෙන්න ඇති. ඒක පුද්ගලයාගෙන් පුද්ගලයාට අනන්‍ය වූ රීති පද්ධතියක් උඩ දුවන දෙයක්. එකම කෙනාට උනත් යම් මොහොතක ඒ අනන්‍ය වූ රීතීන්, නියමයන් වෙනස් වීමකට ලක් වෙන්න පුලුවන්. සරළවම කියනවනම් ආදරයක් ඇති වෙන මොහොත කියන්නේ accident එකක් .ඒක කොයි මොහොතේ මොන තත්වයන් යටතේ කවුරුන් උදෙසා ඇතිවෙයිද කියලා අපිට සාස්තර කියන්න බෑ. ඉතින් එහෙව් හැඟීමක් ගැන, ඉහතින් සඳහන් කරපු දෙබස ඇහුණාම ආපු අදහසක් වචන වලට ගලපලා ලියන්නයි යන්නේ. අතිශය පුද්ගල කේන්ද්‍රීය දේවල් වලට සාර්වත්‍රික නියමයන් හෝ තර්ක ඉදිරිපත් කිරීම හරියන වැඩක් නෙවී. ඒනිසා ගොඩක් වෙලාවට ඒක වචන විදිහට පෙලගස්වනකොට නාගන්න හෝ අනාගන්න ඉඩ තියෙන බව හොඳ හැටි දනිමින් ඊලඟ ඡේදෙට පිවිසෙමි.

යම් කෙනෙක් උදෙසා අපිට අතිවෙන ආදරය එහෙමත් නැතිනම් accident එක ප්‍රකාශ කළාට පස්සේ අනෙක් පාර්ශවයෙන් ඒක පිළිගන්නා මොහොත කිසිසේත්ම ඔප්පු කල හැකි දෙයක් නෙවී. විස්තරාත්මකව කියනවනම් "මම ඔයාට ආදරෙයි" කියලා කෙනෙක් තවත් කෙනෙක්ට කියන ප්‍රකාශය ඇත්තක් බවට ඔප්පු කල හැකි දෙයක් නෙවී ඒ මොහොතේදී. ඒ වගේම අනෙක් පාර්ශවයෙන් "ඔව් මාත් ඔයාට ආදරෙයි" කියලා කියන එකත් එහෙමමයි. මේක ඇත්තක්ද බොරුවක්ද කියලා දැන ගන්න පුලුවන් ප්‍රකාශයක් නෙවී ඒ මොහොතේදී. එය ඒ මොහොතේදී ඇතිවන එකඟතාවයක්. අපි එකිනෙකා පිළිගන්නවා ඔව් අපි අපිට ආදරෙයි කියලා. හරියට ඔය ගණිතයේදී එක එක ප්‍රමේයයන් සාධනය කරද්දී නැත්නම් විවිධ සංකල්ප හදද්දී කරන පූර්ව උපකල්පන වගේ. එහෙම දෙයක් තියනවා කියලා පිලිගත්තට පස්සේ නැත්නම් එහෙම දෙයක් ඇති ලෙස උපකල්පනය කරගත්තොත් තමයි අපිට ඉදිරියට යන්න පුලුවන් වෙන්නේ. ඒ වගේම අනෙකා තමන්ට ආදරෙයි කියන ප්‍රකාශය ඇත්තක් ලෙස සැලකුවොත් තමයි ආදරය කියන ක්‍රියාවලියේ ඉදිරි ගමන කරගෙන යන්න පුලුවන් වෙන්නේ.

මේ පිළිගැනීමත් සමග ඒ පුදගලයන් දෙදෙනාගේම ජීවිත වෙනස් වෙනවා. මුලදී තමන්ගේ සියලු කාර්යයන් පිළිබඳ තමන් අත තිබූ පාලනය තවත් හවුල්කාරයෙක්ට පවරන්න වෙනවා. අපි කරන වැඩ, අපි අනෙක් අයත් එක්ක තියෙන සම්බන්ධතා re-model කරගන්න අපිට සිද්ධ වෙනවා.  තීරණ ගැනීමේදී "මම" අතේ තිබ්බ අධිකාරී බලය "මම ආදරය කරන කෙනා" සමග බෙදා ගන්නට යොමු වෙනවා. මේක ගිවිසුමක් අත්සන් කරලා වෙන වෙනම කතා වෙලා වෙන දෙයක් නෙවී. එය ස්ව්‍යංක්‍රීයවම සිද්ධ වෙන දෙයක්. මේ නිසා ඒ පුද්ගලයන් දෙදෙනාගේ ජීවිත වෙනස් වෙන්න ගන්නවා.  අවිඥානිකවම අපි අනෙක් පුද්ගලයන් හෝ අප අවට සමාජයත් සමග පැවැත්වූ සම්බ්න්ධතාවල තීව්‍රතාවය අඩු වෙන්න ගන්නවා.අපි තවදුරටත් සලකන්නේ, වද වෙන්නේ අපි ආදරය කරන කෙනාගේ කාර්යයන් සහ හැඟීම් වෙනුවෙන්. 

අපි කඩේ යන්නේ, film බලන්න යන්නේ, beach යන්නේ, ගේ අතුපතු ගාන්නේ, උයන්න උදව් වෙන්නේ, ලෙඩක් උනාම බලා කියාගන්නේ, ආදී මෙකී නොකී කාර්යයන් කරන්නේ , සොයා බලන්නේ අපි ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් පමණයි. එහෙම නැත්නම් ආදරය කරන කෙනා වෙනුවෙන් කරන මේ වැඩ අනෙක් අය වෙනුවෙන් කරනාවට වඩා පැහැදිලි ඉහළ අගයකින් යුතුයි. මේක තමයි අපි අපේ පෙම්වතා හෝ පෙම්වතිය අනෙක් අයගෙන් වෙන් කරලා පෙන්වන බෙදුම් රේඛාව. ආදරය ප්‍රකාශ කරන මොහොත හුදු පිළිගැනීමක්/උපකල්පනයක් වෙද්දී එතනින් එහාට ප්‍රේමය සාධනය කරන පියවරයන් තමයි, මේ එක් කෙනෙක් උදෙසා කරන කැපවීම. ඒ කැපවීම සමාජයේ අනෙකුන් උදෙසා කරන කැපවීමෙන් පැහැදිළිව වෙන් කොට හඳුනා ගන්න බැරිනම් අපේ ආදරය සාධනය කරගන්න තරමක් අමාරු වෙන්න පුලුවන්. නැතිනම් අපේ ආදරය සැබවින්ම පවතින්නක් බව අනෙක් පාර්ශවයට ඒත්තු ගන්වන්න අමාරු වන්න පුලුවන්. ආදරය පිළි ගන්නා අවස්ථාවේදී එය ඔප්පු කර දැක්වීමක් අවශ්‍ය නොවුනත් ආදරය පවත්වාගෙන යෑමේදී මේ ඔප්පු කිරීම් අවශ්‍ය වෙන්නක් බවට අවිඥානිකවම පත්වෙනවා.

ඉතින් , එක ගෑනියෙක්ගෙන් එහෙමත් නැතිනම් එක් සහකරුවෙක්ගෙන් පිරෙන්න තරම් හදවත පුංචිද?......ඒ කියන්නේ අපි අනෙකෙක් වෙනුවෙන් කරනා කැපකිරීම, සැලකිල්ල යනු අපි ආදරය කරන බවට එකඟතාවක් ඇති කරගත් කෙනා වෙනුවෙන් පමණක් කරන දෙයක් වියයුතුද?....එසේත් නැත්නම් ඒ සැලකිලේ හෝ කැපකිරීමේ ඉහළ තීව්‍රතාව සමාජයක් උදෙසා පවත්වා ගත නොහැකිද?.....එසේ පවත්වාගතහොත් දෙදෙනෙක් අතර ඇතිවන ප්‍රේමයේ නිශ්චිත හඳුනා ගැනීමේ සංකේතය කායික සන්තර්පනය උඩ දිවෙන්නක් බවට පත්වේද?...........